Femke Wijdekop, Lammert van Laan – Hoop in tijden van ecocide

Don’t drill, baby
Dit boek is aan alle kanten een zwaargewicht. Het is groot, stevig en heeft één in-your-face boodschap: help onze wereld. Ecosystemen worden gesmoord in plastic vuilnis, oceaanwater raakt verzadigd met afgewerkte stookolie, koraalriffen krijgen vaten nucleair afval op hun kwetsbare bouwsels en ga zo maar door. Zoals we weten, is dat al eeuwenlang aan de gang zonder dat de ecomoordenaars zich iets aantrekken van verboden of regelgeving. Om dat te veranderen ligt dit boek nu voor ons. De vraag is alleen aan wie de boodschap gericht is. Burgers? Olieboormaatschappijen? Regeringsleiders? Aan iedereen dan maar.

Zo scherp stelt dit boek het niet. Door zoveel mogelijk eco-sympathisanten aan het woord te laten, kiest het de zachte aanpak. Dat lijkt mij niet dringend genoeg, maar oké, dit is de inhoud:

Ecocide strafbaar stellen
De subtitel van het boek is: “Inheemse, spirituele en religieuze gedachten over ecocidewetgeving.” Daarna scrollen we door een forse rij namen van sympathisanten en de 14 auteurs die dit boek schreven. Dan een voorwoord en introductie van Lammert van Raan. Hij maakte als lid van de Tweede Kamer een wet die ecocide strafbaar stelt.

Wat volgt, zijn dreigende perspectieven in de wereld zoals het Hindoeistische, het Islamitsche en West Papoea. Tenslotte lezen we het Faith for Ecocide Law Manifest dat pleit voor regelgeving.

De perspectieven in detail
Het interreligieuze perspectief neemt Mary Evelyn Tucker voor haar rekening. Dorine van Norren breidt dat uit met het artikel: “De Ubuntu, Buen Vivir en Boeddhistische geluksvisie op harmonie met de natuur.”

Dan de Sámí-visie: “De trommel is de hartslag van Moeder Aarde”, van Helene Lindmark. Die sluit aan op het Hindoeïstische zienswijze van Pujya Swami Chidanand Saraswati: “Van een hebzuchtcultuur naar een groene cultuur.”

Het Boeddistisch stuk is van Jamie Cresswell en Janine Lamb: “Het openen van een schatkamer aan mogelijkheden.”

Een Islamitisch artikel ontbreekt ook niet: Sjeik Abdal Hakim Murad brengt “Een herbetovering van onze visie op de natuurlijke wereld” naar voren. Het Joodse narratief sluit daarbij aan: Rabbi Yonatan Neril poneert: “Zorg dragen voor de schepping is de sleutel tot het ontvangen van de zegeningen van de Schepper.”

Katholiek dan, bij monde van Ian Carlos Torres Parra: “De gehele geschapen wereld bezit waardigheid”

Christelijk-Pacifistisch: “Het herweven van de ecologische mat” door James Bhagwan.

Raki Ap verwoordt het West-Papoea-perspectief: “Het enige wat je hoeft te doen, is het verhaal vertellen.”

Meer is te vinden in dit toch wat typische boek. Het draagt vooral heel veel hoop uit, op regelgeving, minder vervuiling en een schone planeet. Maar op welke manier dat afgedwongen moet worden blijft vaag.

Het sterkst blijft dit laatste credo overeind:

Kinderen van Moeder Aarde

-zijn diep bezorgd over de aanhoudende vernietiging van ons gemeenschappelijk huis, de Aarde.

-eisen een wereldwijde oplossing om massale beschadiging en vernietiging van ecosystemen te voorkomen: ecocidewetgeving.

-steunen het creëren van wettelijke bescherming voor het leven op Aarde door ecocide op te nemen als misdaad tegen de vrede in het Statuut van Rome van het Internationaal Strafhof.

—