Maren Stoffels – De Goudrijder

Goud is niet altijd goed, maar hier wel

Maren Stoffels begint het wereldrecord kinderboeken schrijven van Thea Beckman te naderen. Ik heb de aantallen niet paraat, maar in het tempo waarin Stoffels haar verhalen vertelt, moet het lukken om de beroemde veelschrijfster te benaderen. Vandaag hebben we het over De Goudrijder.

Een schok

Zoals elk goed verhaal begint het met een schok. Hoofdpersoon Maya ligt in bed als vier harde klappen op de voordeur bonken. Broertje Carlos op het bed onder haar hapt naar adem. De andere zes broers schieten overeind, en iemand gilt hard en schel door de nacht. Dat is haar moeder …

Er wordt nog viermaal op de voordeur geklopt. Vier doffe bonzen. Hun moeder moet opendoen, anders krijgt ze een boete, zo hoog dat ze die nooit kunnen betalen, dat doet de koning van Terwin expres…

Nog meer lawaai. De deur wordt opengegooid. De mannen komen binnen, zien Maya en weten het meteen: ‘Zij moet mee.’

Maya denkt dat ze gek wordt: De man komt voor haar … Dit kan niet waar zijn.

“Zeven broers.

Zeven sterke, wilde, dappere jongen. Jongens die er allemaal van dromen om een Goudrijder te worden.

En de man kiest háár?

‘Maya?’ De stem van Luis schalt door de slaapkamer. ‘Dat is een grapje, toch?’

‘Neem mij maar,’ roept Carlos vanuit het onderste bed.

‘Of kies mij,’ roept een andere broer.

Maar de man schudt zijn hoofd. ‘Zíj moet mee.’”

Zij moet mee…

Een prachtige tekening van Jeska Verstegen toont dit alles in een notendop: Pikdonkere nacht, iele ster aan het firmament, een man in het goud met een lantaarn in zijn linkerhand, en met zijn rechterhand Maya vooruit duwend. Zij kijkt bedroefd (of overdonderd, of beide) achterom. Nee, niemand komt haar helpen. Het laatste wat we zien is haar zakdoek in haar hand.

Even terzijde: Verstegens tekeningen zijn trouwens allemaal bijzonder. Helder, scherp, met een spanningsboog dat het avontuur opjaagt, en natuurlijk de trip van een meisje op de vogel.

Het verhaal ontrolt zich snel & spannend. De Goudrijder moet in een primitief ritueel een barre tocht maken om de nieuwe Goudvogel over de bergen te laten vliegen. Klein detail: dat moet gedaan worden door een kind op de rug van de vogel. Een kind zoals Maya.

Stoffels voert de spanning bijna pijnlijk hoog op. Stoppen met lezen is in dit boek geen optie. Stukje bij beetje krijgen wij lezers alle gruwelijke details van het ritueel te horen. En maken we natuurlijk de climax mee, die perfect spanningsverhogend werkt. Ook hier vakwerk dat de steeds verder uitbreidende fanschare van Stoffels’ boeken ongetwijfeld laat uitdijen. Goed gedaan.