Peter Eijgenhuijsen – Het mysterie van The Beatles

Ongekende roem

Te zeggen dat Peter Eijgenhuisen een Beatlefan is, raakt de waarheid te zwak. Eijgenhuisen IS Beatles, een geïntegreerd onderdeel van de Beatlemania en de religieuze verering van de band die daarbij hoort.

Dat treft, want in dit boek kan hij los gaan in een zelfgemaakte mooie, uitgebreide autobiografie van de Fab Four. Als we dat boek openslaan, komen we een citaat tegen over de Beatles van Michail Gorbatsjov: ‘Ik denk niet dat het alleen maar popmuziek is. Dit is iets veel groters.’

De spijker op z’n kop. De oude Rus voelde goed aan hoe de Beatles hun talent inzetten om mooie, goed in het gehoor liggende muziek te maken. Zo goed, dat de hitlijsten tijdens hun bestaan voorspelbaar waren wegens constant één tot vier van de Beatle-liedjes die de toppen van die hitlijsten bezet hielden.

Iconische foto’s en interviews

Eijgenhuisen begint bij het moment dat de Beatles bekend beginnen te raken. Tijdens dat proces ontstonden meteen al iconische foto’s en interviews, zoals het beroemde zebrapad op Abbey Road, met op de achtergrond de gelijknamige studio’s. Ook hier genoeg anekdotes en beeldmateriaal dat iedereen herkent en herinneringen aan die gouwe ouwe tijd oproept. Wat het ook oproept, is de vraag hoeveel beroemde/bekende herinneringen er nodig zijn om de uitstekende muziek van de boys weer in het geheugen te brengen. Wat mij betreft niet zoveel; ik ga meer voor de muziek dan de verhalen.

Toch is het grappig om weer die tijd even uit de stofwolken der historie op te diepen, al was het maar voor de aha-momenten. Het hoofdstukje over Paul McCartney is daar een goed voorbeeld van:

‘He’s just so damn effortles…’

“Paul was een zeldzaam muzikaal talent. Natuurlijk hadden alle Beatles muzikaal talent: Johns bijdrage aan de hedendaagse muziek kan niet worden overschat, George schreef prachtige liedjes en Ringo was een uitstekende drummer en schreef ook een aantal mooie nummers. Maar Paul stak er met kop en schouders boven uit. Emerick (2007): ‘It was apparent to me that Paul was the ‘pure’ musician in the Beatles – he played zo many different instruments well, and whenever he wasn’t playing music, he was talking about it. Bob Dylan zei (NME, 2007): ‘I’n in awe of McCartney. He’s about the only one that I am in awe of. He can do it all. And he’s never let up … He’s just so damn effortless.’

Dit soort – en veel andere apocriefe – anekdotes geven dit boek een meerwaarde. Het gaat niet alleen over de wonderboys. We lezen over de manier waarop ze nieuwe muziek maakten voor een nieuw album bijvoorbeeld. Ook de tijd dat de Beatles in hogere sferen belandden en zich in Indiase muziek en filosofie stortten, komt uitgebreid aan bod. Een leuk boek voor niet alleen de liefhebber.