November 2008

Terug naar Home










27 november 2008
De kastanjepoetser - De poepende meeuw


Carsten zat in een woonkamer. Droog, zeker. Maar de ouderwetse gaskachel stond wel erg hoog, hij schatte dat het 29 graden was. Of 30. Hij kreeg nu natte plekken onder zijn oksels van het zweten. En die muziek. Uit een radio die zo uit een museum leek te komen, klonk krakerige Nederlandse muziek waar hij niet blij van werd.

De grijsaard had hem zes emmers gegeven, die hij volraapte. 'Hier kun je ze opwrijven,' had de man naar de tafel gewezen. Carsten was op de wiebelende stoel gaan zitten waarvan de groene, stoffige bekleding dwars door zijn spijkerbroek heen in zijn been prikte. Hij pakte een nieuwe kastanje.

Een wonderkastanje, dat zou het zeker zijn als hij hem hier vond. Hij moest denken aan de theorie van de poepende meeuw. Dat ging zo: je zette ergens op een voetbalveld een lege emmer. Dan ging je zitten wachten tot een toevallig overvliegende meeuw precies in die emmer poepte. Zo groot was ongeveer de kans dat hij hier die ene kastanje vond. Maar ja, wat zou hij er niet mee kunnen doen? Zijn cijfers op school veranderen, bijvoorbeeld. Bij die gedachte wreef hij extra hard met zijn flanellen doek over de kastanje in zijn hand. Werd die nou warm?

Reageren?







23 november 2008
De kastanjepoetser - 776
'Eh?'

De dorpsoudste maakte een zwaaibeweging naar de grond. 'Deze kastanjes wil ik hebben. Maar ze zijn niet mooi. Er zit modder aan, of gras, of ze zijn nog niet helemaal uit hun bolster, of ze zijn gewoon nat. Dat moet allemaal niet. Ik wil schone, droge, GLIMMENDE kastanjes.'

Carsten vroeg: 'Wat doet u met die kastanjes?'

Een kort grinnikje ontsnapte de grijsaard. 'Ken je de legende van de kastanjepoetser?'

Nee, schudde Carsten.

De grijsaard zei: 'Elk jaar laten alle kastanjebomen ter wereld hun kastanjes vallen. En keer in de honderd jaar zit er tussen die kastanjes n wonderkastanje. Als je die goed poetst kan hij een wonder doen. En wonder. Die zoek ik.'

Carsten had vorige week voor zijn SO wiskunde een 7,9. 'Weet u hoe klein de kans is dat u die kastanje vindt?'

De dorpsoudste spreidde zijn handen. 'Ik hoef hem maar n keer te vinden. Wil je me helpen? Ik betaal 1 euro per gepoetste kastanje.'

Carsten geloofde zijn oren niet. '1 euro per kastanje. Hier liggen er misschien wel '

'Zevenhonderd zesenzeventig,' zei de dorpsoudste, 'op de kop af.'

Carsten had straks nog twee lesuren gym. De gymleraar zou niet blij zijn als hij wegbleef. Voor zijn ogen wapperden zeven virtuele biljetten van honderd euro. 'Wanneer kan ik beginnen?' zei hij.

De grijsaard grinnikte weer. Hij trok een witte flanellen doek uit zijn binnenzak. 'Nu. Ik breng zo een paar emmers waar je ze in kunt doen. Denk erom, ze moeten GLIMMEN.'

Carsten was al aan het kijken waar de meeste kastanjes lagen. 'Dat komt goed,' zei hij.

'Dat weet ik wel zeker,' monkelde de grijsaard terwijl hij achter het muurtje verdween.

Reageren?







16 november 2008
De kastanjepoetser - Negentig jaar

Verkeerd gekozen, dit was geen droge plek. Er zaten te weinig bladeren aan de boom om de regen tegen te houden. De regen viel hard op zijn kop. Nog harder plensden de grote druppels die van de boom zelf vielen, op zijn kruin. Fijn zo. Hij trok zijn jasje wat hoger. Wat voor boom was dit eigenlijk? Het was een hartstikke oude, dat zag hij wel. Knoestig, met vierhonderd takken en dertigduizend bladeren. Hoe oud zou hij zijn?

'90 jaar,' zei een krakerige stem. Carsten zwiepte om zijn as, zijn handen voor zijn borst.

'Rustig maar,' De grijsaard die hem voor hem stond, glimlachte. Bruine ogen in een verweerd gezicht keken hem aan. 'Ik doe je niks. Je stond zo te kijken, ik dacht dat je wel wilde weten dat hij al bijna een eeuw hier staat. Zie je hoeveel kastanjes er al onder liggen?'

'Wie bent u?' zei Carsten.

'Ik ben de dorpsoudste,' grapte de grijsaard. 'En wie ben jij?'

'Carsten. Ik zit op school, over een maand is het examen.'

'Wil je wat bijverdienen?' vroeg de grijsaard.

'Wat?'

'Geld. Handig om dingen te kopen. Zeker als je op school zit en je bent druk met studeren. Ik betaal goed.'

Carsten snapte het niet. 'Wat moet ik dan doen?'

'Kastanjes poetsen.'

Reageren?







11 november 2008
De kastanjepoetser - Een droge plek

Carsten schudde het water uit zijn haar. Hij liep pas een kwartier in de stad maar de overvloedige regen had hem al doorweekt. Aangejaagd door een felle herfstwind striemden de regenvlagen over straat. Mensen haastten zich naar hun huizen, diep weggedoken in hun jassen of verscholen onder hun paraplu's. Druipende auto's wachtten voor verkeerslichten en een paar vallende bladeren dwarrelden voorbij. Plets, landde er een in een plas op straat.

Mistroostig sjokte hij verder. Zijn SO vanochtend was slecht gegaan; bij minstens de helft van de vragen had hij het antwoord gegokt. Theoretisch zou dat een 4.9 kunnen opleveren. Maar het zou wel een 3.0 worden. Moest hij weer een cijfer ophalen voor z'n examen. Om daar even niet aan te denken was hij de stad ingelopen. Misschien had hij beter op school kunnen blijven. Die regen hield maar niet op.

Hij liep langs een vieze muur, groen van het mos, en keek om het hoekje. Hier was hij nog nooit geweest, toch? Een straatje liep naar een plantsoen. Daar, middenin een grasveld vol gele en bruine bladeren, stond een gigantische boom. Een boom waar nog genoeg bladeren aan zaten om even droog onder te staan. De regen sloeg in zijn gezicht. Een droge plek, ja, daar was hij wel aan toe.

Reageren?







7 november 2008
In de trein (7)





De wet van de nutteloze info

Waaah! Informatie in de trein. Mijn theorie: Als er geen goede/positieve informatie is, wordt de nutteloze informatie extra ruimhartig voorgelezen als compensatie.

Hoe gaat dat in de praktijk? De trein is iets vertraagd, kan gebeuren, maar je gaat de aansluiting in Den Haag missen. Dat weet de conducteur ook, dus die meldt door de intercom: 'Met een vertraging van 6 minuten naderen we station Hollands Spoor. Daar kunt u overstappen voor de richting Den Helder, Maarssenbroek, Alkmaar, Parijs, Madrid en Madagaskar. Voor de richtingen Maastricht en Novosibirk staat de Intercity klaar op perron 2.' Mghrr.

Of: Als jouw trein om onverklaarbare redenen stil staat, komt de machinist soms niet verder dan: 'Dames en heren, u hebt het gemerkt, deze trein staat stil. We wachten tot we weer verder kunnen.' Dat hoeft u niet te zeggen want dat zien we al, ik wil weten WAAROM we stilstaan. Waah!

Volgende keer behandelen we gecodeerde informatie.

Reageren?







2 november 2008
Reclame is beter



Beste reclamemakers. Wat zou u ervan denken om uw zinnen eens af te maken?

Het is zo vermoeiend om steeds hetzelfde te zien. In die spotjes op tv: "Ons nieuwe model auto Hockey is nu nog sneller." Sneller dan wat, lopen? Duh.

Of: "Ons wasmiddel Flash wast nu nog witter." Witter dan wat dan? Witter dan een vuile onderbroek? Dat hoop ik wel ja.

Afgemaakte zinnen, die zoeken we. En afgemaakte reclamemakers die loze kreten bedenken.


Reageren?