Aefke ten Hagen & Ties – Ties en zijn Super Brein

Als je hoofd anders is bedraad

Vanaf regel 1 in hoofdstuk 1 zitten we in het hoofd van Ties. Zijn gedachten laten direct zien hoe de buitenwereld op hem inwerkt:

“Met mijn koptelefoon op loop ik de klas in.

Het zachte geruis slokt de geluiden van het lokaal op. Toch blijft er iets doorheen glippen: het schuiven van stoelen, een doos die omvalt, iemand die iets zegt. Naast mijn tafel staat een meisje dat ik nog niet eerder heb gezien. Ze draait zich naar me toe en vraagt: ‘Ben jij Ties?’”

Ties denkt over de vraag van het meisje

We zitten in de klas, dat is duidelijk, waar Ties onzeker nadenkt over de vraag van het meisje. Ze blijkt Linde te heten. En van de meester mocht ze naast Ties gaan zitten. Dat is informatie die wel heel erg uit de lucht komt vallen voor Ties. Waarom hadden ze dat niet even tegen hem gezegd? Of een appje gestuurd? Maar nee, daar is ze al, hij voelt dat hij nerveus wordt.  

Ze schuift de stoel naar achteren. En gaat zitten. En ze zet haar rugtas onder haar tafel. De meester heeft vast nog niet verteld dat ze die in de gang moet ophangen. Hij zegt niets. Maar die tas staat er nog steeds. Hopelijk zegt de meester er zo wat van.

Zo is de toon van het boek: we bekijken de wereld door Ties’ ogen. Op die manier krijgen we een goed beeld van zijn binnenwereld. En die is niet zo simpel, sterker nog: die is op sommige momenten chaotisch. Ties is autistisch. Wij beleven met hem de ups en downs van zijn stemmingen, die soms nogal heftig oplaaien.

Moeder en zoon maakten dit boek

Aefke ten Hagen en haar autistische zoon Tijl maakten dit boek. Ze laten zien dat het niet voor iedereen makkelijk is om met andere mensen, emoties, stress of onzekerheid om te gaan. Vanuit eigen ervaring en van binnenuit beschrijven zij de uitdagingen van de hoofdpersoon, aangevuld met tips van Tijl, zoals deze belangrijke:

“Als het in je hoofd te druk wordt, kies dan één ding om je op te richten.

Niet het kamp, niet het lawaai, gewoon één klein ding dat wél veilig voelt. Een briefje, een tekening, een muntje. Dat helpt om alle herrie even weer te verkleinen tot iets dat past in je hoofd.”