Juni 2008

Terug naar Home







21 juni 2008
Heavy stuff 12-slot

'Vind jij dat leuk, dropzak?' Pa's stem galmde door de loods.
John liet de telefoon vallen. 'Wat…hoe…'
Verder kwam hij niet. Pa tikte met een blauw kinderbadje zachtjes op Johns hoofd. John ging zitten en keek met glazige ogen voor zich uit.
Japie raapte de telefoon op en gaf hem aan pa.

Pa hield de telefoon voor John. Die keek er angstig naar. Zachtjes zei pa: 'Wil je dat je baas aan de andere kant weet dat ik nog leef? Dan vertel ik het hem even.'
Zwakjes schudde John nee.
'Dan wil ik geen last meer van jou hebben. Snappie?'
John knikte.
'Nooit meer.'
John knikte wat levendiger.
Pa gaf hem de telefoon. 'Ga maar vertellen dat ik op de bodem van de Schelde lig. En als ik ooit nog iets van je hoor, bel ik je baas. Luizebal!'

Japie en pa liepen de loods uit. 'Wat had je nou met dat betonrecept gedaan?' vroeg pa.
'Heel simpel,' zei Japie. 'Ik heb het cement eruit gelaten en daarvoor in de plaats speelzand erop gezet. Ik dacht, misschien valt dan het beton wel snel uit elkaar. Leek me handig.'
Pa gaf Japie een klap op zijn schouder waardoor Japie bijna voorover viel. 'Handig was het zeker jongen. Kom, we gaan vakantie vieren. Hebben we nog bier thuis?'

Reageren?
1 reactie






20 juni 2008
Heavy stuff 11
Kale John keek nog even over het randje van de kade. Tevreden schoot hij z'n peuk in de rivier en liep rustig terug naar de loods.

Japie was niet rustig. Hij stond in de starthouding. Toen John in de loods en uit het zicht was, sprintte Japie naar de kade. Zonder nadenken dook hij de rivier in. Waar was pa gebleven?

Pa was gezonken. Snel gezonken zelfs, door het babybadje halfvol cement dat aan zijn voeten vast zat. Het was zijn geluk dat de rivier hier net wat ondieper was. Zo kon Japie hem al zwemmend in het troebele water zien staan. Pa stond op de rivierbodem. Bellen blazend en met zijn voeten muurvast in het badje.

Kale John stak nog een sigaret op, drukte een telefoonnummer. 'Hallo Mario? Ik heb het recept hoor. Van dat beton, voor lastige mensen. Als we die opruimen geven we ze toch betonnen schoenen? Met een blok cement aan hun voeten in het water ja. Nou laat dat cement altijd na een paar maanden weer los, dan komt het lijk bovendrijven. Is niet handig. Ik kende iemand met een recept voor duurzaam beton. Speciaal voor onder water. Dat blijft 25 jaar goed. Juist, dan kan de politie ons ook niet meer opsporen. Dat duurde lang maar nu heb ik het.'

Kale John nam een nerveus trekje en luisterde. 'Nee,' zei hij snel, 'daar hoeven we ons niet druk om te maken. De uitvinder van dat beton geeft het recept aan niemand anders. Dat weet ik zeker. Hij is met zijn eigen beton aan zijn voeten in de Schelde verdwenen. Haha.'

Reageren?







19 juni 2008
Heavy stuff 10


Bij de loods gluurde Japie naar binnen en kreeg een schok. Zag hij het goed? Zijn pa stond in een blauw babybadje op een karretje?

Ja, het was echt zo. De kale John draaide net de oude cementmolen, die hij leeg had laten lopen in het badje, terug en zette hem uit. John stak een sigaret op. Zijn vader bleef doodstil staan in het badje. Waarom bewoog hij niet?

John keek een paar keer op zijn horloge. Japie kreeg pijn in zijn knieën van het wachten. Toen stond John op. O jee. Hij duwde het karretje de loods uit, naar hem toe! Japie dook weg.

Rammelend kwam het karretje voorbij. Erop stond nog steeds pa, onbeweeglijk in het plastic babybad. Hij keek verwilderd om zich heen.
John zei op geruststellende toon: ‘Fijn dat het sneldrogend cement is. Ik heb een hekel aan lang wachten.’
Tot Japies ontzetting duwde John het karretje naar de kade bij de rivier.

‘Doe de vissen de groeten,’ hoorde Japie John zeggen. Met een fikse duw verdween het karretje met pa rechtop in het badje over de rand. Plons!

Reageren?







18 juni 2008
Heavy stuff 9



Het Nederlands Elftal had weer gespeeld en alweer gewonnen, dus lagen overal lege bierflesjes. Japie pakte er een en hield hem omhoog.
De oranje gespoten auto die voorbij reed, stopte met piepende remmen. 'Als ik mee mag rijden krijgt u een hele krat,' zei hij.
'Deal,' zei de chauffeur van achter zijn oranje vlaggetjes.
Japie pakte in huis het bankpasje van pa en liet dat zien. 'Bij AH kunnen we pinnen.'
De chauffeur schoof de oranje Welpies op de bijrijderstoel opzij. 'Kom, zitten. Waar wil je heen?'
'Volg die auto,' wees Japie.
Ze scheurden achter de limousine aan.

Die reed een verlaten industrieterrein op. Bij een net niet instortende loods aan de rivier stopte de limousine. 'Stoppen!' riep Japie, en hij stapte uit.
'Mijn bier?'
Japie gaf het pasje. 'De pincode is 2685.' Hij rende naar de zijkant van de loods. Daar waren de kale, gespierde man en zijn pa naar binnen gegaan.

Japie kwam voorzichtig dichterbij. Wat hoorde hij toch? Het leek wel een slecht lopende wasmachine. Het geluid kwam uit de loods.


Reageren?







17 juni 2008
Heavy stuff 8

Geholpen door een fikse schop onder zijn kont, haastte Japie zich naar de schuur. 'Binnen 1 minuut terug,' zwaaide John met het pistool.
Gejaagd keek Japie rond. Waar had pa dat brandende papier ingegooid? In de oude prullenbak. Hier!

Hij streek het papier glad. Nou ja, wat ervan over was. Meer dan de helft was verbrand. Wat nu?

Na 62 seconden stond Japie weer in de kamer. 'Net op tijd,' zei John en hij ontspande de haan van het pistool.
Japie gaf het papier met het recept aan John, die vluchtig keek. Toen grinnikte hij. 'Is dat alles? Man, dat ik daar zo'n moeite voor moet doen.' Hij maakte een paar korte bewegingen met het pistool naar pa. 'Meekomen jij.'
Pa, die net weer wat ontspande, schoot opnieuw in de stress. 'Hoezo? Je hebt het nu toch?'
John grinnikte wat luider. 'Precies. Jij mag raden bij wie we het gaan gebruiken.'

Samen liepen ze naar de limousine. Japie keek ze radeloos na. Waar gingen ze heen?


Reageren?







16 juni 2008
Heavy stuff 7



Onder het raam hurkte Japie. Het glas in het raam trilde toen pa ingehouden zei: 'Val me niet lastig, had ik gezegd!'
John zei al even gedempt: 'O nee? Bulleschijt. Jij gaat me helpen.'

Rinkel! Glasscherven vielen op Japie, hij dook in elkaar en sloeg zijn armen om zijn hoofd. Achter hem landde de tv op het straatje met een imploderende beeldbuis. Bof!
Pa klonk veel duidelijker nu: 'Mijn tv!?! Arghlll..'
John had pa bij de keel gegrepen, zag Japie. John siste: 'Waar is het recept?'
Pa gorgelde: 'Dat vertel ik nooit!!!'
Japie keek over het raamkozijn, pa klonk nu wel heel benauwd. Dat had hij beter niet kunnen doen. Een harde hand greep hem in zijn kraag en tilde hem naar binnen. John zette hem naast pa, maar dat was niet waar Japie bang van werd. Dat was van John die een pistool op hem richtte. John zei tegen pa: 'Het recept, of ik blaas een gaatje in je zoon.'

'Mijn een zorg,' gromde pa. 'Het is toch een lastpak.'
Japie hapte naar adem. John niet, die draaide alleen het pistool naar pa en zei: 'Doen we het anders. Jij, zoon van Sjaak, weet vast wel waar het recept is. Vertel het of ik help je vader naar de andere wereld.'
'Niet doen!' riep Japie. 'Het recept is in de schuur!'


Reageren?







13 juni 2008
Heavy stuff 6



Japie staarde ook. Naar de kale, gebruinde man in het mooie pak die uit de auto stapte. Hij kwam aanwandelen met de soepele gang van een panter. Hoe dichterbij de man kwam, hoe breder zijn schouders werden.

Pa had zijn koffer neergezet. De rugzak leek hij vergeten. Hij stond in de voortuin en maakte langzame, kleine stapjes naar achteren. Tot hij met zijn rugzak tegen de deurpost stond. Toen stond ook de lange man voor hem, glimlachend. Alleen zijn ogen deden niet mee. 'Ha Sjaak.'
Pa knikte. 'John, lang niet gezien.'
'Te lang,' zei John. Hij had een ham van een hand op pa's schouder gelegd. 'Zullen we even binnen praten?'

Japie ging opzij. Pa draaide soepel om en verdween met een vaartje de gang in. Duwde die kale man hem nou? Die kale man liep pa rustig achterna. Beng, de voordeur viel in het slot. Japie haastte zich naar het raam. Dit moest hij zien.


Reageren?







10 juni 2008
Heavy stuff 5

Het was druk bij de supermarkt. Omdat het Nederlands Elftal speelde, was iedereen bier aan het inslaan. Mensen met oranje haar stapelden kratjes in karretjes. Duwend en trekkend renden ze naar de kassa. Er stonden nog precies twee flesjes. Japie pakte die op, betaalde aan de kassa en liep weer naar huis.

Daar werd hij bijna omvergelopen. Pa kwam naar buiten. Japie wilde naar binnen. Ze botsten net niet.
'Opzij,' gromde pa.
'Wat gaat u doen?'
'Op vakantie.' Pa wrong zich langs Japie, wat moeilijk ging. Pa had een dikke rugzak op zijn rug en een koffer in zijn hand.
'Maar,' zei Japie, 'u gaat nooit op vakantie. Waarheen dan?'
'Ik stuur wel een kaartje. Doei.'
'Maar,' zei Japie.
'WAT?!?' Pa raakte geïrriteerd.
'Ik heb bier gehaald.' Japie liet de flesjes zien.
'Ha, mooi voor onderweg.' Pa rukte de flesjes uit Japie's hand en draaide zich om.

Voor het huis stopte een auto. Een lange superluxe auto met spiegelende raampjes. Zonder geluid te maken remde de auto en stond toen stil. Pa stond ook stil. Doodstil staarde hij naar het autoportier, dat langzaam open ging.

Reageren?







6 juni 2008
Heavy stuff 4

'Zo', zei pa. Hij liet het brandende papier in de oude stalen prullenbak vallen. 'Daar zijn we vanaf.'
'Waar vanaf?' vroeg Japie.
'Niks. Ga jij even een biertje voor me halen, bij Dirk van de Broek.'
'Er staat nog een krat in de koelkast.'
'Bij Dirk zeg ik toch? Lopen.'
Japie wist genoeg. Dat deed pa nou altijd als Japie er niet bij mocht zijn. Maar deze keer niet. Hij liep om het huis en sloop het achtertuintje in.

Waar was pa? Zie je wel, aan het bellen.
Japie deed de keukendeur op een kiertje, kon hij het horen?
Makkelijk. Pa was boos, hij zei luid in de telefoon: 'Waarom bel je me thuis? Ik heb toch gezegd dat ik er niks meer mee te maken wil hebben?'

Pa, nog bozer: 'Dat is allemaal jaren geleden. Ik heb nu een baan.'

'Sodemieter op! Wat zeg je? Dat dacht ik niet.'

'Nee, dat wil ik niet. Wat? Je komt er nu aan? Waag het niet zeg ik je! Hallo? Hallo?!?'

Japie wachtte niet tot de telefoon tegen de muur kapot werd gegooid. Hij rende naar de supermarkt. Bier halen. Voordat die man er was.

Reageren?







2 juni 2008
Heavy stuff 3



Japie liep achter vader aan. Die was verdwenen in het schuurtje, maar hij moest nog weten wat ze vanavond gingen eten. Sinds moeder er niet meer was, kookte Japie. Hij deed de schuurdeur open.

'Pa?' Het was schemerig binnen.
'Wat?' Pa stond bij de werkbank. Hij klonk ongeduldig.
'Wat wou u eten vanavond?'
'Doe maar wat.'
'Net als altijd, een frikadel speciaal met extra uitjes?'
'Best.'
'Wat bent u aan het doen?'
'Ik zoek een recept.'
'Hè?' Japie wist helemaal niet dat pa kon koken.
'Hier heb ik het al.' Pa had een stuk papier in zijn hand. Maar? Wat deed hij nu?

Pa klikte zijn Neppo aansteker open. Het vlammetje flikkerde op en hij hield het onder het papier. Dat vatte vlam.

Reageren?