Ben Lerner – Transcriptie

Alles draait om alles 

“Moedwil en misverstand”, zou je met die oude Willem Frederik Hermans-titel dit ‘Transcriptie’ kunnen karakteriseren. Hoofdpersoon is een anonieme schrijver die moeizaam met zijn oude mentor Thomas probeert te communiceren, met het doel een interview te maken voor een literair tijdschrift. Weinig succesvol omdat de telefoon van de schrijver tijdens dat gesprek in de wasbak valt en niet meer te reanimeren is.

Na die halve ramp en het verminderen van de frustratie, maken wij lezers kennis met de persoonlijke problemen van de schrijver. Een belangrijke daarin is de eetstoornis van zijn dochter, die schril afsteekt tegen de ‘gewone’ problemen, zoals orde aanbrengen in chaos in zijn eigen gezin. Lerner zet het verhaal in mooie, rijke taal neer en vergeet daarbij niet de spanningsboog strak te houden. Doorlezen dus, zeker tot het verhaal-in-een-verhaal ‘Hotel Arbez’ aanbreekt:

Kastjes vol koekjes

“De laatste keer dat mijn vader hier was, lag het huis vol snoep. Als je een la opende: Hershey’Kisses, marschmallows, allerlei soorten Haribo-fruitgom – beertjes, perziken, zure matten, slangen. Kleuren blauw en roze die niet in de natuur voorkomen. Behalve in gevallen van aposematische kleuring. Kastjes vol koekjes. Nergens een boterham, maar wel chocolademuffins, habka, zoete broodjes. De ijskast stond vol yoghurtjes waar meer suiker in zat dan in roomijs, en de vriezer lag vol roomijs. Het was net een sprookje, een sprookje met boze stiefouders, heksen.

‘Een Duits sprookje,’

‘Dat zich afspeelde in LA. Want hoe konden echte ouders het nou voor het zeggen hebben in zo’n huis? We bereidden nog wel normale maaltijden natuurlijk en verplichtten Emmie bij ons aan tafel te komen zitten, maar moesten niet proberen haar te laten eten; we volgden het advies van dr Saro en oefenden geen druk uit; we onderhandelden niet, zeiden niet “nog één hapje kip, schat”.”

Inderdaad, het op het oog volmaakte gezin heeft een dochter met problemen. Eetstoornis problemen. De ouders dachten dat ze hun best hadden gedaan door te letten op haar eetpatroon maar dat had er – waarschijnlijk – voor gezorgd dat Emmie zich had afgesloten, en een weerzin had ontwikkeld voor elke vorm van inname.

Het Onderwerp Waar Niet Over Gesproken Wordt 

Het onderwerp waar niet over gesproken werd, wordt zo de aanjager van een onzichtbaar mijnenveld. Het Probleem waardeert Emmie’s probleem op tot de eetstoornis: ARFID (Avoidant Restrictive Food Intake Disorder). Mooi in dit laatste gedeelte van het verhaal is hoe de taal van de bezorgde vader en moeder zachter wordt, met meer mededogen voor de dochter. Een zachtheid die zich voortzet in de relatie tussen Lerner en zijn vader, als die ook steeds minder helder in zijn hoofd wordt.

Een prachtboek waar je moeite voor moet doen. Het is niet in de gemakkelijkste taal geschreven, maar de intentie die de lezer zich getroost wordt beloond met dit majestueus vertelde verhaal.