Milouska Meulens – Terug naar de schoenenboom

Milouska Meulens – Terug naar de schoenenboom

Leon zit in het vliegtuig als we dit boekenweekboekje openslaan. Hij is onderweg naar het Caribische eiland waar zijn oma woont. Hij heeft er zin in: oma weer zien en niet te vergeten zijn vroegere buurmeisje Solo. Dat valt een beetje tegen, want Solo is even niet te vinden. Granpapa zal er dan wel zijn denkt hij, als altijd in zijn schommelstoel bezig de ingewanden uit vissen te halen voor hij ze verkoopt.

Dan ziet hij oma staan in de aankomsthal, alleen. Dat is gek want altijd als hij aankwam, was Solo erbij, zijn op-grote-afstand-buurmeisje. Hij vraagt waar Solo is, maar oma is kortaf: “Anders bel je haar toch? Of snap-appen, hoe het ook heet wat de jeugd tegenwoordig doet.”

De oudjes blijven angstig stil

Mmm, geen warm onthaal. Als hij een paar dagen op het eiland is, merkt hij dat de oudere mensen op het eiland hun verhalen vergeten. Normaal gesproken komen de eilandbewoners bij volle maan samen onder de grote schoenenboom. Daar luisteren ze naar vertellingen (tori’s), maar nu blijven de oudjes angstig stil. De lange geschiedenis en stories van het eiland dreigen voorgoed weg te waaien.

Aan de slag

Leon en Solo gaan aan de slag. Ze nemen de uitdaging aan om de geheugens van de eilandbewoners op te frissen en uit te zoeken wat er allemaal mis is gegaan in de tijd dat hij afwezig was. Een belangrijke rol daarin spelen een paar super luxe villa’s aan de kust, die behalve het uitzicht verpesten, ook zorgen voor afgunst en kinnesinne. 

Een superspannend verhaal is het niet. De hele geschiedenis over het abstracte idee dat de verhalen van de ouderen verdwijnen, wordt nogal tam verteld:

“Mevrouw van de Leeuwenkamp schraapte haar keel. ‘Beste mensen,’ begon ze.

Please, laat het een korte toespraak zijn, dacht ik bij mezelf. Hoe blij ik ook was dat zij en granpapa voor even vrede gesloten leken te hebben, het actieplan voor de Grootjes wachtte. Leon wilde ook door, zag ik. Dat, of hij had ongelooflijk veel honger. Hij pakte zijn bestek alvast op en hield de vork en het mes rechtop naast zijn bord…”

Een aardig verhaal over jaloezie, hebzucht, eigenwijsheid en een pietsje te veel kinnesinne.