Marc-Uwe Kling & Astrid Henn – Prinses Snottebelle

De groenste snottebel

Zo begint dit prentenboek: op de eerste linkerpagina een prinses met wapperende handjes. Rechts van haar een dame met schort die gedoseerd parfum op de prinses spuit. Links van haar een andere dame met een iets groter schort, die probeert de prinses een halsketting om te doen. Erg vriendelijk ziet het er niet uit en dat klopt als je de tekst op de rechterpagina leest:

“Dit lijkt een gewone en aardige prinses met glitters, roze en paars,

maar ik ga je iets vertellen: MET DEZE PRINSES WAS IETS RAARS

Ze duwde iedereen en sloeg haar bedienden de hele tijd.

Ze pikte, was gemeen en kreeg nooit een keertje spijt.

Deze prinses vond zichzelf namelijk héél speciaal!

’s Nachts plaste ze zelfs in een gouden schaal.

Nou, over deze prinses ga ik jou dus een verhaal vertellen,

over dit enige kind van de koninklijke familie Snottebelle.”

Niet aardig

Nee, niet heel aardig, deze prinses. Ze snauwt iedereen af en tafelmanieren heeft ze ook al niet. Maar ja, ze was prinses dus niemand durfde haar tegen te spreken. Zo werd haar gedrag steeds slechter en deed ze steeds naarder tegen iedereen om haar heen.

Kan dat goed blijven gaan? Natuurlijk niet, dit is niet voor niks een sprookjesachtige invulling van een verhaal over een akelig verwende snotneus.

Dus komt er een meisje, zomaar van links op de pagina, ze heeft een soort hagedis op haar hoofd. Ze gooit iets. Waarheen, voor wie? Dat lees je in dit heerlijk tegendraadse boek met rare mensen en vreemde gebeurtenissen. Wat je vooral leest is hoe onfatsoenlijk het is om niet fatsoenlijk te zijn.

Het verhaal is stijlvol door Jaap Robben in het Nederlands overgezet, zodat de onbeschofte taal en slechte manieren duidelijk hun plaats in het boek krijgen. Het eindplaatje is misschien wel het leukst: een rijtje bekende mensen laat zien hoe je juist niet beleefd bent, of aardig. Een mooie aansporing voor ze om beter in de spiegel te kijken.