Het leven is een achtbaan

“‘Ik ben de som van mijn verlangens, ik wil niet ook nog de som van mijn mislukkingen zijn. Maar misschien zijn die twee onder de streep wel hetzelfde.”

Dat zegt de achterflap. Het statement lijkt als je het boek gaat lezen, te kloppen. Onze vrouwelijke hoofdpersoon leeft terecht haar leven voluit. Te beginnen bij pagina 1, regel 1:

“Ik zit bovenop en probeer op mijn elegantst mee te kreunen. Zijn geluiden zijn kort en stoterig, en ik zet elke keer een halve seconde na zijn kreun in met een lage, lange ‘ah’, zodat het ritmisch en op bijna natuurlijke wijze als een geheel klinkt. Hij heeft mijn billen vast en bepaalt het tempo, ik leun met mijn handen op zijn knieën, zodat mijn rug uitgerekt is en ik slanker lijk. Hij lijkt het goed naar zijn zin te hebben…”

Hoe plezier ik mijn sekspartner?

Dit allereerste fragment van het boek heeft al veel kenmerken van Druyesteyn’s schrijfstijl in zich. De vrouwelijke hoofdpersoon doet haar best om haar sekspartner te plezieren. Sterker nog, zelfs tijdens de seks cijfert ze zich hier weg, en wringt zich in bochten om het genot van haar partner te verhogen. Die opofferingsgezindheid blijft tijdens het hele boek doorschemeren.

Een verhaal dat een genot is om te lezen trouwens. Onze protagonist laat ons voluit toe in haar leven. Zoals wanneer ze naar het zwembad loopt en met haar zwembadpas in elk winkelraam naar haar eigen reflectie kijkt.

In grappig lijkend proza tekent ze haar overleden moeder:

“’Wees zacht,’ was het laatste wat mijn moeder tegen me zei, voordat ze de een-na-laatste spuit kreeg, die waarvan je in een comaslaap raakt. Ik heb me er vreselijk aan geërgerd dat ze het nodig vond me in haar laatste momenten nog een weeïge levensles mee te geven. Zachtheid heeft me nooit echt aangesproken, nuance, geduld of bedachtzaamheid lijken me nastrevenswaardiger. Ik weet niet of ik wil zijn wie ik nu ben, maar met zachtheid heeft dat niks te maken. Ze had het zich vast al eerder voorgenomen. Dat ze in haar laatste nacht heeft liggen bedenken wat ze zou gaan zeggen. Ik geloof dat ze die laatste nacht wel goed geslapen had.”

Wees zacht

Een fijn boek en dat is het. Hoe verder je erin komt, hoe meer we van Druyvesteyn te weten komen. Een klein voorbeeld nog:

“Ik steek de sleutel net in de voordeur, wanneer een vrouw met een fiets aan de hand me vraagt of ik wat geld voor haar heb voor de nachtopvang. Ik zeg van niet, want ik heb niks meer op zak en ze is niet de eerste die die avond om geld is komen vragen. Ze zucht, eerder van verslagenheid dan van irritatie. Ze zegt asjeblieft, ze heeft een tientje nodig, daarvan kan ze twee nachten slapen, of ik het anders kan overmaken…”

Ik zeg lezen dat boek.

—

Voor het eerst verschenen op Boekenkrant. Ook verschenen op Nico’s recensies.