Nicola Pugliese – Het Zwarte Schip

Dat dit geen vrolijke verhalen zijn, wordt al duidelijk door de tekening op de voorplaat van het boek. Een groot, maar dan ook enorm groot, zwart schip vaart vanaf de rechterkant de voorplaat op, langzaam het gele licht dat op de achtergrond gloeit, verduisterend, en daardoor de hele cover dominerend. Dit gaat niet goed aflopen.

Dat merken we in het eerste verhaal, dat rustig begint maar razendsnel van kwaad tot erger gaat: “De dag dat het Zwarte Schip de Golf binnenkwam, was het nacht. Echt nacht. Een blauwachtige en diepe nacht, zwarter dan zwart, zonder enige redding of berouw, als een teken van voorbestemming? Als voorgevoel dat vaart krijgt in de stilte? Droevige treurnis waar geen woorden voor waren? wat?…”

Bizarre gebeurtenissen
Pugliese zet het verhaal uit als een horrorstory. Met Het Schip in de hoofdrol voegt hij er bizarre gebeurtenissen aan toe: “volgens anderen scheerde het enkel over het wateroppervlak, raakte het het water dus niet, en zweefde het dus tussen de hemel en de zee, hoezeer het ook –uiteraard- dichter bij de zee was …”

Het is een voorbode van ergere zaken natuurlijk, zien we dan ook in de daaropvolgende verhalen. Het verhaal “Dood op Maria Hemelvaart” start bijvoorbeeld op gepatenteerd Kafkaëske wijze:

“Op 15 augustus 1979, een woensdag, werd Carlo Andreoli, hoge ambtenaar bij het boekhoudkantoor van het Regionaal Departement Wegen en Verkeer, wakker zoals hij nu eenmaal iedere ochtend van dit in zekere zin oneindige leven wakker wordt, en eigenlijk is hij meteen wakker, klaarwakker, dusdanig alert dat hij even door de witte plisségordijnen, zeg je dat zo? plisségordijnen? kijkt en door het raam ziet hij duidelijk de siroccolucht die ook op dit uur die ze met watten heeft bedekt, kijk, daar is-ie ….”

Geen horrorverhalen
Horrorverhalen? Dat zijn het niet, al lopen ze slecht af. Maar de gebruikelijke bovennatuurlijke inmenging ontbreekt, terwijl de psychologische diepgang juist prevaleert. Je kan het correcter onontkoombare lotsbestemming noemen, een soort zwart gat, zo zwart als het schip op de cover. Voor gewone mensen is die zwartheid niet te verdragen, ze gaan eraan ten onder, geen sprankje licht blijft er meer over. Dat is wat Pugliese ons meegeeft in deze 8 verhalen.

Goed leesbaar zijn ze wel. Beter dan de gemiddelde thriller, beangstigender dan een detectiveroman. Pugliese opereert op een dieper niveau dan oppervlakkig gevaar. Hij wroet in de menselijke geest en peurt daar de diepste angsten en aberraties uit om in die in elegante verhalen te ventileren.

Een prachtige combinatie: heerlijk om te lezen en tegelijk huiveringwekkend door de thematiek