Barbi Markovic – Mini Horror

Zwarte relationele humor

De opmaak en kleurstelling van dit boek wijzen (achteraf gezien) al in de richting van vrolijk absurdisme. De letters MINI en HORROR dansen vrolijk boven elkaar, er hangen Mickey Mouse-achtige hoofdjes boven die tekst, de omslag is uitgevoerd in oogverblindend rose, wat perfect contrasteert met de heldergele letters van de naam van de schrijver.

Maar het gaat natuurlijk om de inhoud, die bijzonder niet teleurstelt. Partners Mini en Miki gaan wonen in een buitenwijk van Wenen. Om erbij te horen doen ze hun best, maar helaas overkomen hen louter catastrofes: Maden in een chocoladereep, Mini wordt levend begraven en Miki vecht met een vleesetend monster. En dat is nog maar het begin.

In een droogkomische stijl ontvouwen zich de avonturen van de twee. In ‘Mijn leven wordt begraven’ gaan de twee naar Mini’s geboortestad, zodat Mini haar paspoort kan verlengen:

“Een vlucht kost honderd euro en duurt een uur. De busrit kost vijftig euro en duurt zeven tot twaalf uur, terwijl Mini vindt dat ze in haar leven al genoeg tijd in bussen heeft doorgebracht en er zeker van is dat het afzien wordt, kijkt Miki juist uit naar zijn eerste busreis op deze route, hij verheugt zich op het avontuur. Bovendien is hij van mening dat korte vluchten erg slecht zijn voor het milieu. Op de dag van vertrek staan ze met hun rugzakken en koffers of het busstation. Ze geven hun kaartje aan de chauffeur, en de chauffeur vraagt Mini in haar moedertaal of Miki haar vriend is en of ze niet iemand van haar eigen soort had kunnen kiezen. Tegen Miki zegt hij op basis van zijn nationaliteit alleen maar: ‘Heil Hitler!’”

De sarcastische grappen en grollen lijken uit de werkelijkheid te zijn gedestilleerd. Markovic heeft een scherpe kijk op de menselijke interacties, vooral de mislukte variant daarvan. Relaties lopen regelmatig op de klippen, er is sprake van moedwil en misverstand, absurditeit viert hoogtij. In de normale dagelijkse activiteiten schuilt om elke hoek een ramp, een vernedering, een beschaming of een roodaanlopende maar niet zo bedoelde belediging. Zo is het hoofdstuk ‘PERFECT DAY’ uiteraard precies het tegenovergestelde van die perfecte dag, althans voor Miki:

“Miki zit in het park en kijkt naar een hond die in de verte met zijn baas aan het frisbeeën is. De hond weet de frisbee telkens feilloos te vangen en brengt hem vervolgens terug naar zijn baas…. De bloemen staan in bloei, ze zijn mooi om naar te kijken, en Miki heeft een vrije dag. Hij is bovendien niet ziek, zijn hart is niet gebroken en er staat hem geen belangrijke toets te wachten… Maar zijn probleem met de perfecte dag is dat hij niet gelukkig kan zijn als hij weet dat hij precies nu op zijn gelukkigst is is, waarschijnlijk nooit meer gelukkiger zal zijn in zijn leven en dus hoe dan ook genoegen zal moeten nemen met minder…”

ISBN: 9789083535647

Uitgeverij Koppernik

Ook verschenen op Boekenkrant