Aleksandr Skorobogatov – Achter de donkere wouden

Aleksandr Skorobogatov – Achter de donkere wouden

Ondraaglijk verlies

Skorobogatov heeft geen vrolijke boodschap, merk je als je begint te lezen in dit boek. Veel zware wolken verduisteren de hemel. En nog veel donkerdere situaties en personen komen helpen de sfeer te versomberen als hij het woord richt tot zijn zoon.

Pijn en schuldgevoel

Hij leest de brief van zijn zoon die dit verhaal in beweging zet. Een brief die hem terugslingert het verleden in, toen alles nog oké was. Al lezend passeren de herinneringen, de pijn en het schuldgevoel die op dergelijke momenten de kop opsteken. Had ik maar … enzovoort:

“Het zou heel gemakkelijk zijn om nu te zeggen.

Vergeef me, zoon.

Ik hou van je, zoon.

Maar ik heb de tijd laten wegglippen, en nu over vergeving en liefde praten lijkt…

ja te simpel, te pathetisch, en op de een of andere manier leugenachtig – al is het helemaal niet leugenachtig -, en op de een of andere manier ook laf.

En dus, mijn lieve zoon, je kunt niet tellen voor hoeveel examens ik in mijn leven slaagde, louter dankzij dezelfde krachten van natuurlijk magnetisme.

Enkel het belangrijkste heb ik niet gehaald.”

Aleksandr Skorobogatov (bron: Wikipedia)

Een rauw begin, kunnen we wel zeggen, van deze beschrijving van een vader/zoon relatie. En dat begin is nog maar de aanloop naar massief zelfverwijt en bergen spijt van de vader voor de zaken die hij in relatie met zijn zoon niet goed heeft aangepakt. Ik denk dat willekeurig welke ouder in zo’n situatie die zelfkastijding wel heeft, maar Skorobogatov heeft de gave het zo pijnlijk mogelijk op papier te zetten.

Zoals wanneer hij in zijn herinneringen een dodelijke mix mengt met actuele gebeurtenissen, zwemmend in zee:

“…ik herinner me nog duidelijk hoe ik deinend op de golven, naar die prachtige lucht kijkend, tegen mezelf zei: Terwijl je naar deze lucht kijkt en op de golven deint, ligt je zoon in de grond te rotten.”

‘Eloquent, vilein, sarcastisch, liefdevol, haatdragend, rouwend, beschadigd, ziedend’ zijn nog maar een paar karakteristieken die de overlevende vader met spijt op de meest onverwachte momenten overspoelen.

Het hele rouwproces

Iets vrolijker maar met diezelfde intensiteit, laat hij een zo helder mogelijk licht schijnen op de te korte tijd dat hij met zijn zoon kon zijn. Ook de aftakeling van zijn vrouw neemt hij in het hele rouwproces mee, alles tot in details vormgegeven in hartverscheurende taal. En toch, toch, beste mensen, is het een optimistisch boek – al was het maar doordat de magnifieke schrijfstijl de donkere periodes in een leven boven het maaiveld tilt, en de lezer samen met de rouwende vader een kruimeltje troost biedt.