<STRONG>Donald Niedekker – Nevenwezen

Elk nieuw boek van Donald Niedekker is bijzonder, zo ook dit NEVENWEZEN. Bij het scheppen van dit boek laat hij jaloersmakende verhalen, ontdekkingen en verbanden samenkomen en trekt waar nodig conclusies. Van zijn eigen leven.

Mooi beschreven verhalen
Als ik me niet vergis, verantwoordt Niedekker hier chronologisch historisch in sterk uiteenlopende verhalen, delen van zijn eigen leven en ervaringen. Zo niet, dan is het toch maar mooi beschreven. Zoals in dit strakke proza:

“Over de streek. In deze streek waar de jongen opgroeide en elk dorp zijn Stationstraat of Stationsstraat met kapper had vingen de mensen wind. In de zomer met rode en witte doeken, in de herfst en winter met bruine en okergele, in de lente weer met witte en rode doeken, en ze lieten de wind voor hen werken, de wind die van wie weet waar komt en zomaar ergens heen waait, op zijn weg tientallen, wel honderden molens liet draaien en dat maal vier, want elke molen heeft vier wieken, dus ontelbaar veel rood-wit beklede wieken of in de herfst en winter bruin-okergeel gedoekte wieken, die suizen, suizen, of guiten zoals ze inde streek zeiden als het wat harder woei …”

Grote geestdrift
We zitten hier nog pas op pagina 14, waarnaast op pagina 15 eenzelfde lijvig relaas begint over boekhandelaar Noomen. Daar ontdekt de jongeman dankzij de ruimhartigheid van de boekhandelaar hoe immens het rijk der letteren zich uitstrekt, en kan hij zich met grote geestdrift in die materie storten.

Dat storten komt vaker voor – Donald is niet bang om ergens vol voor te gaan. De materie – welke materie ook – die hem op dat moment interesseert, boost hem naar alle uithoeken van die materie, hongerig, dorstig naar kennis tot hij ook dit weer tot zich genomen heeft.

Zoals muziek en een zeer herkenbare herinnering:

“De jongen legde de plaat uit de blauwe hoes op de draaitafel. Een dichtslaande autoportier. Een startende motor.

‘Wir fahren fahren fahren auf der Autobahn. ‘Fahren fahren fahren auf der Autobahn. ‘Fahren fahren fahren auf der Autobahn.’

Hij keek zijn broer verbluft aan.

‘Dat gaat zo 20 minuten door,’ zei z’n broer met een glimlach van triomf.

‘Waaat?!’

‘De hele A-kant.’

‘Nee…?! … Wat is dit?’ vroeg hij wijzend naar de ronddraaiende vinylplaat.

‘Kraftwerk… Dat is Kraftwerk.’”

Lees het boek gewoon
Pagina’s lang zou ik kunnen doorgaan over de solide maar speelse taal, over de prachtonderwerpen maar evenzogoed onzinverhalen, en over de algehele eruditie die de tekst schraagt, maar dat doe ik niet. Bemachtig het boek en ga het in etappes lezen. Het stelt zeker niet teleur.