Meer van hetzelfde maar scherper

De tagline van dit boek voorspelt niet veel nieuws:

‘Broer Berend wil kamperen.

Maar waar kan dat?

Boer Boris heeft een goed idee!’

Het lijkt erop dat hier ernstig gerecycled wordt. Boer Boris zelf natuurlijk, maar dat mag, hij is de naamgever van deze serie. We zien aan de binnenkant van de flaptekst alle voorafgaande ‘Boer Boris’ boeken; als we dit nieuwe boek meetellen komen we op 22 delen.

Voorspelbaar? Misschien. 

Even onder ons: het is zeker niet mijn intentie om de Boer Boris serie af te kraken. De prentenboeken zijn altijd goed verzorgd qua illustraties en tekst, het gaat ergens over, de tekeningen begeleiden de teksten naadloos, de verhalen snijden hout én zijn haarscherp afgesteld op de jonge doelgroep, en de vaste gast van zijn eigen show is altijd Boer Boris. Maar toch, door die laatste naam zou er weleens een probleem kunnen ontstaan. Omdat na 22 delen Boer Boris lezen, zelfs de grootste fan de formule ietwat voorspelbaar kan gaan vinden.

Dat risico loopt dit boek ook, maar de inhoud houdt hem overeind. In ‘Kamperen bij Boer Boris’ straalt de eerste dubbele open pagina je tegemoet. Een Hollandse lucht hangt boven een uitgestrekt weiland met boerderijen, Broer Berend natuurlijk, 7 koeien, 10 kippen en 1 haan, een springerig hondje, schapen en een rijtje molens.

Laten we een weekje kamperen

Aansluitend op de kampeervraag in het begin van het boek, vertelt broer Berend dat hij moe is, veel gemaaid, gezaaid, geploegd:

“Laten we een weekje kamperen.

Ik wil al heel lang o zo graag in een tent.”

“Ik kan daar,’ zegt Boris, “geen tijd aan spenderen.

Aan ’t werk van een boer komt helaas nooit een end.

Ik zet wel een tent voor je op, Berend, kijk:

in het weitje daarginds bij het hek aan de dijk.”

Maarrrr … er staat al een tent bij het hek. Zus Sam wil er ook graag in:

‘Wat leuk!’ roept zus Sam. ‘Een tent bij het hek.

Ik wil er ook in, Berend. Ga eens opzij.’

‘Dat gaat niet,’ zegt Berend, ‘er is hier geen plek..

De tent is te klein voor nog iemand erbij.’

De argeloze lezer zou kunnen gaan denken dat Berend zijn ruimte liever niet wil delen met anderen. Geen vreemden op mijn land! Een houding die in huidige tijden niet ongebruikelijk is. Gelukkig geeft dit subtiel geschreven en geïllustreerde boek tegenwicht.

—

Voor het eerst verschenen op Boekenkrant. Ook verschenen op Nico’s recensies.

Wankelmoedig verhaal

Hier vooraan lopend op de cover van dit prentenboek, hebben we muisje Chris. Hij heeft geluk – denkt hij – want hij heeft een mooie vlag gevonden. De andere muizen kunnen hem nu goed volgen. Hij gaat ze leiden naar een plek waar een verrukkelijke banaan ligt. Volg mij!

Klinkt goed, dit begin met de zelfbenoemde leider Chris die met zijn mooie vlag voor de troepen uit loopt. Ze zingen nog niet niet ‘Deutschland über alles’ maar heffen een iets vrolijker liedje aan.

Liset Celie legt de accenten voor een regimeverandering prima aan. Eerst is er de leider die zich enigszins verheven voelt. Dan vindt hij een vlag – dat sterkt hem in zijn idee dat hij de wereld kan veroveren. Vervolgens gaan de dieren (muizen in dit geval) hem blindelings achterna. Helemaal dictatoriaal.

Dat is wat Chris goed aanvoelde en meteen in de praktijk brengt: loop maar achter mij aan en het komt goed. Voor veel muizen is dat een fijn idee, want zelf nadenken is toch een beetje lastig. En als Chris ook nog belooft dat ze na hun wandelingetje lekker fruit mogen eten, zoveel ze willen, is er niemand meer die twijfelt aan zijn autoriteit.

Of toch…

Want de reis gaat natuurlijk niet van een leien dakje. Zo moeten de muizen over een groot obstakel klimmen dat verdacht veel lijkt op een heuvel. Maar wij lezers van het boek, zien vanaf de zijkant wat er onder die heuvel gebeurt. ‘Niks aan de hand!’ roept Chris. Maar het zachte gegrom GRRRRRR zou al een waarschuwing moeten zijn…

“Chris is helemaal alleen.

Alleen met het water en de wind.

Eigenlijk wel fijn, denkt hij, om even

niet de baas te zijn.

Maar…zou het wel goed gaan met

de anderen zo zonder baas?”

Hoe dat afloopt lees je in dit aardige maar wat zwakke verhaal. 

—

Voor het eerst verschenen op Boekenkrant. Ook verschenen op Nico’s recensies.

Tillie Olsen – Vertel me een raadsel 

Overleven met tobben en onmacht

Deze vier verhalen van Tillie Olsen zijn bescheiden van aard. Geen hemelhoog juichend succeszoekers, geen Oscarnominaties, wereldbekerwinnaars of platina medailles. De mensen die dit universum bevolken zijn geen winnaars, eerder geluidloze verliezers.

Het eerste verhaal “Ik sta te strijken” is het kortst en lijkt het minst opwindend. Een vrouw staat bij een strijkplank, bezig kleren te strijken. Ze piekert over haar dochter, over zeeman Whitey en over de afloop van dit verhaal. Net zoals wij, die in een aangenaam vloeiende stijl worden meegekabbeld naar de beloofde ontknoping. Leuke wendingen, een opgaande lijn, dan wat vreemde reacties van de betrokkenen en floep, het verhaal loopt de deur uit. Heel even blijven wij lezers hangen met de vraag ‘Waarom lazen we dit?’ maar dan kickt de boodschap in. De vrouw is niet voor de lol aan het strijken en ze denkt niet voor niets aan haar dochter en zeeman Whitey. Ze gaat gebukt onder angst voor omstandigheden die ze niet in de hand heeft. Slachtoffer van alle leed dat nog eventueel nog komen gaat. De opmaat van een sfeer die het hele boek verzuurt.

Gewone mensen

Ofschoon er slechts vier verhalen in dit boek staan, zijn ze samen goed genoeg om de lezer bij de oorlellen te pakken en mee te slepen: de wereld van Tillie Olsen in; een wereld die bestaat uit gewone mensen. Dat komt het beste naar voren in het schrijnende titelverhaal: ‘Vertel me een raadsel’. Twee mensen zijn na een jarenlang huwelijk op elkaar uitgekeken. Meer precies: de man is uitgekeken op de vrouw.

Waarom?

“Waarom nu, waarom nu opeens? Jammerde Hannah.

Alsof het tijdens onze jeugd nog niet erg genoeg was, zei Paul.

Arme ma. Arme pa. Ze lijden er allebei zwaar onder, zei Vivi. Ze hebben het nooit breed gehad, je zou ze toch een mooie ouwe dag gunnen.

Sla ze met de koppen tegen elkaar, zei Sammy, zeg tegen ze: Hier zijn jullie te oud voor, jullie zouden intussen beter moeten weten.

Lennie schreef aan Vlara: Ze hebben samen al zo veel meegemaakt en dat ontstaan er zomaar ineens scheuren in hun huwelijk?

Maar er was wel degelijk een aanleiding.

Hij wilde vrij zijn

Artritis in zijn handen, zijn hele leven alles aangepakt, nooit vast werk. Altijd arm gebleven, geen puf meer om te ploeteren… hij wilde vrij zijn, vrij van zorgen op een plek waar succes niet werd afgemeten aan bezit en waar hij iets kon met de levenskracht die hij nog in zich had.

En die plek was er. Ze konden het huis verkopen en met de opbrengst ervan in de Thuishaven gaan wonen, een coöperatie voor bejaarde vakbondsleden… Maar zij – zij wilde er niets van weten…

‘Vijf kamers … wat hebben we daar eigenlijk aan?’ Het luchtte hem op dat hij de vraag moest schreeuwen.”

‘Ben eraan gewend.’

‘Ben eraan gewend… Alsof je niet aan nieuwe dingen kunt wennen!’

‘Ik moet al aan zoveel dingen wennen … Is dat reden genoeg?’

Tegen beter weten in 

Reden genoeg voor onze hoofdpersoon om haar leven, tegen beter weten in, niet te veranderen. Ze blijft bij het oude, basta. De consequenties volgen rap.

Drama op de vierkante centimeter, lees en verwonder.

Voor het eerst verschenen op Boekenkrant. Ook verschenen op Nico’s recensies.

Melancholie galore

Om die vraag meteen maar te beantwoorden: nee, het lukt niet om een lasso om de maan te gooien. Onbegonnen werk, dagdromerij, meer niet. Met die sfeer in gedachten begin je aan dit boek, maar de held van het verhaal, componist Ask Burlefot, maakt er wel wat van. Heel wat, misschien zelfs iets té veel.

We volgen een volwassen Ask in de nachttrein naar het stadje in Noorwegen waar hij is geboren. Liggend op zijn bed komen herinneringen, afgewisseld met spijt, bij hem langs. Dat zijn er veel. In zijn jongere leven begane fouten vallen hem ook nu nog lastig, er is verraad, en natuurlijk is er zijn onblusbare drang om het leven ten volle te leven. Dat lukt, maar tot welke prijs?

Een belangrijk aspect van dat leven leven, zijn de dames. Met irritatie denkt hij terug aan een dansgelegenheid waarbij hij het lompste meisje als partner krijgt:

“Het meisje had iets stuurs, iets hards, iets verbitterds, hij begreep dat ze met enorme energie en verbetenheid een of ander plan volgde, een of ander programma; wilde ze carrière maken als fotomodel of als schoonheidskoningin? Het was alsof hij naast een prinses van glas zat, en met grote zwaarmoedigheid vroeg hij zich opnieuw af: is dit Oslo?”

 De zeebonk

Ask koestert ook zijn tijd als matroos. Ook hier de opbouw van een lang relaas: “De kapitein wierp een vluchtige blik op het kompas boven de schouder van de stuurman en zei: ‘Leg haar een streepje over.’

De matroos verplaatste de pruim in zijn mond en zei: ‘Een streepje over, tot uw orders.’

Toen draaide hij aan het stuurwiel, en de geweldige, varende kolos van ijzer luisterde. Licht en onmerkbaar legde het schip zich op zijn zij. Het was alsof je in een kathedraal zat en iets voelde trillen diep in de grond onder je. Maar toen richtte de kathedraal zich weer op, het schip had zijn nieuwe koers ,gevonden en nu schreed het weer standvastig over de golven….”

U ziet, woorden noch komma’s worden gespaard om het verhaal te verstevigen. Ook in de liefde heeft onze held succes: ‘Ze was zo verbluffend begerig, zo verbluffend heet, zo verbluffend handig. Zo lenig, zo helemaal ‘o wat is dit lekker!’, zo zacht, zo vrolijk: ‘O, Ask, meer van dit!’…”

Een mooie ontwikkeling

Het boek laat een mooie ontwikkeling zien van jongen naar man, van groen tot rijp, van onschuld tot schuld, kortom wat een mensenleven zoal doormaakt. Ook krijg je een prachtbeeld van de goeie ouwe tijd in de zeventiger jaren van de vorige eeuw, toen alles nog makkelijker leek. Dat is natuurlijk niet zo – de gebeurtenissen zijn universeel. De taal in het boek is wel wat aan de oude kant. Maar er gebeurt genoeg om van te genieten. Dus als je het boek – naar de geest van de letter – wilt doorgronden, neem je tijd.

Goud is niet altijd goed, maar hier wel

Maren Stoffels begint het wereldrecord kinderboeken schrijven van Thea Beckman te naderen. Ik heb de aantallen niet paraat, maar in het tempo waarin Stoffels haar verhalen vertelt, moet het lukken om de beroemde veelschrijfster te benaderen. Vandaag hebben we het over De Goudrijder.

Een schok

Zoals elk goed verhaal begint het met een schok. Hoofdpersoon Maya ligt in bed als vier harde klappen op de voordeur bonken. Broertje Carlos op het bed onder haar hapt naar adem. De andere zes broers schieten overeind, en iemand gilt hard en schel door de nacht. Dat is haar moeder …

Er wordt nog viermaal op de voordeur geklopt. Vier doffe bonzen. Hun moeder moet opendoen, anders krijgt ze een boete, zo hoog dat ze die nooit kunnen betalen, dat doet de koning van Terwin expres…

Nog meer lawaai. De deur wordt opengegooid. De mannen komen binnen, zien Maya en weten het meteen: ‘Zij moet mee.’

Maya denkt dat ze gek wordt: De man komt voor haar … Dit kan niet waar zijn.

“Zeven broers.

Zeven sterke, wilde, dappere jongen. Jongens die er allemaal van dromen om een Goudrijder te worden.

En de man kiest háár?

‘Maya?’ De stem van Luis schalt door de slaapkamer. ‘Dat is een grapje, toch?’

‘Neem mij maar,’ roept Carlos vanuit het onderste bed.

‘Of kies mij,’ roept een andere broer.

Maar de man schudt zijn hoofd. ‘Zíj moet mee.’”

Zij moet mee…

Een prachtige tekening van Jeska Verstegen toont dit alles in een notendop: Pikdonkere nacht, iele ster aan het firmament, een man in het goud met een lantaarn in zijn linkerhand, en met zijn rechterhand Maya vooruit duwend. Zij kijkt bedroefd (of overdonderd, of beide) achterom. Nee, niemand komt haar helpen. Het laatste wat we zien is haar zakdoek in haar hand.

Even terzijde: Verstegens tekeningen zijn trouwens allemaal bijzonder. Helder, scherp, met een spanningsboog dat het avontuur opjaagt, en natuurlijk de trip van een meisje op de vogel.

Het verhaal ontrolt zich snel & spannend. De Goudrijder moet in een primitief ritueel een barre tocht maken om de nieuwe Goudvogel over de bergen te laten vliegen. Klein detail: dat moet gedaan worden door een kind op de rug van de vogel. Een kind zoals Maya.

Stoffels voert de spanning bijna pijnlijk hoog op. Stoppen met lezen is in dit boek geen optie. Stukje bij beetje krijgen wij lezers alle gruwelijke details van het ritueel te horen. En maken we natuurlijk de climax mee, die perfect spanningsverhogend werkt. Ook hier vakwerk dat de steeds verder uitbreidende fanschare van Stoffels’ boeken ongetwijfeld laat uitdijen. Goed gedaan.

Alicja Gescinska – De ontdekking van de vrouw – De tweede sekse van Simone de Beauvoir opnieuw verteld

Vrouwenrechten vernieuwd

Een prachtboek(je) is het, deze hervertelling van Simone de Beauvoirs ‘De tweede sekse’. Niet iedereen kent de oorspronkelijke versie van dit boek dat in 1949 heel wat deining teweegbracht. De Beauvoir schreef het deels uit frustratie, deels uit overtuiging.

De wereld is beter af zonder mannen

De frustratie was dat de mannenwereld de dienst uitmaakte en de vrouwen er qua beslissingen en zelfstandigheid maar zo’n beetje bij hingen. De overtuiging was dat vrouwen op geen enkel onderdeel onderdeden voor mannen. Sterker nog: de wereld zou beter af zijn zonder mannen.

Ho, rustig. Niet meteen je laptop door de kamer smijten, mannen. De Beauvoir signaleerde eigenlijk een omissie, een pas faux, een scheefgelopen verhouding tussen de seksen. Dat te benoemen was in die tijd al moedig, en ze kreeg er dan ook figuurlijk flink van langs. Ik ben benieuwd of dit boek(je) van Alicia Gescinska datzelfde lot treft. Waarschijnlijk niet, omdat de emancipatie toch nog redelijk heeft doorgezet en zelfs verstokte macho mannen inmiddels weten dat vrouwen supplementaire eigenschappen hebben aan de mannelijke. Wat het evenwicht der seksen weer wat eh evenwichtiger maakt.

Dan de inhoud, die we bijna zouden missen door het minieme boekformaat. Gescinska start met een prachtproloog:

“Gesprek met een geëmancipeerde God

Deze keer heb ik niet geaarzeld. Ik ben gezonden om het over de vrouw te hebben. Door God! Incroyable, mais vrais. Jawel, dié God, de God waar ik nog steeds niet in geloof. Maar dat is een andere kwestie. ‘Keer terug naar de aarde en leg het ze daar nog een keer uit. De man heeft dringen behoefte aan emancipatie. Men zou de man bevrijden door de vrouwen vrij te maken.’

Ik was tegelijk opgetogen en ontstemd. Zeventig jaar geleden was het al frustrerend om het over ‘de vrouwenzaak’ te hebben. En dat is nu niet anders. Altijd word je in het defensief gedwongen, altijd is je toon te vijandig, te agressief, te dit of te dat. Maar een herkansing op het leven, wie zegt daar ‘nee’ tegen? Niets gaat boven de geleefde ervaring. En wie zegt er ‘nee’ tegen God, zelfs als Hij niet bestaat?

Op die kamelenkop spreek ik hem nog wel eens aan

Hij was trouwens niet bijzonder sympathiek, en op die kamelenkop spreek ik Hem nog wel eens aan. Mijn gezicht spreekt altijd boekdelen, mijn gelaat is een spiegel van mijn hart… Hij had me zo lang laten wachten. Ik zat al een uur in de wachtkamer naast Zijn kantoor…

Bref, ik zat daar maar mijn beurt af te wachten met mijn handen keurig op mijn handtas die op mijn knieën stond. En toen ik binnenkwam, vroeg Hij meteen: ‘Wil je het daar nog eens gaan uitleggen op aarde? ..’”

 Nog nooit van emancipatie gehoord?

Gescinska kruidt de tekst van de Beauvoir stevig, houdt de toon luchtig maar neemt bepaald geen blad voor de mond richting mannen in deze filosofische monoloog. Waarschuwing: Voor hen die nog nooit van emancipatie hebben gehoord, kan dat pijnlijk aanvoelen. Zoek in het originele boek van Simone de Beauvoir de herkenningspunten van vrouw en man. Dat zou begrip kunnen kweken voor dit op luchtige wijze een stomp in de maag gevende boek.

Voor het eerst verschenen op Boekenkrant. Ook verschenen op Nico’s recensies.

Vanuit het niets naar een succesverhaal

U2, wie kent de Ierse band niet? Ze lieten voor het eerst luidruchtig van zich horen in 1976, en ontwikkelden zich snel tot een van de grotere rockbands ter wereld. Dit boek laat zien hoe de albums van de groep tot stand kwamen, waarom hun albums zo onwaarschijnlijk succesvol zijn en hoe de band zichzelf in de loop der jaren meerdere malen aan hun haren omhoogtilde naar weer een megahit.

Talent genoeg

Vier getalenteerde jongens dus, politiek geëngageerd met rauwe maar melodieuze muziek. Zestien albums later is U2 een standbeeld geworden dat niet meer kan worden neergehaald.

De Noorse popwetenschapper Ingunn Roysland analyseerde de teksten van U2. Ze onderzoekt de eerste liedjes van de band, zoals ‘Twilight’: “Het verbreken van identiteit, grenzend aan existentiële angst, komt duidelijk naar voren in ‘Twilight’. Hier bekent de spreker: ‘My body grows en grows/it frightens me, you know.’ Deze regels weerspiegelen de fysiologische veranderingen van de adolescentie, maar de tekst gaat ook in op de psychologische uitdagingen, het gevoel van verlorenheid in dit proces, in ‘Twilight, [I] lost my way.’ Deze regels kunnen ook verwijzen naar de kerkelijke opvattingen van die tijd, waarin begrip voor en toegeeflijkheid ten opzichte van het groeiende lichaam en de ontluikende seksualiteit taboe waren.”

Niet over één nacht ijs

U ziet, de schrijver gaat niet over één nacht ijs. Ze bekijkt zowel de melodie als de tekst, als de psychologische diepgang in beide. Daarnaast pinpoint ze de data waarop liedjes ontstonden, geeft een exegese van de tekst en benoemt de gebeurtenissen die voor inspiratie zorgden. De lezer vindt zo een behoorlijk nauwkeurige psychoanalytische en tegelijkertijd diepe duiding van tekst en muziek. Extra diepgang geeft de uitvoerige ontrafeling van het privéleven van de bandleden, voor zover dat binnen de privacygrenzen mogelijk is natuurlijk.

“October

Bono, The Edge en Larry waren toegewijde leden van Shalom, een christelijke groep die zich inzette voor verzoening tussen protestanten en katholieken. Ze kwamen samen met de andere leden van de groep en verdiepten zich in Bijbelstudies en gebeden…. Ze suggereerden ook dat het lidmaatschap van een rockband niet samenging met het geloof en drongen er bij U2 op aan om uit elkaar te gaan om God op de juiste manier te dienen. Deze regels eisten hun tol van de drie christelijke bandleden en The Edge nam zelfs twee weken vrij om na te denken. Bono vertrouwde toe da als The Edge deband zou verlaten, hij dat ook zou doen. Na zijn time-out sloot The Edge zich echter weer aan bij de andere bandleden en verklaarde dat he wel degelijk mogelijk was om de wereld van de muziek te combineren met de wereld van het geloof. (Jobling 86, 89, 2014).”

Wat we hier in handen hebben is geen flutboekje dus, maar een grondige diepgang-analyse van een memorabele popgroep. Voor alle liefhebbers die iets meer willen weten van ‘de eerste 50 jaar’. Ook voor die tweede ietwat optimistisch ingezette 50 jaar, nog steeds toegankelijk voor de rest van de wereld. 

Voor het eerst verschenen op Boekenkrant. Ook verschenen op Nico’s recensies.

Een eenzame binnenwereld

Dit ‘vrijgezel’ boek is mooi afgewerkt, met een prachtig matgroene omslagkleur, de titel en naam van de schrijver op het voorblad in jaren 60 belettering gekanteld, en twee mooie binnenflappen. Vraiment chic.

Die details komen op je af als je kennismaakt met hoofdpersoon Albert Guittard. Bove geeft ruimhartig informatie over hem:

“Albert Guittard was sinds de lunch ontevreden over zichzelf. Toch was hij met een goed humeur opgestaan. Moet hij tegen vijven niet een bezoek brengen aan meneer en mevrouw Penner? Maar er had zich een onaangename gebeurtenis voorgedaan die we kort in herinnering zullen brengen om beter licht te werpen op het karakter van deze vreemde man.”

Middagslaapje

Dan stoort het kamermeisje hem bij zijn middagslaapje met de mededeling dat een zekere meneer Bourrette in de salon was.

“’Bourrette? vroeg Guittard, die deze naam niks zei.

‘Dat klopt, meneer.’

‘Bourrette? Weet je zeker dat dat de naam is die je hebt gehoord?’

‘Bourrette, zeker meneer, Bourrette…’

‘Heeft deze meneer Bourrette je niet verteld wat hij wilde of namens wie hij kwam?’

‘Dat heb ik niet gevraagd meneer.’

‘Wel, vraag het hem dan! Ik heb geen enkele reden om hem hier thuis te ontvangen. Wat is het voor iemand?’

‘Het is een meneer van zekere leeftijd.’

‘Maar hoe ziet hij eruit?’

‘Dat weet ik niet meneer. Hij ziet er misschien uit als een heel gewone man. Hij heeft een aktetas onder zijn arm.

‘Wat doet het ertoe dat hij een aktetas onder zijn arm heeft? …’”

Zo hobbelt de conversatie moeizaam door.

Meneer Guittard blijkt niet de makkelijkste patron te zijn. En evenmin de meest sociale. Gedurende het verhaal gaat hij op bezoek bij kennissen, waarbij hij in een combi van verlegenheid en leuterpraat, probeert te socialiseren. Dat gaat hem slecht af wegens verlegenheid, verkeerde aannames, angst voor een ander (hoger) milieu van de gesprekspartner en zijn slecht verborgen minachting voor de gesprekspartner.

Extra eenzaamheid

Weer thuis beleven we dan extra zijn eenzaamheid, en de aanslag op zijn nervenstelsel als hij zich realiseert dat hij over een paar dagen een afspraak heeft. Met een vrouw. VROUW! Nerveus komt hij die afspraak na, maar het verloop van het gesprek is niet tevredenstellend. Voor hem. En waarschijnlijk ook niet voor haar.

Van al die tegenvallende ervaringen wordt hij niet vrolijker. Door teleurstelling geholpen, raakt hij steeds verder weg van de normale omgangsvormen. Een prachtige studie van sociale isolatie en mensenschuwheid in een zondoorstoofde omgeving.

Leest en huivert.

Als je hoofd anders is bedraad

Vanaf regel 1 in hoofdstuk 1 zitten we in het hoofd van Ties. Zijn gedachten laten direct zien hoe de buitenwereld op hem inwerkt:

“Met mijn koptelefoon op loop ik de klas in.

Het zachte geruis slokt de geluiden van het lokaal op. Toch blijft er iets doorheen glippen: het schuiven van stoelen, een doos die omvalt, iemand die iets zegt. Naast mijn tafel staat een meisje dat ik nog niet eerder heb gezien. Ze draait zich naar me toe en vraagt: ‘Ben jij Ties?’”

Ties denkt over de vraag van het meisje

We zitten in de klas, dat is duidelijk, waar Ties onzeker nadenkt over de vraag van het meisje. Ze blijkt Linde te heten. En van de meester mocht ze naast Ties gaan zitten. Dat is informatie die wel heel erg uit de lucht komt vallen voor Ties. Waarom hadden ze dat niet even tegen hem gezegd? Of een appje gestuurd? Maar nee, daar is ze al, hij voelt dat hij nerveus wordt.  

Ze schuift de stoel naar achteren. En gaat zitten. En ze zet haar rugtas onder haar tafel. De meester heeft vast nog niet verteld dat ze die in de gang moet ophangen. Hij zegt niets. Maar die tas staat er nog steeds. Hopelijk zegt de meester er zo wat van.

Zo is de toon van het boek: we bekijken de wereld door Ties’ ogen. Op die manier krijgen we een goed beeld van zijn binnenwereld. En die is niet zo simpel, sterker nog: die is op sommige momenten chaotisch. Ties is autistisch. Wij beleven met hem de ups en downs van zijn stemmingen, die soms nogal heftig oplaaien.

Moeder en zoon maakten dit boek

Aefke ten Hagen en haar autistische zoon Tijl maakten dit boek. Ze laten zien dat het niet voor iedereen makkelijk is om met andere mensen, emoties, stress of onzekerheid om te gaan. Vanuit eigen ervaring en van binnenuit beschrijven zij de uitdagingen van de hoofdpersoon, aangevuld met tips van Tijl, zoals deze belangrijke:

“Als het in je hoofd te druk wordt, kies dan één ding om je op te richten.

Niet het kamp, niet het lawaai, gewoon één klein ding dat wél veilig voelt. Een briefje, een tekening, een muntje. Dat helpt om alle herrie even weer te verkleinen tot iets dat past in je hoofd.”

Voor het eerst verschenen op Boekenkrant. Ook verschenen op Nico’s recensies.