Lachen gieren brullen

Als je van moppen houdt, is dit je boek. Als je een hekel hebt aan moppen, dan zou ik zo ver mogelijk bij dit ‘moppenfeest’ vandaan blijven. Want de titel doet alleen wat hij belooft: moppen tappen.

De verhaallijn van het boek is opgehangen aan een circus. Circus Bon Bourgon om precies te zijn:

“Welkom bij circus Bon Bourgon,

Bij ons is iedereen anders.

Maar we zijn één grote familie die

houdt van moppen, lachen en feesten.

Doe je mee?”

Het ijs breken

Natuurlijk doen we mee, want moppen zijn altijd handig als je met iemand aan het praten bent en het praten gaat niet zo goed, bijvoorbeeld als die ander een veel vreemdere mening heeft dan jouw mening, dan kan je vervelende stiltes vermijden door een random mop te tappen. Met wat geluk lacht die ander daarom, dat breekt het ijs en jullie zijn weer vrienden. Of niet.

Hoe dan ook, dit boekje geeft je 55 bladzijden vol grappen en grollen. Ik laat er een paar zien hieronder, dan heb je ze gelijk paraat:

Koelkast

Tobias legt zijn trompet in de koelkast.

‘Waarom doe je dat?’ vraagt Cho.

‘Gewoon,’ zegt Tobias,

‘Zo krijg je pas echt coole muziek!’

Of deze:

In de wei

Na hun bruiloft gaan Lola en Indra op reis.

’s Nachts slapen ze in een tentje in de wei.

‘Het is hier wel koud,’ bibbert Lola.

‘Wacht maar,’ zegt Indra en ze kruipt uit de tent,

‘Misschien staat het hek nog open.’

Met dat soort lach of ik schiet-moppen staat dit boekje vol. Tip: niet te vaak gebruiken, kies voor je mop een goed moment en vooral: een goed publiek.

Poëzie in beweging

Het verhaal in dit prentenboek begint als met een Boem! en een Baf! een klein aapje uit de lucht valt. Gelukkig landt het aapje in de vleugels van de aalscholver:

“het is een heel warme dag

ik laat mijn veren drogen

ineens is het van boem!

En baf!

Ik val en sluit mijn ogen

op mijn vleugel voel ik iets

ik krabbel op

en kijk opzij

een aapje kijkt me lachend aan

‘dag lieverd, wie ben jij?”

Op de volgende pagina’s zien we hoe het aapje zich gezellig op het hoofd van de aalscholver nestelt. Lange apenarmen om het adelaarshoofd, vrolijk naar beneden kijkend. De aalscholver kijkt terug, omhoog; hun ogen glimmen van voorpret.

De twee dieren zijn een relatie begonnen die veel lijkt op een gelukkig huwelijk. Ze blijven bij elkaar, helpen elkaar en maken plezier met elkaar. Klinkt dat klef? Niet in dit fijne positieve verhaal, waarin deze dieren op ontroerende wijze met elkaar door het bos, de struiken en het leven gaan.

De gave tekst is van Lotje van der Bie en combineert uitstekend met lekker beweeglijke illustraties van Milou Trouwborst. Klein voorbeeldje nog? Nou vooruit:

Donkerblauwe achtergrond, het is avond of nacht. Aalscholver zit op een tak en kijkt naar aapje dat speelt in een boom. Bijgaande tekst:

“je zingt

je schreeuwt

je huilt

je lacht

je gaat op stap

diep in de nacht

ik blijf hier op je wachten

je weet toch dat je iedere dag

onder mijn vleugels schuilen mag?

de dagen en de nachten”

Ouders, verzorgers, ooms, tantes, opa’s, oma’s, twijfel niet en haal dit lekkere prentenboek in huis.

De waarde van leegte in een volle wereld

We hebben hier een klein boek met grote inhoud, of in de woorden van het boek zelf: ‘Op zoek naar de waarde van leegte in een volle wereld.’

Miriam Evers werkte jarenlang in de muziek- en boekenwereld; de laatste 15 jaar legde zich toe op slow living. In Japan bestaat een woord dat die lading goed dekt: MA. Het is de ruimte tussen de dingen, bijvoorbeeld de pauze tussen twee ademhalingen en de stilte die een gesprek verdiept, of een plek waar iets nieuws kan ontstaan.

MA in Japan

Ze ging op zoek naar MA in Japan, sprak met filosofen, kunstenaars en denkers:  “Met dit boek kun je de speling terugvinden door te kijken naar wat er tussen de dingen zit – in tijd, ruimte en in relaties.”

Klinkt dat vaag? Een beetje wel, maar gelukkig gaat Evers in haar zoektocht de diepte in:

“Shinto

Toen ik met Michel Dijkstra sprak over de invloeden op het Japanse denken, noemde hij – naast het zenboedhisme en het taoïsme, ook shinto. Pas veel later, toen ik in Japan was, begreep ik echt wat hij daarmee bedoelde.

Waar het stereotype beeld van Nederland wordt getypeerd door molens, tulpen en klompen, zo denk je bij Japan snel aan het beeld van de Fuji-berg, de kersenbloesem en natuurlijk de typische torii-poorten; de oranjerode poorten die de ingang markeren naar een shinto-heiligdom. Je ziet de poort op het omslag van dit boek, en natuurlijk als een van de kanji-karakters van ma. Shinto kan je zien als de oerreligie van Japan, ook als is het niet echt een religie, maar eerder een visie waarin de mens en de natuur gelijkwaardig zijn, en mensen onderdeel zijn van de natuur.”

Zoals hierboven, krijgen we uitleg over typisch Japanse gewoontes en gebruiken. Bijvoorbeeld als de schrijver samen met gids Yuto een wandeltocht maakt. Er staan veel torrii-poorten, die een overgang zijn van de gewone wereld naar die van de kami, goddelijke wezens of geesten, en daar loop je dus niet plompverloren doorheen.

Het oude geloof

Door het midden lopen is al helemaal een gotspe, maar via de linkerkant mag het wel. Het doet de schrijver beseffen hoe dicht bij de natuur dit oude geloof nog altijd is. Ook raakt het de schrijver dat leegte noodzakelijk, waardevol en betekenis-gevend is. Dat zouden we trouwens in Nederland ook beter kunnen beseffen.

Het voert te ver om alle gedetailleerde info te vermelden – daarvoor leze u het boek. Klein puntje: naarmate je verder leest, herhalen de Japanse wijsheden zich enigszins, maar later wordt het begrip ‘ma’ beter uitgediept. Perfect boek voor meer inzicht in Japan.

Altijd winnen

Het is een beetje controversieel boek, deze ‘kunst van het oorlogvoeren’. Ik bedoel, een handleiding voor het decimeren van tegenstanders, het veroveren van andermans land en het winnen van oorlogen valt niet onder de categorie ‘vermaak’. Maar sommige situaties zoals laten we zeggen het voeren van een oorlog, hebben baat bij deze gedetailleerde informatie.

Achtergrond

Eerst de achtergrond. Deze tekst is 2500 jaar oud en nog steeds actueel, omdat krijgsheer Sunzi (of meester Sun zoals hij in het boek genoemd wordt) zich niet bezighoudt met technische zaken als de opleiding of organisatie van een leger. Hij neemt een conceptueel standpunt in van strategieën en tactieken, vertelt vertaler en samensteller Mark Leenhouts:

“Het uitgangspunt van zijn betoog is dat fysieke oorlog in feite zo lang mogelijk vermeden moet worden., alleen al om verspilling van kracht, mensen en middelen tegen te gaan. Er zit een taoïstische, door de natuur ingegeven kant aan die instelling, evenals aan het feit dat er niet wordt geappelleerd aan confucianistische deugd of de heroïek van het slagveld.”

In de praktijk

Dan de praktische kant: het boek. Dat is robuust, gebonden net iets groter dan broekzakformaat. Erg gemakkelijk mee te nemen als je weer een land gaat veroveren. Hoofdstuk 1 begint met uitleg over ‘de Weg’, ‘de hemel’, ‘de aarde’, ‘de generaal’ en ‘de regels’. Gedetailleerde info volgt in dat hoofdstuk om die bullets inzichtelijk en toepasbaar voor het slagveld te maken.

Hoofdstuk 2 gaat over ‘Slag leveren’, hoofdstuk 3 over ‘Plan van aanval’, hoofdstuk 4 over ‘Vorm’, met als toelichting: “De ware strijder neemt een onverslaanbare positie in en laat tegelijkertijd geen kans voorbijgaan om zijn vijand te verslaan. Vandaar dat overwinnende troepen al winnen voordat de strijd in zicht is, terwijl verliezende troepen juist strijden voordat de winst in zich is.” Dat gaat diep.

Zo de lezer bij de hand nemend, voert Sunzi hem/haar mee naar hoofdstuk 5: ‘Overwicht’. Ook dat lijkt me nuttig –overwicht- om een oorlog aan te gaan. Idem met hoofdstuk 6: ‘Zwak en sterk.’ De tip die hierbij hoort: ‘Wie het eerst op het slagveld is en de vijand op kan wachten, staat in de regel uitgerust klaar; wie het laatst op het slagveld is en zich naar de strijd moet haasten, komt in de regel uitgeput aan.’ Een gouden regel ook voor Black Friday.

Het ’treffen’

Dus beste toekomstige oorlogvoerder, tot zover een impressie van wat wel of wat niet handig is op het slagveld/slachtveld. Hoofdstuk 7 is geheel gewijd aan de kern van de slachtpartij en het hele oorlogsidee: “Het treffen”. Dat is een beetje ouderwets geformuleerd; de troepen treffen elkaar niet letterlijk. Dat gebeurt 2 bladzijden verder: “De moeilijkheid van het treffen is: zorgen dat een kromme weg een rechte wordt en een gevaar een voordeel.”

In onze tijd: leid de vijand langs omwegen, gelokt met voordeel, zodat je als eerste aankomt terwijl je als laatste vertrok – dat is weten hoe je de kromme en de rechte weg gebruikt. Precies hetzelfde als in de supermarkt: je stuurt je concurrent, de winkelende klant, een fout gangpad in zodat hij/zij verdwaalt en jij toch nog die laatste krat bloemkolen kan scoren. Victorie!