Chloe Dalton – Een haas in huis

Een veelzijdig huisdier

Schrijver van dit boek, Chloe, heeft een huisje in de natuur. Daar trekt ze zich terug uit haar drukke bestaan om te ontspannen. Op een dag vindt ze vlakbij haar huis een verlaten, pasgeboren haasje. Ze neemt het diertje mee en heeft er een gezelschapsdier bij:

“Het dier, niet langer dan mijn handpalm, lag op zijn buik met zijn ogen open en zijn korte, zijdezachte oren plat op zijn rug. Zijn vacht was dik en donkerbruin en stond alle kanten uit, met krulletjes langs de ruggengraat. Lange, lichte dekharen en snorharen staken uit en glommen in het zwakke zonlicht, waardoor het was alsof hij een lichtkrans rond zijn rop en snuit had. Tegen de achtergrond van de kale aarde en het droge gras viel moeilijk uit te maken waar de vacht ophield en de grond begon. Hij ging zo in het doodse winterlandschap op dat ik hem voor een steen zou hebben gehouden als zijn flanken niet zo wild op en neer waren gegaan. Hij duwde zijn voorpootjes stevig tegen elkaar aan…”

Zachtjes vertederend

Aldus zachtjes de lezer vertederend, krijgt het verhaal vorm. We volgen de ontwikkelingen van de langoor, en de problemen bij het verzorgen van de pulsterling (vaktaal, sorry). Die groeit vrolijk uit.

Elke memorabele ontmoeting die Chloe met hem heeft, verbindt ze aan een gebeurtenis. Ze verdiept zich in de haas: wat eet zo’n beest eigenlijk? Ze zoekt daar informatie over op, om hem straks terug te kunnen geven aan de natuur. Maar ze vindt in de boeken die ze uit de bibliotheek haalt, louter informatie om hazen te doden (en op te eten). Ze bladert boeken door vol plaatjes van hazen die ondersteboven aan een haak hangen of languit op een tafel liggen, hun achterpoten aan elkaar gebonden en met een plasje bloed naast hun kop.

Gaandeweg het boek leert ze veel:

“Hazen, ontdekte ik, zijn ‘crepusculaire’ of ‘schemeractieve’ dieren, vooral actief in de ochtend- en avondschemering.” Meer details volgen, en in de aanhef van verschillende hoofdstukken komen citaten mee uit de rijke Engelse literatuur. Leuke intermezzo’s.

Ander gedrag

Minder vrolijk wordt het, als haar haas iets meer dan twee jaar oud is en ander gedrag gaat vertonen. Het diertje negeert haar en trippelt de trap op naar boven. Zou ze ziek zijn, of erger?

De afloop van dit wonderschone verhaal gaan we niet verprutsen. Lees het gewoon en laat je meevoeren in de prachtige twee-eenheid van mens en dier op kleine schaal.