“Het is 17 april 1685

Vaste voeten hebben mensen niet.

Onstabiele knieën,

knikkende benen,

en knokige kindmatrozen,

de één achter de ander komen ze via de loopplank aan boord.

Sommige duwend, sommigen trekkend,

sommige willend,

en marcherende laarzen verplichten blote voeten in boeien.”

Het boek is wild, springerig, ongedurig, boos, verongelijkt, agressief. De tekst slaat je om de oren met de feiten, en de tekeningen onderstrepen dat met pijn lijdende mensen. Het schip vaart intussen door, totdat …

“Waar het water niet sijpelt, spuit het naar binnen.

De matrozen scheppen en hozen. Als dat het peil niet doet zakken,

kiepen ze vracht overboord. Alles om het schip lichter te maken.

De binnenkomende oceaan te vertragen.

Volle kisten zinken naar de dieperik.

Als dat ook niet helpt, kappen ze de mast.

Even lijkt het erop alsof ze blijven drijven.

Maar een uur voor zonsopgang barst het schip open

boven de kiel.

In een ommezien staat het dek onder water.”

Pak je kans en spring overboord!

Een mooi gedurfd boek dat zichzelf in de aandacht springt. Het slaat om zich heen, legt de schuld bij de mensen die het aangaat, troost de gedupeerden en volgt de twee overlevenden. De pratende mossels geven een fijn absurde tint aan het zware thema; de stormachtige tekeningen completeren de verdacht ruikende mix.