<STRONG>Geert de Kockere/Leen van Durme – 365+1 Haiku’s

/in

Een jaar lang gedichten, pardon, haiku’s

Beste lezer, wilt u iets weten van de stijl, woordkeus, algehele bedoeling en indruk van dit boek? Mijn mening in het kort: prachtboek vol mooie tekeningen en scherpe haiku’s.

Citeren uit zo’n verzameling is het beste. Er is geen echte verhaallijn in de verzameling haiku’s. De twee kunstenaars die tekst en plaatjes verzorgen, zetten de haiku’s in de lente, zomer, herfst, winter neer. Achterin het boek vindt u de themalijst om de pareltjes terug te vinden.

Meer structuur kan ik niet bieden, dus met uw welnemen ga ik over op de prachtige haiku’s. De nummering in het boek begint bij elk seizoen opnieuw op 1. Eerst de Winter:

4                                                               10.

Winter, een ekster                                   De pis van de poes

warmt zijn pootjes in de trui                   is net als de mijne geel,

van een wollig schaap.                            Plassen in de sneeuw.

 

  1.                                                        43                                                           

De regen wil met                                   Een pad op de weg.

onze poes naar binnen.                         Hij ligt er zo plat als wat.

Haast je poes, haast je!                         Wie blaast hem weer op?

 

U leest het, de haiku’s zijn snedig, leuk, scherp, grappig, doordenkend en ontroerend. Het moet een fors karwei geweest zijn voor Geert de Kockere en Leen Van Durme om er 365 (+1) te schrijven en er een tekening bij te maken.

Weet u wat? Ik citeer er nog vier, gewoon omdat het kan. Komen ze, uit de Zomer en September:

  1.                                                          29.

De trui van het schaap                             Zomer, twee meisjes

is veel te dik voor de tijd                         delen samen een bankje.

van het jaar. Zomer.                                En hetzelfde boek.

  1.                                                       24.

Zouden de schapen                               Dag wind, hoelang ben

mensen tellen als ze eens                     je al niet op weg naar hier?

niet kunnen slapen?                               Blaas nu maar wat uit.

Voor het eerst verschenen op Boekenkrant. Ook verschenen op Nico’s recensies.

Sterren: ***

ISBN: 9789462919150

Uitgeverij De Eenhoorn

Ook verschenen op Boekenkrant 

<STRONG>Ellen de Bruin – De butler van God

/in

De pro’s en con’s van kunst

Het duurt wel even voor je je draai vindt in dit boek van Ellen de Bruin. ALS je die vindt. Want hoe merkwaardig dat ook klinkt: er gebeurt te weinig. Of nauwkeuriger: er gebeurt te weinig dat hout snijdt.

Hoho, zul je zeggen, het gaat over kunst, geld, schimmige spelletjes, internationale reizen, en God. Als daar geen boeiend verhaal uit rolt? Dat hoopte en verwachtte ik, maar naarmate ik dieper in het boek dook, nam de teleurstelling toe. Ik begon te verlangen naar wat hoogtepunten. Wat is het verhaal?

Een milieuvervuilend vliegtuig
Hoofdpersoon Amber is naar Berlijn gevlogen. Met een sterk milieuvervuilend vliegtuig, en dat drukt zwaar op haar geweten nu ze bij de Brandeburger Tor haar idool Feite Tomlin wil ontmoeten. Hij blijkt lang niet zo happig op contact als zij. Ze gaan naar een galerij vol doeken met vlekken en vlakken, strepen en vegen. Een groepstentoonstelling waar ze de schilderijen in gedachten ‘Klodders kleur op wit’ had gedoopt. Daarnaast mansplaint Feite tegen de klippen op, en blijkt tijdens het lunchen met hem dat zijn meningen vooral eenzijdig zijn.

In het volgende hoofdstuk maken we kennis met Timmie. Zij doolt rond in Venetië, mooie stad maar ze kan in de smalle straatjes alleen via haar telefoonnavigatie de weg vinden. Pluspunt: het eten is fantastisch.

Klote-Venetië
Een hoofdstuk verder introduceert het verhaal Maggie, ook in Venetië. De stad valt haar tegen:

“Wat een klote-Venetië tot nu toe. De kunst was ook drie keer niks. Verschillende nieuwkomers die origineel wilden zijn door oesterzwammen te laten groeien op zogenaamd kapitalistische merkproducten.” Pas als ze onder de Ponte dei Archi door vaart voelt ze zich wat beter.

Dan vinden we onze hoofdfigurant Amber terug in Parijs. Daar doet ze haar dingen, die opeens merkwaardig nutteloos lijken. Ze bezoekt wat galerieën, musea, haar vriend Feike (die ze best graag zou willen doen maar dit terzijde); dankzij zijn enthousiasme komt Venetië weer in zicht.

Humor, spanning, kritiek
Het verhaal is goed leesbaar doordat het humor, spanning en maatschappelijke kritiek combineert. De uitstapjes naar kunst en cultuur zijn onderhoudend, en ook grotere thema’s als wel of niet succes, idealen en zingeving komen aan bod. De algemene toon is spottend maar benoemt wel de pijnpunten van de moderne tijd, waarin onze heldin moet overleven.

Een nadeel is dat we met wel erg veel figuranten worden opgezadeld, zodat de omzwervingen, vele ontmoetingen en conversaties het verhaal vertragen. Maar dat is geredeneerd vanuit de ongeduldige lezer die ik ben. Het verhaal deugt, maar de uitwerking is wat mij betreft te gefragmenteerd en blijft daardoor besluiteloosheid uitstralen.

Sterren: ***

ISBN: 9789044660104

Uitgeverij De Eenhoorn

Ook verschenen op Boekenkrant