Daniëlle Bakhuis – Clownsnacht

Danielle Bakhuis – Clownsnacht

Vakkundige jeugdhorror

Een jaar of wat geleden was opeens de horrorclown in het nieuws, dankzij lolbroeken die uit de bosjes sprongen met een clownsmasker op om mensen een doodschrik te bezorgen. De horrorclown, waar kennen we die van? Van Stephen King bijvoorbeeld? Hij lanceerde in zijn boek ‘Het’ de boosaardige clown Pennywise, die 1000 pagina’s lang een aantal kinderen het leven zuur maakt. Dat boek, en vooral de duivels getekende Pennywise sprak zo aan dat clowns sindsdien een stukje van hun onschuldige schuddebuik-uitstraling kwijt waren.

Daniëlle Bakhuis gebruikt dat collectieve beeld handig in ‘Clownsnacht’, een jeugdhorrorboek. Met een minder angstaanjagende demon dan Pennywise, omdat met de jeugdige zieltjes voorzichtig omgegaan dient te worden. Horrorschrijvers voor volwassenen hoeven daar geen rekening mee te houden. Zij kunnen hun horror zo gruwelijk mogelijk aanzetten, terwijl kinderboekenschrijvers de horror ook spannend moeten houden, maar zonder blijvende nachtmerries.

Bakhuis heeft die subtiele balans goed in de vingers. Het verhaal wordt stapsgewijs steeds een klein beetje griezeliger, maar als de prikkelende spanning naar gevaarlijke hoogspanning dreigt over te springen, tempereert ze weer naar een hanteerbaar voltage. Net genoeg voor de suspensezoekende lezer om weer even adem te halen.

De spelregels van het opbouwen van een griezelig verhaal volgt Bakhuis ook foutloos. In niet te lange hoofdstukken belicht ze de personages waarbij bedreigende zaken niet lang op zich laten wachten. De dreiging komt uit een onverwachte hoek, of van een ander persoon dan je zou verwachten, en culmineert tegen het eind van het hoofdstuk tot net nog draaglijke hoogten. Daarna volgt vlak voor het einde van het hoofdstuk een verrassing, meestal onaangenaam, die de lezer de adem beneemt.

En door naar de volgende golf avontuur. Bij zo’n rollercoaster van emoties en spanning hoort wel een passend verhaal natuurlijk. Maar ook die kwalificatie vervult Bakhuis met succes. Hier volgen we Fara die gaat babysitten bij de familie Zuiderduin, in een enorm huis. Alles lijkt in orde, maar dan beginnen dingen te gebeuren. Zo valt de stroom uit, die ze met moeite weer aan de praat krijgt. Bij de zoektocht naar de knop om de stroom weer aan te zetten in het kasteelachtige huis, vindt ze vreemde dingen op zolder. Later hoort ze dat er een moordenaar in de buurt ontsnapt is. Haar telefoon heeft nog maar twee streepjes stroom en ze is de oplader vergeten. Ze moet op de kinderen letten. En er is ook nog iets met een clown.

“Wanneer ik Suzies kamer binnen stap, staat ze huilend naast haar bed. Ze heeft een roze knuffeltje in haar ene hand en wrijft met haar andere hand in haar oog. Ik zak door mijn knieën en strijk een pluk haar uit haar gezicht. ‘Hé Suzie. Had je naar gedroomd?’

‘M-mama! Waar i-his mama?’ Dikke tranen maken geultjes in de gele schmink op haar wangen.

‘Mama en papa zijn naar een feestje vanavond, maar ik pas op. Ik heet Fara, weet je nog?’

Haar mond is opeens heel dicht bij mijn oor. ‘Ik wil niet dat de clown naar me kijkt.’ Ze zegt het zo zachtjes dat ik haar bijna niet versta.

Mijn buik trekt zich samen. ‘Wat?’

‘De clown,’ fluistert Suzie. ‘Hij stond naast mijn bed.’”

Je ziet het voor je. Prima situatie zo, veel suggestie, filmische beschrijving en een lugubere sfeer. Daarmee kunnen we lekker verder griezelen en meeleven met dit zorgvuldig opgebouwde verhaal. In een nawoord vertelt Bakhuis welke urban stories en andere zaken er allemaal in dat verhaal verwerkt zijn – meer dan je denkt. Nu nog doorlezen, als je durft, en zien hoe dit verhaal afloopt. De op de achtergrond aanwezige clown heeft daar wel een idee over.

Sterren ****

ISBN 9789000370375

Uitgeverij van Goor

Ook verschenen op De Leesclub van Alles

Tess Gerritsen – Schaduw van de nacht

10-02-2020

Tess Gerritsen – Schaduw van de nacht

 Met Markies de Sade in een haunted house

Tess Gerritsen heeft een nieuwe roman uit. Is dat nieuws? Niet echt, want Tess Gerritsen heeft een erg hoge productie. Ze brengt al jarenlang zeer regelmatig boeken uit in verschillende series, waarvan een aantal succesvol verfilmd zijn. Soms komt ze met een, zoals de uitgever dat noemt, ‘stand alone’ boek. Zo één is dit ‘Schaduw van de nacht’. Is dit verhaal na al die anderen nog origineel, heeft ze alle denkbare thema’s niet opgebruikt, is haar stijl nog verrassend in deze ‘Schaduw van de nacht’?

Hoofdpersoon Ava huurt een huis in een afgelegen kustdorpje in Maine. Over dat huis wordt verteld dat de geest van kapitein Brodie er nog hangt, maar stoere Ava doet dat af als onzin. Totdat … uiteraard totdat … het huis vreemde geluiden gaat produceren en ze te horen krijgt dat iedere vrouw die in dit huis heeft gewoond, er ook in is overleden. Zou het toch …?

Het begin van het boek doet toevallig genoeg erg denken aan ‘Ik zie je’ van de Nederlandse Michael Berg. Ook daarin huurt een schrijfster met een alcoholprobleem en writers block een afgelegen huis (bij Michael Berg is dat een villa in de Provence) om een nieuw boek te schrijven. Na dat begin houdt de gelijkenis op, want Gerritsen neemt de ‘haunted house’ afslag.

“Ik lig in de duisternis van mijn slaapkamer en hoor weer muizen tussen de muren rennen. Maandenlang was alcohol mijn verdovingsmiddel en kon ik alleen in slaap komen als ik lam was … Op de een of andere manier weet ik dat hj vanavond aan me zal verschijnen….

De geur van de zee wordt sterker, alsof er een golf door de kamer slaat.

Dan verschijnt bij het raam een donkere werveling. Nog geen gedaante. Louter een vaag schaduwbeeld dat in de nacht vaste vorm krijgt.”

Alsof het gepredisponeerd is, komt het vage schaduwbeeld elke nacht een beetje dichterbij en lijkt inderdaad van mannelijke kunne te zijn, maar dat is niet alles. De schaduw heeft bepaalde bedoelingen, eerst nog net zo vaag als het schaduwbeeld, maar weldra explicieter. Zijn avances zijn seksueel van aard, dominant seksueel zelfs.

Gerritsen beschrijft de gevoelens rondom die avances zeer realistisch, zowel uit Ava’s gezichtspunt (ze is niet onwelwillend) als uit de steeds grensoverschrijdendere handtastelijkheden (dat grensoverschrijdende gaat best ver, zeker met de #metoo-discussie in gedachten: hier zou Markies de Sade nog iets van kunnen opsteken) van het intussen zeer tastbaar geworden schaduwbeeld.

Hoe dat afloopt? Gerritsen trekt de spanningsboog bekwaam steeds een stukje verder aan, zodat de lezer haast niet stoppen kan met lezen. Ze gebruikt listig het thema van de bedreigde vrouw in het spookhuis, mixt dat met de gevaarlijke doch niet onaantrekkelijke indringer en controleert het verhaal op elke bladzijde. Een bekwaam gebouwd verhaal, dat nog een tijdje blijft na-ijlen na de laatste bladzijde.

Sterren: ****

ISBN 9789460687211

Uitgeverij House of Books

Ook verschenen op De Leesclub van Alles