Juli 2009

Terug naar Home


27 juli 2009
Het graf met het lichtje - 6

Iets vragen kan niet meer, het mannetje is alweer verdwenen. Ik ga op mijn buik liggen om door het deurtje te kijken. Daarachter ligt geen prachtige tuin, zoals ik verwachtte. Maar wel een gebouw in strak wit.

Wat ligt daar in het gras? Een flesje. Er staat op "drink mij". Ja, mooi niet. Het kan wel vergif wezen. Hoewel, ergens heb ik het gevoel dat ik het toch moet doen. Eigenlijk durf ik niet, maar… Voorzichtig neem ik een slokje.

'Pling!' De wereld om me heen wordt snel groter, en groter, en nog groter. Het deurtje ook. Of nee, IK ben klein geworden. Dat kan ik goed zien aan de tafel, die ook naast me staat, en die nu heel hoog is. O jee, lag de sleutel van het deurtje daar niet op?

Nou ja zeg, nu ligt er ook een cake naast me waar "eet mij" op staat. Dat is zeker om weer groot te worden, zodat ik de sleutel kan pakken. Dat lijkt me niet nodig. Dit deurtje staat namelijk gewoon open.

Dus loop ik naar binnen. Op naar het witte gebouw.

Reageren?
1 reactie









12 juli 2009
Het graf met het lichtje - 5

Ik krabbel overeind en klop me af. Allemaal wit spul op mijn broek. 'Sorry meneer, ik geloof dat ik u niet begrijp.'

Het mannetje hoort me niet. Hij pakt handenvol wit spul - watten inderdaad - en loopt ermee naar een heel laag deurtje. Ik loop hem achterna. Hij wandelt zo door het deurtje, maar door die deur pas ik met geen mogelijkheid. 'Hallo!' roep ik.

'Wat??' klinkt het ongeduldig en zijn ronde gezicht verschijnt in het deurtje.

'Ik zou graag willen weten waar ik ben?'

Het mannetje kijkt me ongelovig aan. 'In het graf van Wodan natuurlijk, de verward langharige teckel. Met zijn hersens ben ik bezig om een nieuw, groter computergeheugen te maken.'

Ik knik alsof ik er alles van snap. 'Ja, u had het over een jotageheugen.'

'Yotta-geheugen! Een opslagcapaciteit van 1 Yottabyte, oftewel 1.000.000.000.000.000.000.000.000 bytes.' Hij ziet mijn glazige blik en voegt eraan toe: 'Een gigabyte ken je vast wel. Die is 1.000.000.000 bytes. Zulk soort schijven worden te klein, dus zoeken we al een tijdje naar grotere, en dat wordt de YB. Met chips lukt dat niet meer, dus gaan we hersens gebruiken. Eerst die van een hond, van Wodan in dit geval.'

'Aha..?' Mijn hoofd tolt.

Reageren?











4 juli 2009
Het graf met het lichtje - 4
Er komt geen einde aan het vallen. Steeds harder, Wind zoeft langs mijn hoofd, mijn lijf, het voelt alsof ik uit een vliegtuig val. Hoe diep is dit graf wel niet? Ik sla te pletter, dat kan niet anders. Vaarwel, mooie wereld, het is voorbij.

Boink.

Ik land, maar niet hard. Alsof ik op een heel zacht kussen val. Ik zit rechtop en voel aan mijn hoofd. Niks te pletter gevallen, niks gebroken. Ik leef en ik ben nog heel.

'Ga eens van mijn watten af!' Een boze stem achter me.

'Sorry?' Ik kijk om. Het is lang niet zo donker hier als boven, waar ik vandaan kom. Het lijkt wel of de zon hier schijnt. Onder de grond? Het kereltje in de lange groene jas zie ik in ieder geval duidelijk. Hij is iets groter dan een tuinkabouter. Zijn hand beweegt ongeduldig. 'Kst, sta eens op. Ik moet m'n watten gebruiken.'

Ik ben nog een beetje duizelig. 'Wat zegt u?'

'Opstaan, huphup. Kst!'

'Ik begrijp u niet helemaal.'

Ongeduldig wuift hij. 'Sta nou op, hophophop. Je zit op mijn watten. Zo kom ik nooit klaar met mijn Yotta-geheugen.'


Reageren?