Tom Rijpert – De zeven sleutels – Voorbij de val

Schatjacht met meer hindernissen

In Boek 2 van ‘De zeven sleutels’: ‘Het pad van de Roverkoning’ gaat het zoeken door. Er zijn zeven mythische sleutels nodig die de poorten openen naar de schat, maar Kobold de dwerg heeft alleen de eerste sleutel. Samen met de zes vreemdelingen in de herberg op de klif zoeken ze naar de vijf sleutels die ze nog missen. Ook is er de levensgevaarlijke Poort van Wat Was, en o ja, er is iets serieus mis met Ellie.

Buiten al die obstakels blijft de Schat lonken aan de horizon. Dat is niet anders dan in het eerste deel; wel anders is de mooie verdieping die Rijpert in zijn personages legt. Zoals bij de vos. Als het gezelschap kennismaakt met de oude poortwachter, neemt Vos het woord:

“’Excuses dat ik direct ter zake kom,’ zei de vos, ‘maar we zoeken een meisje, een vriendin van ons, Moira. We vrezen voor haar veiligheid.’

Het gewenste kind … zei de stem van de man in het hoofd van de vos. Het spijt mij, ze is verloren in wat was.

De vos liet zijn hoofd hangen. ‘Ach zo. Kunt u ons zeggen waar ze is?’

En dan? vroeg de stem, hij klonk een stuk jonger dan de oude hand deed vermoeden. Gaat u haar halen?

‘Dat is de bedoeling,’ zei de vos.

En wat als u zelf verdwaalt in uw zoetste herinneringen? Vos van de Zeven. Vos van ooit op Vier Poten, vos uit het vossenhol.

‘O, maar er is niets in mijn verleden waar ik naar terug wil, het labyrint zal weinig grip hebben op mij.’ De vos dacht aan de Zingende Tuinen, dáár wilde hij heen. Niet terug, maar vooruit!

Maar wat als u weer zult zien … Is dat niets?

De vos verstijfde. Zien. Daar had hij niet aan gedacht. Zelfs na jarenlange blindheid kon hij zich nog goed herinneren hoe groot het genot was geweest om te zien. Banen licht in de ochtendmist, een buigend grasveld in de wind, reflecties in duizenden kleuren water …

Hij probeerde zich te vermannen. ‘Kunt u mij zeggen waar ze is?’

De oude man zuchtte diep en liet de poot van de vos los.”

Geweldig hoe de vos eerst stoer vragen stelt, maar als de oude man de onbereikbare herinnering bovenhaalt uit de tijd dat Vos zijn ogen nog kon gebruiken om te zien, komt alle pijn van het blind zijn onstuitbaar naar boven.

https://www.tomrijpert.com

Sterke personages (daar moeten we ook de Ceremoniemeester onder rekenen) komen langs, maar ook lapzwansen, kleine criminelen en vooral de drang voor een ongewisse toekomst. Het reisgezelschap wil met alle geweld door naar de schat, maar gaandeweg gooien steeds meer moeilijkheden roet in het eten. Zo blijft het spannend of ze het eind nog wel gaan halen. En dat zorgt weer voor verlangen naar een volgend deel. Vakwerk.

—

Sterren: ***

ISBN: 9789463376648

Uitgeverij Pelckmans