Etgar Keret – Autocorrectie

Vervreemdende inhoud

En nu deze ‘Autocorrectie’ dus. De opzet en inhoud is zoals gewoonlijk: korte verhalen met een vervreemdende titel en een nog vervreemdendere inhoud. Soms goed bevattelijk, soms ook ver buiten begaande paden tredend, lees: mindboggling. Hij is in staat op één pagina vier afslagen te maken, van verrassend tot deprimerend tot humoristisch tot grof. Dat maakt het lezen ervan tot een verrassend feest, zie de bonbon hierboven.

Het thema in ‘Autocorrectie’ is technologie. In de huidige tijd geen wezensvreemde materie; we gebruiken technologie dagelijks. Evenzogoed gebruikt de technologie ons, soms tot op gevaarlijke levels. De verhalen bewegen zich tussen die grenzen maar overschrijden ze net zo makkelijk. Het hangt van de flexibiliteit van de lezer af in hoeverre je meegaat met de sombere, dan wel faliekant mislukte of spectaculair uit de hand lopende technologie waar de personages mee moeten dealen.

Een citaat voor de fijnproever:

MODERNE DANS (voor Inbal)
Kijk eens hoe hij beweegt. Zie hem nippen aan het espressokopje dat hij met zijn ene hand vasthoudt terwijl hij een emoji van een opgestoken duim verstuurt met zijn andere hand, en ondertussen met een knipoog de serveerster met het gekrulde haar om de rekening vraagt in de chique koffiebar. Voordat ze bij hem is, staat hij al overeind en trekt in één soepele beweging zijn creditcard, en op het moment dat de serveerster aarzelend de Golden Card aanpakt, laat hij die al los om te kunnen zwaaien naar een collega. De zwaaiende beweging begint als een begroeting en gaat verrassenderwijs over in een snelle klap waarmee hij een lastige vlieg doodslaat. Het lijk van de vlieg veegt hij op met het papieren servetje waarop de serveerster, naast zijn dubbele espresso, het theelepeltje had neergelegd. Terwijl hij de rest van de vlieg uitsmeert over het papier, vouwt hij het handig in vieren en tovert het doodgewone servetje met nog een vouw om in een oogstrelende origami van een zwaan, die hij naast de gulle fooi achterlaat voor de verblufte serveerster, en met haar blik blijft ze hem volgen als hij vlot de koffiebar verlaat en als zijn voetstappen in een langzaam tempo worden begeleid door wollige vederwolken. Te langzaam, naar zijn smaak…”

Oké, je hebt een idee. Ik vond het een geinige bundel in de goeie zin des woords: verrassend, maatschappijkritisch en vooral met donkere humor doordesemd. Keep it up, Etgar.