Februari 2007

Terug naar Home
22 februari 2007

De wedstrijd

Willem is jarig (5)



Willem keek achterom naar mij. 'Nacht-merrie? Je zei toch ezel, geen paard?'
'Ja, zeker,' zei ik verstrooid, 'maar ik denk dat we nu echt moeten gaan. Het is al laat en zo. Kom.' Ik trok aan zijn riempje.
Mijn elleboog botste tegen iets zachts aan. Het was de maag van de lange man. Hij stond vlak achter me, zo dicht dat ik automatisch een stapje bij hem vandaan deed. 'Sorry,' zei ik.

'Wilde u al vertrekken?', vroeg hij vriendelijk maar met een koele ondertoon.
'Nou, ja, eigenlijk wel. Jij toch ook, Willem? Willem?'
Willem stond weer neusje te vrijen met de ezel. Het maakte hem blijkbaar niet uit dat de ezel zachtjes gromde. Ik hoorde hem tegen de ezel zeggen: 'Weet je dat je hele zachte neusvleugels hebt?'
'Hoorde je niet wat hij zei?', siste ik tegen Willem. Die keek verbaasd om. 'Natuurlijk. Is dat erg dan, een nacht-merrie?'
De lange man schoot te hulp. 'Dat is een droom. Een onprettige droom.'
'O, zo,' zei Willem.

Zelf kreeg ik het gevoel dat we ook in een onprettige droom zaten. Ik zei luid: 'Kom Willem.'
'Hij wil zien wat er in de kist zit,' zei de ezel. Wat had hij een vreemde, niet-menselijke stem. Ik rilde.
'Ja, precies, zo is het, dat wil ik, ja!', zei Willem. Voor ik hem kon tegenhouden rende hij weer naar de kist. Ik liep ook maar met hem mee. De lange man volgde ons op de voet.

Willem stond met zijn pootjes tegen de kist. 'Wil jij hem openmaken, alsjeblieft?', vroeg hij.
De man achter me sloeg zijn kleurige sjaal om zijn nek. Hij grinnikte. 'Ja, maakt u hem eens open.'
Uit mijn ooghoek zag ik de ezel grijnzen. Mijn hand ging naar het deksel. Het metaal van de kist was bitter koud. Zo koud dat ik bijna mijn hand terug trok.

'Wat is dat?' De ezel balkte opeens van schrik.
We keken allemaal om. Er renden 8 grijs-bruine cavia's dwars door de kamer. Toen ze Willem zagen, renden ze naar hem toe. Vlak voor hem moesten ze hard afremmen. Ze stonden netjes op een rijtje en staarden hem aan. 'Wie ben jij?'
'Ik ben Willem. Wie zijn jullie?' vroeg Willem verbaasd.
'Het is 'm niet,' zei de grootste cavia.
'Nee,' zei de tweede. De anderen schudden hun kopjes. 'Deze zoeken we niet.'
De grootste cavia zei tegen Willem: 'We zijn bezig om onze broer te redden. Hij is gekidnapt. We dachten dat jij het was. Maar jij bent het niet.'
'Nee,' zei Willem, 'ik heb geen broers. Alleen zusjes.'
'Dan gaan we weer,' zei de grote cavia. Hun pootjes bewogen allemaal tegelijk heel snel en ze sprintten weg. De kamer uit.

'Zullen we terug gaan naar de kist?' vroeg de lange man. Hij draaide nerveus zijn sjaal om zijn vingers.
'Ja, schiet eens op,' zei de ezel.
'Doe dan open!', riep Willem ongeduldig.
Okee, okee. Als iedereen het zo graag wilde… Ik tilde het deksel op.


Bedankt Dylan Herremans voor het idee van de cavia's die hun familielid komen redden. Misschien vinden ze hem verderop in het verhaal. Tenzij iemand andere ideeën heeft... Reageer hieronder.


Reageren?



16 februari 2007

Een andere wedstrijd

Roan gefeliciteerd!

Reageren?



15 februari 2007

De wedstrijd

Willem is jarig (4)

Willem was enthousiast maar tegelijkertijd ook een beetje huiverig. Wat een vreemde zaal met al die tafels en banken. De vrieskist had op de één of andere manier een grote aantrekkingskracht op Willem. Hoewel hij eigenlijk liever niet ging kijken, schuifelde hij de kant van de vrieskist op. Ik liet Willems riem vieren, ik was zelf ook toch wel wat angstig. Die geluiden.......
Maar Willem trok de stoute schoenen aan en liep naar de kist.

Onder het deksel uit kwamen dampen, koude dampen! Willem kon niet bij de klep om deze te openen. 'Wil jij het deksel open doen? Ik kan er niet bij en jij wel.' Willem was zenuwachtig, dat kon je zien aan zijn kleine staartje. Die zat tussen zijn achterpootjes. Meestal een teken van angst.
Voorzichtig wilde ik het deksel opendoen, het geluid werd heviger! De ezels verroerden zich niet. Of toch..... die ene vlak bij het raam?

Ho effe? Die ene bij het raam? Daar kwam dus dat geluid vandaan! Er was een ezel binnengekomen en we hadden niks gezien! Zouden het toch spoken zijn? Willem zag dat ik naar de ezel keek. Hij draaide zich om. Zijn staartje, eerst tussen zijn pootjes, draaide nu als een ventilator in het rond. Ik kende hem. Als hij dat deed was hij vrolijk.

De vrieskist was vergeten. Ook door mij. Willem rende naar de ezel. 'Hallo, hoe heet jij? Ik was al bang dat je niet kon praten. Wat leuk dat je hier bent. Ik heet Willem. Wat ben jij voor dier?'
'Een ezel,' legde ik uit.

De ezel draaide zijn kop naar Willem. Hij had geen zachte bruine ezelogen. Het waren meer geitenogen. Met een streepje erin. Zag ik daar nou oranje lichtjes in die ogen blinken? Willem stond neus aan neus met de ezel. Als zijn staartje nog sneller ging draaien zou hij opstijgen. 'Hoi, hallo, oink, had ik al gezegd dat ik Willem heet? En jij? Wie ben jij?'
De ezel trok zijn lippen op en zei: 'Ik ben je ergste nachtmerrie.'


Bedankt Pjotr voor dit complete eerste stuk van het verhaal. Het gaat nu weer een andere kant op. Wil jij het verhaal ook ombuigen? Reageer hieronder.


Reageren?



8 februari 2007

De wedstrijd

Willem is jarig (3)


'Goedemorgen,' zei een lange man met een sjaal. Hij kwam door de deur naar ons toe lopen. Hij stak een lange arm met dunne hand uit. 'Welkom bij onze boerderij. U bent de eerste bezoeker vandaag. Kom binnen.'

'Eh, ik weet niet… ' zei ik. Ik keek naar Willem. Die probeerde weer contact te maken met de ezels. Het leek alsof een ezel een paar haartjes van zijn oor liet bewegen. Willem zei blij: 'Mogen we binnenkomen? Graag.'

Dus liepen we achter de lange man aan, het gebouwtje in. Het leek niet erg op een kinderboerderij. Ruim was het wel. We stonden in een enorme zaal. Vier rijen banken met lange tafels stonden erin. Er kon een hele school vol kinderen in als het moest.

'Blij dat u er bent,' zei de man handenwrijvend. Zijn rood/geel/groen/blauw/paarse sjaal bewoog mee. 'Heel blij ook dat uw cavia mee kon komen.' Hij knikte vriendelijk naar Willem. Die knikte terug.

Ik zei: 'Als ik vragen mag, wat voor boerderij is dit? Het ziet er nogal nieuw uit. Ik dacht eerst een kinderboerderij uit de toekomst, 2070 bijvoorbeeld. Dat de dieren opgezet waren. Haha.'

De man lachte niet. 'Dit is gewoon een bedrijf. Alleen krijgen we nog niet veel klanten. Daar werken we aan.'
'Aha,' zei ik alsof ik het begreep.
Willem trok aan zijn riem. Hij snuffelde aan de zijkant van de zaal. Daar stond een grote witte rechthoekige vrieskist. Hoorde ik daar nou wat? Willem spitste zijn oortjes. Kwam er geluid uit de vrieskist?


Bedankt Lorelei voor dit idee van de kinderboerderij uit de toekomst. Maar dat is het dus niet. Wat dan wel? Zeg het hieronder.


Reageren?



1 februari 2007

De wedstrijd

Willem is jarig (2)


Wow! Willem mocht doen wat hij wilde omdat hij jarig was, dat was cool! Hij maakte een sprongetje van vreugde. 'Ik weet het, ik weet het al! Naar de kinderboerderij. Met lekker veel dieren om mee te praten.'

Dat moest ik even tot me door laten dringen. Kinderboerderij? Was er één hier in de buurt?

Willem sprong een paar keer van opwinding. 'Ja, ja!! Ik ruik er telkens eentje als we bij het water lopen. Die kant op.'

'O ja?' zei ik. Ik had het nog nooit gezien maar Willem had gelijk. Bij de vijver stond een gebouwtje. Met hekken. En dieren die in de wei stonden. Dat moest een kinderboerderij zijn. Zeker net nieuw gebouwd hier. Willem liep erheen en ik volgde.

Het gebouwtje zag er nieuw uit. De hekken ook. De dieren zagen eruit als .. ezels. Ze maakte geen geluid en stonden stil. Heel stil. We liepen naar het hek. 'Hallo!' riep Willem, die voorop liep. Hij stond met zijn neus tegen het gaas. 'Hallo, jullie zijn toch ezels?'

De drie ezels in het weitje keken hem aan. Ze bewogen geen millimeter. Zelfs hun oren bleven doodstil. Het leek bijna of ze hem niet gehoord hadden. Willem krabbelde met zijn pootjes tegen het gaas. 'Hee! Hallo, horen jullie me? Zeg eens wat!!'

De ezels zwegen. Willem wilde weer iets roepen toen we iets hoorden. Een piepend geluid. Willem draaide zijn koppie. Het piepende geluid kwam uit het gebouwtje. Precies in het midden zat een deur. Die zwaaide langzaam open.


Bedankt Bianca (Cavilla) voor dit idee van de kinderboerderij. Maar is het wel een gewone kinderboerderij? Hieronder kunnen jullie reageren.


Reageren?