Een bijzonder cadeau

Als er iets is dat dit prentenboekje uitstraalt, is het vrolijkheid. En dat is precies zoals het hoort bij een verjaardag.

De eerste plaatjes laten de belangrijkste dingen van een verjaardag zien: gekleurde ballonnen, versieringen, een feesthoedje en … een zo hoge stapel pannenkoeken dat Shams op twee stoelen moet gaan staan om suikerpoeder op de bovenste pannenkoek te strooien.

“’’Gelukkige verjaardag, lieve schat!‘, roepen haar ouders. Maar waar zijn de cadeautjes?

“Die hebben we verstopt,” zegt papa.

Dat laat Shams zich niet nog eens zeggen. Ze rent door de kamer en jawel, daar ligt een hele nieuwe haarborstel. Voor haar, voor haar haar. En …

er is nog een cadeautje.

“Shams rent naar de televisie en vindt daar het tweede cadeau. Het is een nieuwe knuffel.

‘Wat voor dier is dat?, vraagt ze.

‘Dat is een rode pandabeer, antwoordt mama.

‘Een rode pandabeer? Maar dat bestaat toch helemaal niet?…”

Shams is boos en bedroefd. Ze wil die knuffel niet. (Al is hij toch wel héél zacht.)

Maar ’s avonds, na het verjaardagsfeestje, als Shams in haar bedje ligt, denkt ze toch steeds aan die pandabeer. Er is iets met die knuffel. Maar wat?

Dat krijgt de jonge lezer op de volgende bladzijden te horen/lezen. Het is tóch geen gewone knuffel. Of wel?

Op dit punt dwingt uw eigen peuter u te blijven voorlezen. Hij of zij wil immers de clou weten. Die verklappen we niet, maar het is spannend en leuk tegelijk.

Nee, we zeggen niks.

Lees maar gewoon het boek.

9789463106511

Sterren: ***

Uitgeverij: Pelckmans

Ook verschenen op Bazarow

Goede intenties in zwak verhaal

‘Show, not tell’ is één van de belangrijkste schrijverswetten. Een verhaal moet de lezer bij de lurven pakken voordat de concentratieboog geen boog maar nog slechts een slaphangend draadje is. ‘Freek en de mierenkoningin’ lijdt aan zo’n hangend draadje. De opzet van het verhaal is goed, de thematiek belooft veel goeds en de lezer valt meteen in een probleem: Dierverzorger Thijs merkt dat de stroom water van de waterval vandaag iets nieuws in zich draagt. Het zijn dode atlasvlinders en dat betekent stront aan de knikker. Hij moet Freek vinden en snel.

Freek is mentaal uitgedaagd, zoals dat heet, maar hij mag van de directeur in de dierentuin wel hand- en spandiensten verlenen. Alleen moet je niet vergeten de waterval uit te zetten voordat je de vlinders uit de poppenkast vrijlaat. Als Freek zijn fout beseft, dwaalt hij blindelings over het dierentuinterrein waar hij noodlottigerwijs de directeur tegenkomt. Die geeft hem direct een schrobbering voor zijn smerige t-shirt: “’Als het zo moeilijk voor je is om netjes te eten, trek dan in elk geval een schoon T-shirt aan. Dit is beslist geen reclame voor de zaak.’” Het spanningsveld tussen deze drie protagonisten is duidelijk. We leren daarna over Freeks moeder Marie dat ze zichzelf nog altijd geestelijk kastijdt, omdat ze de bevalling niet snel genoeg liet verlopen, waardoor een afknelling van de navelstreng het zuurstoftekort in Freeks hersens veroorzaakte. Er is frustratie: meteen na die rampzalige bevalling startte haar man Pim een klachtenprocedure die zoveel tijd kostte dat hij nauwelijks naar zijn nieuwe zoontje omkeek.

www.praktijkgooimeer.praktijkinfo.nl

We missen urgentie bij de getroebleerde personen
Hier begint de manier van vertellen te storen. De draad van het verhaal wordt lastig te volgen. We lezen veel wollige gedachten van personen inplaats van korte, heldere momenten en vooral beelden om het verhaal voort te stuwen. Het ‘show, not tell’ principe inderdaad. We missen urgentie bij de getroebleerde personen die zich door het leven slaan. Oké, het is allemaal zielig en zwaar, maar dat weten we na drie hoofdstukken wel. Deze cirkel van misnoegen is te mager.

Betere teksten zoals hieronder passen het show-not tell-principe gelukkig wel toe. Het gaat over Marie die in de vlinderkast onderuit gaat: “…De tas glijdt van haar schouders en brengt haar nog meer uit balans. Met een smak belandt ze op haar linkerzij in het modderige kikkerpoeltje. Het weinig water dast erin zit, spat op en de modder golft lobbig om haar heen… De nattigheid sijpelt door de dunne stof tot op haar huid. Een rilling gaat door haar heen. Getverderrie, wat een smerige boel! Ze stinkt naar putlucht. Nog geen halve dag draagt ze haar nieuwe aankoop en die kan nu linea recta naar de stomerij…” Maar het is niet genoeg. We blijven hangen in een aardig verhaal dat problemen tracht aan te stippen, maar niet de overtuigingskracht heeft om die bij de lezer te laten binnenkomen. Volgende keer een betere ‘Freek en de mierenkoningin’

—

ISBN: 9789492241733

Sterren: **

Uitgeverij: Magonia

Ook verschenen op Bazarow 

Een baas heeft het ook niet makkelijk

Ivo zegt tegen Mila, met wie hij samen op straat aan het cruisen is, dat hij best de baas van de wereld zou willen zijn. Direct daarna klappert hij met zijn oren. Want een zwerver (zo ziet hij er tenminste uit) zegt dat niet Ivo, maar hij, de zwerver, de baas van de wereld is.

Dat lijkt Ivo sterk. Een beetje viezige man met vettig haar, een kleffe baard en kleren vol gaten. Zijn paarse jas hangt zonder knopen open. Heel treffend getekend door de altijd vormvaste Linde Faas. De man zegt tegen Mila dat ze nu nog een kleine bloembol is, maar als ze eenmaal in volle bloei staat, zou ze verbaasd zijn waar ze allemaal toe in staat is.

Zo raaskalt (vinden Ivo en Mila) de man een tijdje door, en hij doet ook vreemde dingen zoals tussen vuilniszakken een bruin pakketje oprapen. En weer neerleggen in een karretje, en dat karretje voor zich uit duwen. Een gek zeker, die verdwaald is zeker, denken ze, ik ga liever even niet vragen naar zijn naam.

De prachtig gekke taal die Koolwijk produceert past perfect bij het verhaal dat een baas van de wereld laat rondlopen die er niet uitziet als een baas van de wereld. Zo zou Baas misschien ook rondhangen in Zijn Hemel, in een verschoten trainingspak en afgetrapte gympen op een vergulde troon. En weg kunnen vliegen in een winkelwagentje, wat hij dan ook doet. De vraag of Baas bestaat, is voor ons aardlingen moeizaam te beantwoorden omdat Baas per definitie niet zichtbaar of tastbaar is. Je moet erin geloven, dat is al moeilijk genoeg.

Koolwijk spot ook een beetje met hoe Baas eruit zou kunnen zien. Hij zou best een man in een oud trainingspak kunnen zijn, of een ongewassen vrachtwagenchauffeur. Daar zet dit boek ons over aan het denken als de twee kinderen Baas later weer tegenkomen:

“’Baas!”riep ook Ivo nu uit. Hem omhelzen deed hij niet, daar was Baas te plakkerig voor.

‘Het doet me goed jullie gezond en wel te zien,’ zei de chauffeur.

Ivo staarde vol bewondering naar de vrachtwagen. ‘Is die van u?’

De man knikte.

‘En kan die ook vliegen?’

‘Vliegen? Heb je ooit weleens een vrachtwagen zien vliegen?’ De man schudde zijn hoofd. ‘Natuurlijk kan die niet vliegen.’ Hij gaf Ivo een knipoog. ‘Het is geen winkelwagentje.’

Dat laatste zinnetje is voor Ivo genoeg om zijn vermoeden bewaarheid te laten worden. Hij staat echt oog in oog met een Bijzonder Persoon. En hij beseft het.

Meer hoeven we niet toe te voegen: het verhaal spreekt voor zich. Ga ‘De baas van de wereld’ lekker lezen en geniet ervan. Hasta la vista baby.

—

ISBN 9789047716655

Sterren: ****

Uitgeverij: Lemniscaat

Ook verschenen op Bazarow