Mireille Geus – Vijftig seconden

Elle is de dochter van een tijdwaker. Haar vader bewaakt de tijd. Is dat een rustige baan?

Absoluut niet, blijkt al in het begin van het verhaal. De vader van Elle krijgt moeite om te doen wat nodig is: ervoor zorgen dat de tijd zich gedraagt. Elles vader kan zijn ogen bijna niet meer open houden maar hij moet wel.  Want als hij niet wakker blijft, loopt de wereld in het honderd. Inspannend werk, maar helaas heeft hij op een hele dag maar 50 seconden waarop hij zijn ogen mag sluiten:

“Zijn wekker is vandaag al afgegaan. Zijn vijftig seconden rusttijd zijn op. Op een gewode dag, zoals vandaag, rust de tijdwaker vijftig seconden en is hij daarna weer in staat om de rest van de dag over de tijd te waken. Op een dag als er een ramp is, of Een Heel Belangrijk Moment of als hij een Verstopplek Moet Timmeren, kan de tijdwaker zijn vijftig seconden voor andere dingen gebruiken. Zo’n dag is het niet.”

Een nieuwe tijdwaker vinden
We zien de catch al: Elles vader houdt het waken niet meer vol. Hij vraagt Elle om zijn tijdwakersbril op te zetten en een nieuwe tijdwaker te vinden. En snel, als het even kan. Extra handicap: Elle heeft maar vijftig seconden de tijd voor haar zoektocht.

Elle neemt de uitdaging aan (ze moet wel, als verantwoordelijke dochter) en begint aan de queeste. Ze is niet de enige. De lezer wordt ook op een zoektocht gestuurd, namelijk naar de betekenis van dit verhaal. Het lijkt erop dat Mireille Geus de verwarring en de complexiteit van het verstrijken van de tijd (en wat IS tijd eigenlijk?) wil benadrukken, maar het verhaal is zo warrig dat deze lezer meer irritatie voelt dan inspiratie.

Prachtige illustraties
De illustraties van Floris Tilanus maken gelukkig veel goed. Ze zijn subtiel en lekker weird. We komen een jochie tegen met puntoren en vleugels, en vier kabouters in schoolbanken die een opstel proberen te maken. Perfect passend bij het verhaal.

Op haar zoektocht wordt Elle intussen geplaagd door uiteenlopende herinneringen. Geen heldere herinneringen helaas, maar meer mistige flarden die door een halfduister bos vol kromgegroeide boemen zweven. Het is alsof Mireille Geus een verhaal heeft geschreven met een toetsenbord waar de letters op andere plekken zitten dan bij mij.

De zoektocht volgen
Enfin, we volgen de zoektocht zo goed en kwaad als het gaat in de nevelige wereld waar Elle in is beland. Alle herinneringen die ze heeft zijn onhelder, zonder contouren. Het enige dat we weten is dat ze een reis door de tijd maakt. Dat sluit wel weer aan bij het tijdbewakings-thema. Ook het volwassenwordingselement keert terug: ze leert zichzelf beter kennen. Maar waarom verstopt ze zich eigenlijk zo graag?

Vragen, vragen waar we niet achter komen. Wel kunnen we verbinding leggen met het beroep van haar vader, en waarom hij haar op tijdreis stuurt. Ook ontdekt ze waarom ze doet wat ze doet. En het belangrijkste: waarom ze zich altijd wil verstoppen.