Naar Max Velthuijs – Kikker in de wind

De laatste Kikker

Dit is zowel een vreugdevol als een beetje verdrietig boek – het markeert namelijk het einde van de Max Velthuijs-Kikkerboeken. De informatie in het boek zegt het zo: “Dit verhaal werd eerder uitgegeven als schetsboek, ter herdenking een jaar na de dood van Max Velthuijs in 2005. Twintig jaar na zijn overlijden zijn de platen ingekleurd.”

Wauw. Twintig jaar, zo lang al? Maar inderdaad, het klopt. Snel openslaan dat boek en jawel, alle herinneringen komen terug. Het groene kikkertje met drie- of viervingerige handjes (dat heb ik nooit goed kunnen tellen), oogjes op steeltjes en natuurlijk zijn onverwisselbare gestreepte zwembroek.

De verhalen van Max Velthuijs zijn bedrieglijk simpel – net als de tekeningen. Dat zien we op de eerste twee pagina’s van dit oude nieuwe boek. De linkerpagina geeft de schets weer die Max zelf maakte toen hij begon aan ‘Kikkers laatste avontuur’. Op de pagina tegenover die schets staat de tekening uitgewerkt. Gestileerd, gekleurd, gedetailleerder en compleet. Het is dezelfde tekening maar dan met veel meer diepte, kleur natuurlijk en levendigheid. Vooral dat levendige zie je goed terug.

En zo wordt dit het nieuwe oude prentenboek met ‘Kikker in de wind’.

The show can go on – zo is dat. Dit boek is zowel een ode aan de artiest Veldhuijs als een nieuw begin. In elk geval is het een voortgang van de boeken die Velthuijs schreef en tekende.

Even lezen, hoe was het ook alweer? Ah ja, de tekst onder de ingekleurde schets:

“Kikker hoorde een vreemd geluid.

Het was alsof er duizend vogels floten…

‘Ik zal maar eens kijken wat er aan de hand is.’”

Net zo to the point als de tekeningen en de teksten. Precies zo lezen de jonge liefhebbers van Kikker het ook. Een mooi verhaal – het laatste verhaal – met fraaie tekeningen van een man met eigenwijze ideeën.

Na de laatste daad van Kikker op de één na laatste bladzijde (hij plant een boom) staat op de laatste bladzijde een foto van de auteur zelve. Het is een foto waar ik lang naar gekeken heb. In een uitermate rommelige werkkamer zit de maker van weer een nieuw boek een beetje ongeduldig de camera in te kijken. Wegwezen, ik heb een deadline, zie je hem denken. Ze zullen in de illustratiehemel blij met hem zijn.