Davide Morosinotto – Tijdfixers

/in

Tijdreizend hoge snelheidsproza

Mirella heeft een delicate baan. Ze moet momentjes in het verleden die mis dreigen te gaan, een beetje aanpassen zodat er geen grote rampen van komen. Dat luistert nauw: ze mag alleen iets kleins veranderen, iets dat niemand merkt, maar wel iets bijvoorbeeld een grote ramp tegenhoudt. Ze is één van de tijdfixers.

Van zo’n soort missie is ze net terug, als er van alles mis gaat. In Bologna, Italië, is een bomaanslag geweest op een middelbare school. Veel doden, gewonden, zowel leraren als leerlingen. Dat wil haar geheime operatie niet. Mirella moet ervoor gaan zorgen dat die bom niet zal ontploffen. Maar dat is lastiger dan het lijkt.

Het verhaal verloopt op ingenieuze wijze. Je kunt het namelijk gewoon, chronologisch, bladzijde na bladzijde omslaand, gaan lezen. Maar je kunt het ook lezen door de tijdsprongen te volgen die ook bij elk hoofdstuk staan aangegeven. Een beetje hobbelige, maar lekker eigenwijze manier om door een boek als dit heen te gaan.

Wij kiezen voor de ouderwetse aanpak en lezen chronologisch, vreemd genoeg beginnend met hoofdstuk 3. Dat eigenlijk een soort hoofdstuk 1 is. Enfin, daar gaan we. We materialiseren in het personage dat Ron Senai heet en voelen ogenblikkelijk dat dit geen gelukkig gekozen moment is. Hij ligt achterover op een tafeltje, met een mes op de keel.

“Het is een standaard knipmes van Opinel, nummer 8, met een handvat van beukenhout.

Degene die het tegen Rons keel drukt, te zacht om hem te verwonden, maar strak genoeg om de huid van zijn hals strak te treken, hard genoeg om het hem te laten voelen, is een klasgenoot van hem, Enrico Neri.

Enrico is ook zestien, net als Ron, maar afgezien daarvan en het feit dat ze in dezelfde klas zitten, zijn ze totaal verschillend…

Terwijl Ron uit een gewone familie komt, niet arm maar zeker ook niet rijk, is Enrico een miljonairszoontje dat een luizenleven leidt vol zeilkampen, paardrijlessen en taalvakanties in het buitenland.

Mede daarom heeft Ron altijd al een beetje een hekel gehad aan Enrico. En mede daarom heeft hij een beetje ruzie lopen zoeken, en nu ligt hij dus ineens achterover op een tafeltje, in een leeg klaslokaal met een mes op zijn keel.”

Die relatie van Ron en Enrico slingert zich verder het boek door, vol avonturen, lekker snel getoonzet, in de juiste vibratie die de doelgroep opvangt en leest, met voldoende grappen, boosheid naar elkaar toe, smeuïge belevenissen en niet te vergeten het standsverschil tussen die twee.

Natuurlijk worden ook de amoureuze aspecten van de tieners niet overgeslagen. Er zijn meisjes zo hier en daar, mooie meisjes die de jongens zeker niet onopgemerkt laten passeren. Morosinotto schetst zeer geloofwaardige (school)kinderen die hun weg in het leven zoeken, maar evengoed kinderen zoals Mirella die door hun stressvolle leipe baan een hoop stress ondergaan. Prima verhaal, dit Tijdfixers.

—

ISBN 9789463379991

Sterren: ****

Uitgeverij: Pelckmans

Ook verschenen op Bazarow en TikTok

Pieter Koudyzer – Het mooiste huis

/in

Oost, West …

“Niet zo heel lang geleden, in een land niet zo ver hier vandaan,

leefde een jongen in een klein huisje aan de rand van een bos.

Het huisje had een keukenhoek met een oven, een gezellige

leeshoek vol boeken, en een slaaphoek met een knus bed.

Maar toch was de jongen niet tevreden.”

Zo begint dit sfeervolle prentenboek van Pieter Coudyzer. Met de voorplaat uiteraard, die een jongen met hoed laat zien, verlangend schuin omhoog kijkend. Hij aanschouwt een wonderlijk fenomeen. Een zwevende ballon die met een aantal verticale koorden een huis torst en langzaam, licht schommelend, door het zwerk beweegt.

In een notendop is dat wat dit prentenboek laat zien: een zoektocht naar het mooiste huis. Zijn eigen huis bevalt namelijk niet:

“’Ik ben mijn huis beu,’ mompelt hij. ‘Het is veel te klein,

Als ik drie stappen zet, sta ik met mijn neus tegen een muur,

En als ik uit bed spring, stoot ik mijn hoofd tegen het scheve plafond.

En er is nergens een opberghoekje.’

‘Dit kan niet langer zo,’ zei de jongen.

‘Vandaag ga ik op zoek naar een nieuw huis.”

Zo gezegd, zo gedaan. Alleen valt het resultaat een beetje tegen:

“Het nieuwe huis is … donker. Een beetje geeloranje licht op de muur, een bar slecht verlichte slaapkamer en de jongen die in de schemering somber zijn hoofd schudt. Nee, dit is het ook niet.”

Zo zoekt de jongen het hele boek door. Een oude bierton valt af, een enorme struik ook. Vermoeid sleept de jongen zich voort door wisselende decors, maar er is niets dat hem echt raakt. Het zal moeilijk worden om een écht mooi nieuw ander verfrissend huis te vinden.

De tekeningen helpen het tamelijk eenvoudige verhaal een beetje op weg. Prachtig gekleurde bossen, bloeiende bomen, wuivend graan, een heuvel passeren de revue, maar het kan de jongen allemaal niet bekoren.

Het eind ga ik niet prijsgeven, daar kunt u beter zelf naartoe lezen. Alleen voor de prachtige tekeningen al is het de moeite waard, en daar komt de zoektocht van de jongen nog bij. Bekijken dat boek.  

—

ISBN: 9789462918740

Sterren: ***

Uitgeverij: De Eenhoorn

Ook verschenen op Bazarow 

Daria Serenko – Ik wens mijn huis as

/in

Welkom in Absurdië

Daria Serenko is dichter en activist. Naar onderwerpen hoeft ze niet te zoeken; dit ‘Ik wens mijn huis as’ geeft de absurditeiten die in Rusland de dagelijkse gang van zaken vormen, prima weer. 

Het eerste deel van het boek gaat over die dagelijkse gang van zaken. Het werpt een blik op de rivaliteit en bureaucratische kronkels in het vervreemdende en toxische werkklimaat aldaar. Dat Systeem heerst in een culturele staat sinstelling waarin Daria, samen met een aantal andere jonge vrouwen, werkt. Geweldig foute taferelen spelen zich af op de schimmige burelen waar oudere mannen zich wel heel vrijpostig ten opzichte van de dames opstellen. Met zwarte humor geeft Daria inkijkjes in de Russische bureaucratie:

“Op een keer was er over de meisjes een klacht binnengekomen.

En toen nog een klacht.

En toen nog een.

De klacht was tegelijkertijd naar het Departement Cultuur, het Openbaar Ministerie en het comité voor gerechtelijk onderzoek gestuurd.

Volgens de klacht van bezoeker R.V. Midinski hadden de literatoren die optraden tijdens een meisjes-evenement de tempel der Russische cultuur onteerd toen ze poëzie voordroegen die Russische schuttingtaal bevatte.

Nadat we het bezwaarschrift hadden bestudeerd, zetten de meisjes en ik ons aan het opstellen van een collectieve verklaring.”

In de gevangenis 

In het tweede deel van het boek zit Serenko in de gevangenis wegens het steunen van oppositieleider Navalny. Alle tijd, ruimte en claustrofobie heeft ze daar om de details rondom het corrupte proces dat Navalny achter de tralies krijgt, uit te diepen. Ze doet dat in met woede doorspekte, niet veel aan de verbeelding overlatende zinnen. Ook weegt ze de voor- en nadelen van het doortrapte regime tegen elkaar af. En nee, één persoon komt daar niet bar positief uit.

Een citaat uit haar gevangenistijd:

“Op de ochtend van de vijfde dag werd ik voor het eerst niet wakker voor het ontbijt: ik had het gevoel alsof ik de hele nacht onder een lijk had geslapen in plaats van onder een deken. Pas toen ze kwamen controleren stond ik op. Vandaag werd de ronde gedaan door twee vrouwen en een man. Een van de vrouwen kende ik al: een witblonde feeks, ze gedroeg zich erger dan de anderen en kreeg moeiteloos de schreeuwende arrestanten van hiernaast onder de duim. Vandaag nam ze tijdens de controle mijn matte bordeauxrode lippenstift in beslag, met als excuus dat de huls van metaal was. Dezelfde vrouw had twee dagen geleden ook al een medicijn afgepakt dat de dokter me gegeven had. Toen de deur eenmaal achter hen dicht was, ging ik op bed zitten en begon schokschouderend te huilen. Ik weet niet waarom het uitgerekend de lippenstift was die me tot tranen heeft gebracht .. Ik kon mezelf niet in de spiegel zien, maar begon toch het gevoel te krijgen dat ik er ziekelijk en kleurloos uitzag.”

Een kijkje in de Russische realiteit? Lees het boek. Het relaas van Serenko is van zichzelf al wild absurd als ze de ‘gewone’ praktijk beschrijft in ‘Ik wens mijn huis as.’ 

—

Sterren: ****

ISBN: 9789083436166

Uitgeverij Koppernik

Theolyn Cortens – Het schrift van de engelen

/in

Hulp van boven

Het is een handzaam boekje, het ‘schrift van de engelen’ van Theolyn Cortens. Zo klein dat het in een broekzak of handtas past en makkelijk doorbladerbaar is het ook nog. Samen met een net zo handzame doos orakelkaarten is het een mooi vierkant blokje, klaar voor gebruik. Maar waarvoor?

Voor oneindige doeleinden, zegt dit boekje zelf. In het voorwoord licht Theolyn Cortens toe:

“Het Engelenalfabet bestaat uit 36 kaarten die je een doorgang naar Engelenwijsheid bieden. Door het gebruik van de kaarten krijg je toegang tot de gechannelde boodschappen die ik ontving in 1993. In deze nieuwe editie heb ik bij elke boodschap een korte interpretatie en enkele kernwoorden toegevoegd. Sommige kaarten tonen Aartsengelen en andere zijn energetische, heilige symbolen.”

Theolyn Cortens

Cortens legt uit dat de Aartsengelen hun oorsprong vinden in de Joodse mystieke traditie. In een kaart die de ‘Levensboom’ heet, wordt de stroom van Goddelijke Energie weergegeven.

“Volgens de kaart creëert de onzichtbare Goddelijke Energie vaste patronen terwijl zezich ontvouwt om de materielewereld te openbaren. De energie stroomt via paden en kanalen en komt op regelmatige basis samen in een verzamelpunt dat ‘Sephira’ wordt genoemd, om dan weer verder te stromen…”

Er staat meer, veel meer tekst in het boekje die uiteindelijk verwijst naar het leggen van de orakelkaarten (Het schrift van de engelen). Het zijn er 36:

“De 36 kaarten, waaronder 23 heilige symbolen, de 12 Aartsengelen van de Levensboom en de goddelijke ruimte van de Heilige Geest, brengen de wijsheid van de Engelen in je dagelijks leven. In het bijbehorende boekje (zie hierboven, NV) lees je hoe je de boodschappen kan interpreteren en krijg je suggesties om de kaarten te leggen, zodat je op elk moment toegang hebt tot de liefdevolle begeleiding van deze hemelse wezens.”

Je kunt dus zelf aan de slag: leg een kaart die een boodschap voor je heeft, en lees de begeleidende tekst om de boodschap te interpreteren. Prima voor mysterieuze gesprekken op lange winteravonden met hete bekers chocolademelk.

Het boek en de orakelkaarten zijn als pakketje samen te koop. Een heleboel wijsheid voor een luttel bedrag.

ISBN: 9789044763553

Sterren: ***

Uitgeverij: Deltas

Ook verschenen op Boekenkrant 

Marina Yuszczuk – Dorst

/in

Mij dorst

Nee, geen Dolfje Weerwolfje hier, dit is the real stuff. Een heuse vampierroman met een aderlatingscreatuur dat in Buenos Aires rondloopt op zoek naar bloeddoordrenkt snoepgoed. Dat thema zal geen verrassing zijn als een vampier de hoofdrol speelt. Zo’n verhaal zou dan ook uitgekauwd en voorspelbaar zijn – als Marina Yuszczuk er geen extra dimensie aan toevoegde.

M

Het begin: in de negentiende eeuw gaat een vampier aan wal in Buenos Aires en dompelt zich onder in de bruisende stad. Ze verzamelt minnaars en minnaressen en probeert haar onlesbare dorst te bedwingen. Om dat te bestendigen laat ze zichzelf verdwijnen ze in een nieuw mausoleum. Voor altijd, hoopt ze.

Uiteraard lukt dat niet. We vinden haar tweehonderd jaar later terug op een begraafplaats. Met zoontje. Ze is wat onrustig en gaat een kerk binnen, op zoek naar een prooi. In de biechtstoel vertelt ze de priester smeuïge verhalen over haar seksuele avonturen, steeds een beetje wilder en opwindender, net zolang tot hij breekt, uit zijn hokje komt en haar wil nemen. Ze vernedert hem:

“Joaquíns ondergang moest compleet zijn. ik duwde hem op de grond, schoof zijn soutane omhoog en ging schrijlings op hem zitten om hem tot een hoogtepunt te brengen. Daar was niet veel voor nodig. Hij was in extase en keek me smekend maar ook beschaamd aan, wat me gek maakte. Ik wilde niet langer wachten, ik perste me nog harder tegen zijn heupen, pakte zijn hand en zette mijn tanden in zijn pols. Eindelijk kon ik genieten van dat bloed dat volgens een absurd geloof bijzonder zuiver moest zijn…. Terwijl het bloed uit Joaquíns aderen gutste, rende ik naar het altaar en zocht naar de miskelk waarmee hij de mis opdroeg.

Die vond ik tenslotte in een zijkamertje, een bescheiden, klokvormige kelk die ik vlug met het straaltje donkerrood bloed dat uit Joaquíns arm opwelde terwijl hij bewusteloos op de vloer lag… Aan een flinke slok had ik genoeg.”

Prachtige scènes als uit een vampierfilm doemen op, maar Yuszczuk zoekt het dieper. Ze verbindt het onontbeerlijk levenbrengende mensenbloed met de ook menselijke primitieve lagen zoals seks, geweld en liefde. En laten we vooral de onlesbare dorst niet vergeten. Mooi geschreven en bovenal een heerlijk plastisch verhaal over onlesbare bloeddorst.

—

Voor het eerst gepubliceerd op Boekenkrant.com en TikTok

ISBN: 9789025476243

Sterren: ****

Uitgeverij: AtlasContact

Ook verschenen op Boekenkrant