Edward van de Vendel – Ik ben grappig maar nu even niet

“Mikolas en zijn moeder kwamen bij ons wonen, omdat het oorlog is in hun land, en ze gaan altijd naast elkaar op de bank zitten als Zelensky een nieuw filmpje heeft geplaatst. Ze zetten de telefoon op een laag tafeltje, ze buigen zich samen naar voren en tikken met een uitgestoken vinger op het scherm. Ik kijk weleens mee, en natuurlijk versta ik hun president niet, maar ik zie zijn leidersgezicht en zijn donkere kleren en ik begrijp dat hij goed is in geruststellen.”

Omstandigheden
Een soort van vrienden zijn ze dus, door omstandigheden. Wat Ebbe betreft is het alleen maar leuk dat Mikolas er is. Hij kan met hem praten en buiten lopen en hem gewoon als een soort vriend zien. Dat gaat goed, totdat …

er iets gebeurt dat de fragiele vriendschap verstoort. Een verstoring zo onzichtbaar dat Ebbe het pas merkt als ze daadwerkelijk uit elkaar zijn gegroeid. Het is Micolas, die andere plannen heeft dan Ebbe – heel andere plannen. Dat valt niet goed bij Ebbe. Hij probeert van alles om hun relatie weer ‘gewoon’ te krijgen, maar er is iets gebroken, lijkt het wel.

Hoe gaat dat verder?

—

Dit boekje is gemaakt voor de Maand van de Filosofie. Dus is er aan het eind van het verhaal ruimte gemaakt voor ‘Vragen om over door te praten’:

“Ebbe moet voor school een werkstuk maken met als thema ‘Wie ben ik’. Hij vertelt wat er de afgelopen tijd veranderd is bij hem thuis, en hoe hij daar zelf door veranderd is. Zijn vriendschap met Mikolas, die gevlucht is uit Oekraïne en bij hem in huis woont, zet hem aan het denken over hoe goed je jezelf en een ander eigenlijk kunt kennen. En wat ervoor nodig is om je ergens thuis te voelen. Hoe denk jij hierover?”

De Maand April is de Maand van de Filosofie