Marie Bashkirtseff – Waarom zou ik liegen

Lust for life

Is er iemand die Marie Bashkirtseff (nog) kent? Deze jonge Oekraïense vrouw was gezegend met talent, ambitie en geld. Nou ja,  haar moeder was vermogend en had goede connecties, waardoor Marie in de slipstream van de jetset kon meevaren. Vader Bashkirtsef was toen al uit beeld. Dit alles speelt zich rond 1900 af, en het feit dat we het kunnen navertellen danken we aan de dagboeken van Marie.

Ode aan Marie

Waarom die ode aan Marie opgenomen in de fabuleuze privé-domein serie? Omdat Marie een bijzondere persoonlijkheid en een onblusbare honger naar schoonheid had. Naar alles, eigenlijk, ze was intelligent, getalenteerd en ambitieus. Helaas verkeerde ze in een milieu waar weinig aandacht werd besteed aan cultuur, kunst of muziek, dus ging ze haar eigen weg.

Gelukkig was er een vermogende tante die haar op weg hielp. Marie richtte zich op haar droom om zangeres te worden maar overvallen door tuberculose, moest ze kiezen voor de schilderkunst. In Parijs probeerde ze die droom waar te maken.

Hoe haar dat verging, lezen we in dit fragment uit haar dagboeken:

“Florence, maandag 13 september 1874

Ik ben dol op schilderkunst, beeldhouwkunst, op kunst kortom, overal waar je die aantreft. Hele dagen zou ik kunnen doorbrengen in die museumzalen, maar tante voelt zich niet goed, ze heeft moeite me bij te houden, en ik offer me op. Trouwens, het leven ligt voor me, ik zal alle tijd hebben terug te komen. In het Palazzo Pitti vind ik geen kostuum dat ik wil kopiëren, maar wat een schoonheid, wat een schilderkunst!..

Dol op schilderkunst

Moet ik het zeggen? Eigenlijk durf ik het niet… Men zal er schande van spreken! – Nou vooruit, niet verder vertellen… Wel, ik vind de Madonna Bella Seggiola van Rafaël niet mooi. Het gezicht van de madonna is bleek, de gelaatskleur is niet natuurlijk, de uitdrukking doet eerder denken aan een kamermeisje dan aan de Heilige Maagd, moeder van Jezus…”

De levenslust van de jonge vrouw spat ervan af. Ze slurpt alle invloeden, kunststijlen en prachtstukken van de grote beeldhouwers op als nektar. Ze correspondeert gretig om zich heen en krijgt onder andere een briefwisseling met Guy de Maupassant. Als een kind in een snoepwinkel is ze, gulzig om zich heen happend. Helaas duurt dat niet zo lang als ze zou willen; haar levenspad krijgt een andere duw. Haar gezondheid laat het langzaam maar zeker afweten.

Een tragisch leven

Een tragisch leven met een te snel einde; dit zou rechtsteekse content voor een dramatische film kunnen zijn. Die is niet gemaakt, maar gelukkig hebben we het boek nog. Lees uw hart uit.

Voor het eerst verschenen op Boekenkrant. Ook verschenen op Nico’s recensies.