Hans en Marianne Sibbel – De Betweter

In dit boek is sprake van een dialoog. Twee mensen die met elkaar communiceren. Hans Sibbel schrijft de tekst en zijn vrouw Marianne maakt de tekeningen.

Gemakkelijk en logisch als dat klinkt, is het in de praktijk natuurlijk niet. Ik stel me voor dat Hans weer een wild verhaal opschrijft. Als het klaar is, geeft hij het aan Marianne om er een tekening bij te maken. Daar moet dan wel inspiratie voor zijn, anders wordt het niks. En iedereen weet: aan een niksige tekening hebben we niks.

We nemen de proef op de som, duiken een verhaal in en lezen hoe de twee met elkaar communiceren:

“DE DODO

De dodo was een vogel die niet kon vliegen, maar hij smaakte wel lekker. En hij bestaat dus niet meer, omdat hij zo lekker was en niet kon vliegen. Dat is wel een behoorlijk dodelijke combinatie van eigenschappen.

Lekker en kunnen vliegen? Prima. Goor en langzaam kruipen? Ook prima. Maar een beetje wandelen én lekker? Probleem.

We weten dus wel dat ze lekker waren, maar hóé lekker weten we niet, want ze zijn al lang geleden uitgestorven.

Ze leefden in Nieuw-Zeeland. Daar kwamen jaren geleden voor het eerst mensen en die dachten: smakelijk, die vogel. En hij vliegt niet weg. Dat is makkelijk eten!

Zo zijn mensen, die eten dan die vogel op. pech gehad. Zo is de natuur, soms heb je pech. Je zou kunnen denken: even stoppen met eten tot er weer genoeg dodo’s zijn maar dat doen mensen niet, die eten gewoon door. We blijven ook palingen eten terwijl die bijna uitgestorven zijn…

Als wij iets lekker vinden dan eten we dat op. Pech gehad. Zo is de natuur, soms heb je pech. Je zou kunnen denken: even stoppen met eten tot er weer genoeg dodo’s zijn, maar dat doen mensen niet, die eten gewoon door….”

Je ziet het; de tekst geeft informatie over de dieren en legt de vinger op de zere plek. In dit geval de plek waar de dodo’s niet meer zijn, want uitgestorven. Ook door de mens natuurlijk.

Onderaan de tekst staan vier dodo’s als voorbeeld. Witte, zwaanachtige vogels met een gekromde snavel, drietenige poten en rustig om zich heen kijkend. Nog wel, want ze wisten nog niet dat die dieren op twee poten, die ook in hun milieu kwamen rondkijken, zo gevaarlijk voor ze waren.

Een unhappy end dus voor de dodo’s. Maar wel goed verteld en prima getekend. Een boek om in te dwalen.