Nico Voskamp - Kinderboekenschrijver

Kinderboekenschrijver


	Home		Mijn boeken		Over schrijven		Mijn mening		Links		Contact

Welkom op mijn website

Beste bezoekers, kom binnen! Klik rustig rond. Neem er een glaasje appelsap bij. Neem ook gerust informatie die je kunt gebruiken voor een spreekbeurt of een boekbespreking. Voorbeelden vind je bij Mijn boeken.

Als je wilt reageren of wat weten wilt, stuur een mail. Ik hoor ook graag wat er allemaal verbeterd kan worden aan de site.

Hieronder probeer ik regelmatig iets te schrijven.

5 februari 2010

Quiz antwoord; Billy van IKEA dus

Onze reactizeur heeft de halve krat Grolsch gewonnen: het was de Billy inderdaad. Het meest simpele bouwpakket van IKEA, en het populairst. O jee, er komt een scène op.

Een gemiddelde dag in een gemiddeld gezin, man en vrouw. De vrouw: 'Ga je mee winkelen bij IKEA?'

'Hebben we wat nodig dan?' In gedachten gaat hij alle Joerebreu's, Boinnks en Zuts langs die ze al in huis hebben.

'Wat is dat nou voor rare vraag? We gaan gewoon vier km door die paden wandelen dan komen we misschien wel wat leuks tegen.'

'NEEEE!' denkt hij. Want hij weet ZEKER dat ze iets leuks tegenkomen in die gangpaden. Er ligt ALTIJD iets leuks daar. Leuk gedesignde kurkentrekkers of in een fijn kleurtje gespoten tafeltjes. Overbodig natuurlijk maar wel echte hebbedingetjes.

Maar een excuus kan hij ook zo snel niet verzinnen. 'Goed liefje,' zegt hij en start de Ford Mondeo.

Iets meer dan twee uur later verlaat diezelfde auto met de uitlaat over het asfalt schurend de parkeergarage van de blauwe gigant. Volgeladen met leuke dingetjes. De man staart hologig voor zich uit. Zometeen, thuis, moet hij die spullen in mekaar zetten met verkeerd gereedschap. Met een bouwtekening waar hij niets van snapt.

En het ergste: pas als hij zo'n kast driekwart in elkaar heeft, valt er een plankje uit de doos dat al helemaal in het begin onder de bodem van de kast geschroefd had moeten worden. Toen het nog kon. Nu kan het ook, alleen moet hij eerst even de kast weer demonteren.

Hij zucht. Over een kwartier zijn ze thuis. Dan neemt hij een biertje, daar is hij hard aan toe.

Reageren?
1 reactie

25 januari 2010

Quizvraag: IKEA maakte er 41 miljoen van…

…en zo'n bouwpakket hebben wij vorig weekend in elkaar gezet. Zonder schroefjes, planken of spijkers over te houden. En geen afgeklemde vingers of splinters in vreemde lichaamsdelen. Welk meubel hebben wij gemaakt?

Of het echt de 41 miljoenste was stond trouwens niet op de doos. Wel zat er de bekende IKEA-bouwtekening bij, waarmee ook onhandige mensen meubels kunnen maken. Zodat hij nu ook echt staat.

Het meest briljant aan dit ding? Het kleine inkepinkje (ja, raar woord) onderaan de achterkant. Zo zet je hem tegen de muur OVER de plinten heen in plaats van scheef TEGEN de plinten aan. Geniaal.

Spieken kan hier

Reageren?
1 reactie

16 januari 2010

Noëlla en de verdwenen konijnen - 8 (slot)

'FLPLPLPLPLPLPLFLLLPPPPP!!!'

Mooi, de Man en de Vrouw keken om. Flöppie, midden in de kamer, maakte het geluid nog een keer, met zijn oren zwieberen en met zijn pootje heel snel langs zijn konijnenbekje: 'FLLLPLPLPLFLLLPPPPP!!!'

'Wat drommel!' riep de Man en hij sprong op. De Vrouw ook, en samen renden ze op Flöppie af, hun armen uitgestoken om hem te grijpen. Die rende de deur door, naar de stal. De bonkende voetstappen van de twee Mensen volgden hem. Hij rende niet te hard, zodat ze het konden bijhouden.

In de stal wachtte Flypie bij de melktank. In de tank zat ongeveer 3000 liter melk, hij was halfvol, en Flypie zat bij het deksel. Zijn oren gingen omhoog - daar kwam Flöppie de trap opstormen, de twee Mensen achter hem aan.

Dender, dender, dender, Flöppie rende over het deksel heen, en daar kwamen de mensen. NU!!

Flypie trok het deksel open. 'Hee!' riep de Man, die voorop liep, voor hij de tank in denderde. 'Ho!' riep de Vrouw, die nog net kon remmen en op de rand van de tank stilstond. 'Yahooo!' riep Flappie en hij sprong tegen de rug van de Vrouw. Ze wankelde en viel voorover de tank in, achter haar man aan. Flypie luisterde even hoe mooi het plonsde en deed toen snel het deksel weer dicht.

Noëlla stond beneden. Met haar grote, vochtige konijnenogen keek ze naar de halfdoorzichtige tank. Daar zwommen twee Mensen.

'Kan die?' vroeg Flippie. Hij had een grote stapel stro en gesprokkelde houtjes onder de melktank gelegd om aan te steken. Dat was Noëlla's idee geweest. Als de Mensen hen wilden braden in een pannetje, dan zou zij ze koken in een grote pot. Dat was wel zo eerlijk.

Maar nu twijfelde ze.

Zou ze het vuurtje aansteken?

Ze draaide zich om. 'We gaan,' zei ze, 'ik hou niet van warme melk.'

De konijntjes liepen achter elkaar aan naar buiten, de rest van hun vrije leven tegemoet.

Reageren?

7 januari 2010

Noëlla en de verdwenen konijnen - 7

Ja, alle broertjes hobbelden achter haar aan.

Ze liep recht naar het Huis. Toen ze vlakbij waren, zei ze: 'We lopen eerst langs de kersenbomen, dan langs de perenbomen en bij de avocadobomen gaan naar naar binnen. Dat is de achterkant van het huis.'

De konijntjes wiebelden met hun staartjes. Noëlla was slim!

Met trillende oren van spanning, maar ook om te luisteren, ging Noëlla als eerste door de achterdeur naar binnen. Ze hoorde gerinkel en getinkel. Toen ze ook een harde boer hoorde, wist ze het: de Man en de Vrouw zaten te eten. 'Dit gaan we doen,' fluisterde ze, en alle konijnenhoofdjes luisterden mee.

Daarna gingen Flappie en Flypie naar de stal.

Floppie, Fluppie en Fleppie gingen naar de grote schuur.

Flöppie en Flippie liepen met Noëlla mee. Op fluwelen voetjes slopen ze het huis in.

Reageren?

2 januari 2010

Noëlla en de verdwenen konijnen - 6

Zwaar hijgend zaten de konijntjes stil onder een struik. Ze waren ongelofelijk hard naar de bosrand gerend, achter Noëlla aan. Weg van de Man en de Vrouw.

Spits, spits, spits. Alle oorpuntjes wezen omhoog. Nee, niemand volgde hen.

'Snap jij waarom ze ons hadden gevangen?'

Noëlla schudde haar hoofdje. 'Nee Fluppie.'

'Duh!' Dat was Flöppie. 'Ze wilden ons opeten. Braden op een vuurtje.'

Oh! Schrik. Neee! Wat? Dat kan niet? Echt waar? Hè? Huu! Aaah.

Noëlla hoorde die reacties en opeens voelde ze iets van binnen. Alsof er een vuurtje brandde in haar buikje, net onder haar hartje. Grr.. 'We gaan naar Het Huis!' zei ze beslist.

Ongelovig trilden de snorharen van haar zeven broertjes. 'Waarom?' vroeg Fleppie.

Noëlla ging op haar achterpootjes staan. 'Ze wilden ons opeten, braden op een vuurtje! Dat is toch niet normaal? We gaan kijken waarom.'

'Dat hoeft niet hoor,' zei Flappie zachtjes.

'Wie mee wil, kan nu meekomen,' zei Noëlla.

Parmantig stapte ze onder de struik vandaan en liep tussen de bomen door. Haar oren richtte ze onopvallend naar achteren. Kwamen ze mee?

Reageren?
1 reactie

24 december 2009

Noëlla en de verdwenen konijnen - 5

'Daar ontsnapt er één! En die andere ook. Grijp ze!'

De Man riep dit zo bulderend dat het natrilde tot in de kleine puntjes van Noëlla's flaporen. Plus, hij liet haar los. Opeens was ze vrij.

Ze ging rechtop zitten en zag dat de Man en de Vrouw bukten. Te langzaam. Floppie en Fleppie renden onder hun handen door, zo snel dat hun pootjes bijna niet te zien waren. RRRRRRRRRRRttt en ze waren buiten.

Dat kon Noëlla ook. Ze wist nog steeds niet waarom ze hier was maar ze had er geen goed gevoel bij. Dus zette ook zij haar achterpootjes in de hoogste versnelling en schoot naar buiten.

Met z'n drieën sprintten ze naar het hok. Daar stonden hun broertjes Flippie, Fluppie, Fl?ppie, Flypie en Flappie tegen het gaas. Hun neusjes bewogen driftig.

Paniekerig dacht Noëlla na. De Man en de Vrouw kwam hen achterna. Het was niet handig om in het hok te gaan zitten. 'Stop!' riep Noëlla tegen Fleppie en Floppie. Die remden en keken hijgend naar haar. 'Wat?'

Ze fluisterde wat en ze knikten.

BRRRRRRRR, daar gingen hun voetjes weer, en al snel waren ze op topsnelheid. 'Nu samen!' riep Noëlla, 'en HARD!'

Met z'n drieën renden ze zo hard ze konden, en op zijn allersnelst bonkten ze tegen de zijkant van het hok. Dat wankelde en viel om.

Met z'n allen stonden de konijntjes nu in de open lucht. Dat voelde vreemd.

BOLDERDEBOLDER! De Man en de Vrouw kwamen eraan.

'Rennen!!'

Reageren?

18 december 2009

Noëlla en de verdwenen konijnen - 4

Toen was het avond geweest, en het was morgen geweest, een nieuwe dag. Noëlla had niet veel geslapen, teveel gedachten tolden tussen haar flaporen. Nu was het licht. Br - en koud. Wat lag er op het gras? Even voelen. Br -wit spul. Br - nat. Ze trok haar voorpootjes omhoog en blies ze droog.

Kroek - klenk! Voor ze het door had, was het deksel van het hok en graaide De Hand naar haar. Ze dook, maar te laat. Stevige vingers pakten haar nekvel en tilden haar op. 'Laat me los', piepte ze, het hielp niet. De Man met de Grote Handen hield haar stevig vast en ze moest mee hobbelen.

Boing! Onzacht werd Noëlla op iets van hout gezet. Het rook hier wel naar lekkere dingen: worteltjes, erwten, kool, sla. Haar neusje ging druk heen en weer.

'Zo, nog eentje,' bromde de Man.

'Dat is wel genoeg.' Een hoge stem, die Noëlla niet kende. Klonk een beetje zoals Haar Meisje, maar dan ouder. 'Hou 'm even vast, dan geef ik een mep.'

Mep, mep? Vreemd woord.
De Grote Hand pakte haar nu bij haar oren. De andere Grote Hand pakte haar bij haar schouders. 'Auw,' protesteerde ze, 'niet zo trekken aan mijn hoofd.'

De Man met de Grote Handen luisterde niet. Noëlla werd neergelegd op het hout.

'Even stilhouden.' Ze zag nu dat de stem bij een Oude Vrouw hoorde. Een vrouw die iets in haar hand had. Iets glimmends, het leek wel van ijzer?

Reageren?

11 december 2009

Noëlla en de verdwenen konijnen - 3

'Hé. Hé!'

Verschrikt hopte Noëlla een stukje opzij. Snifsnuf. Wat?

Een bruin kopje wriemelde omhoog. 'Je zat op mijn kop! Dat is niet prettig, weet je.'
'Sorry,' zei Noëlla en wiebelde onzeker haar oren, 'maar eh… wie ben je? En wat?'

Het diertje kwam in zijn volle lengte omhoog. 'Ik ben Kobus de regenworm!'

Nu wist Noëlla het weer. Een worm natuurlijk. 'Eh, hallo.'

'Hallo. Waar zitten jullie hier, dit lijkt wel een hok?'

'Pas op, daar komt ie weer!!' De konijntjes groeven zich zo diep mogelijk onder het stro. De Hand rukte het deksel van het hok en zakte, zoekend, voelend. Noëlla drukte zich tegen de achterwand. De harige vingers tastten langs haar, ze voelde ze langs haar harige vacht gaan, en toen dook de Hand naar beneden. 'Ieuwwww!' Het was de noodkreet van haar broertje Floppie.

De Hand greep hem in zijn nekvel en Floppie zwaaide tegenspartelend en piepend over de rand.

Bonk! Het deksel viel op het hok en het was stil. Iedereen liet zijn ingehouden adem ontsnappen.

'Kobus,' fluisterde Noëlla, 'steeds komt die Hand iemand van ons halen. Weet jij waarom?'

De regenworm zei: 'Nee, geen idee. Ik moet trouwens weg, ik ga naar Het Huis. Daar is een heleboel te halen. Aju!' En Kobus was weg.

Auw, Noëlla's hoofdje deed pijn van het piekeren.

Reageren?
1 reactie

6 december 2009

Noëlla en de verdwenen konijnen - 2

Diep, dieper! Ze verdween haast in het stro. Maar niet ver genoeg. Een harige hand hing boven haar, de vingers wriemelden, daalden langzaam. Piew! Ze dook weg.

Piep-piep-piep! Dat was het noodsignaal van Fleppie. Fleppie was haar zusje, drie minuten later dan zijzelf geboren. Noëlla keek onder haar oren vandaan. O nee!!

De trappelende witte voetjes van Fleppie verdwenen over de rand van het hok. Meegenomen door de Man met de Grote Handen. Paniek. Noëlla keek naar haar andere broertjes en zusjes, ook diep in het stro gedoken. 'Wat moeten we doen?' Ze haalden hun oortjes op, ze wisten het ook niet.

Wacht, ze hoorde iets dreunen. Hoefslagen. Dat was Kobus het paard. Noëlla klom met haar voetjes tegen de rand van het hok op. 'Kobus! Jij hebt zo'n groot hoofd, jij kan vast goed denken. Iemand haalt ons uit het hok. Waarom doen ze dat?'
Kobus schudde zijn rosse manen. 'Ik zou het niet weten. Maar ik moet de arrenslee gaan trekken, ik heb nu geen tijd. Tot ziens!'

Verslagen ging ze zitten. Het werd langzaam donker - de dag was voorbij. Ze zag het niet, haar konijnenhoofdje zat vol zorgen.

Reageren?

1 december 2009

Noëlla en de verdwenen konijnen - 1

Br. Koud. Noëlla voelde het aan haar neusje als ze 's ochtends uit haar hok klauterde om te eten. Dat gras was helemaal nat en koud. Vies.

Ook de wind was niet zo zacht als anders. Soms viel er wit spul uit de lucht dat ook al koud was. Ze kroop maar weer snel terug in het warme holletje van stro. Lekker achterin het hok. Waar ze allemaal sliepen, haar broertjes en zusjes en zij ook.

Spits!! Haar oren prikten omhoog. Stap-stap-stap. Stilte. Haar neusje ging driftig op en neer, maar ze rook geen worteltjes. Of sla. Of groene kool. Of de brokjes die ze het allerlekkerst vond, die Haar Meisje altijd bracht.

Krak, piep, bons. Noëlla dook in elkaar. Dit was niet Het Meisje, die deed altijd heel zachtjes het hok open. Ze zag een gerafelde witte trui. En een dik gezicht. Ze rook het nu. Het was De Man met de Grote Handen.

Reageren?

23 november 2009

In de trein (8) Het goede moment

Op een treinstation - elk station - hoor je omroepberichten.

Totaal onbelangrijke zoals: 'Dames en heren. In de vakantieperiode nemen minder mensen de trein. Daarom rijden er in de vakantieperiode minder treinen.'

Of erg belangrijke, zeg als je naar Bemmel wilt: 'De stoptrein naar Bemmel zal vandaag niet rijden.'

De onbelangrijke berichten worden op elk moment van de dag omgeroepen, met name als je er geen behoefte aan hebt. (Omdat ze onbelangrijk zijn, heb je dat natuurlijk nooit, daarom zou het veel beter zijn onbelangrijke berichten helemaal NIET om te roepen, maar dit terzijde)

De belangrijke omroepberichten daarentegen worden bewaard tot speciale momenten, namelijk als je er wel behoefte aan hebt. Hiervoor wacht men tot het zogenoemde goederentreinmoment.

Dan hoor je uit de luidsprekers: 'Dames en heren, de Intercity van 12:12 op perron 2 …'
He, denk je, daar sta ik nu, dat is mijn trein!
De luidsprekers gaan verder: '…vertrekt vandaag van perron…'
Vervolgens gaat de rest van de boodschap verloren in een oorverdovend geraas van een 3 km lange, piepende, schuddende, rammelende kalktrein die, getrokken door twee op vol vermogen daverende diesels zonder hoorbare knaldempers, op topsnelheid door het station dondert.

Als de stofwolken zijn opgetrokken, klinkt weer: 'Dames en heren. Soms zijn zakkenrollers actief. Let op uw eigendommen.'

Reageren?
1 reactie

12 november 2009

es - 4 (slot)

'Hallo, met Praxis? Bezorgt u ook thuis? Mooi, dan drie kuub bakstenen en 15 zakken cement. Kan dat vanmiddag nog? Tussen twee en vijf, prima, dank u.' Dat is geregeld. Ik wacht tot de vrachtwagen voor komt en ga mezelf inmetselen. Niemand krijgt me meer in een vliegende schotel. Maar… maar… waar blijven ze?

'Hallo, Praxis? Ik had vanmorgen gebeld over drie kuub bakstenen… ja, precies. Hoe bedoelt u, dat adres bestaat niet? Ik woon hier al 13 jaar. Nee meneer, ik maak geen grapje, ik wil dat u de stenen komt brengen en snel een beetje! Hallo? Hallo?' Nou ja, wat onbeleefd.

'Hallo Gamma? Kan ik drie kuub bakstenen en 15 zakken cement laten bezorgen? Op dit adres, ja, kan dat nog vandaag? Het is krap maar als ik extra betaal? Voor zes uur, ja, o, graag. Ik wacht erop, dank u.' Zie je wel. Ik wacht op de Gamma vrachtwagen en… Mmm. Zes uur. Kwart over zes, beetje laat.

'Hallo, Gamma? Ik had een uurtje geleden gebeld over drie kuub bakstenen… en 15 zakken cement, ja. Het adres bestaat niet? Nou ja, zijn jullie allemaal gek geworden?? Ik woon toch in mijn eigen huis? Toch?'

Nou zeg, wat is dit? En de deuren zitten opeens ook allemaal op slot. O ja, o ja? Mij maken ze niet gek. Dit huis is van mij, en het is echt.

Met deze klauwhamer ga ik alle muren van mijn huis bekloppen, dan weet ik zeker dat ze echt zijn. Eerst de binnenmuren. "Kloink, kloink." Hee, dat klinkt niet als steen. En hier? "Kloink!" Dat klinkt nog holler. Hier dan, in de slaapkamer. "Kloiiink, kloiink." O jee. Dat klinkt naar … metaal?

Kan niet, kan niet, kan niet. Hier, dit muurtje onder het raam in de keuken. "Boinnnggg!" Dat klinkt als een bronzen klok! Okee, ik sloop gewoon dit muurtje. Dan kan ik naar buiten. "Boing, Boingg, Boingg!" O jee. Onder het laagje stucwerk zit iets glimmends. Even wegkrabben, o. O! Het is metaal. Zilvergrijs metaal.

AAAARGH!!

(Abductees zouden zijn ontvoerd, abducted dus, door buitenaardse wezens.
Deze abductees zijn opgestraald naar een vliegende schotel, waar experimenten met ze zijn gedaan. Soms zijn ze daarna zwanger, of zijn hun hersens hergeprogrammeerd - zeggen ze)

Reageren?

3 november 2009

te - 3

Op tafel hebben ze me gelegd, een tafel van licht. In hun vliegende schotel. Drie of vier wezens stonden om me heen. Ze hadden buisjes, draadjes, tangen en messen en… ik moet even ademhalen … een boor.

De buisjes in mijn neus, de boor tegen mijn hoofd, het zaagje, ik weet het allemaal nog. Ik kon me niet bewegen. Hoorde alles, voelde alles. Tot ze mijn hersens eruit haalden, toen was het stil. Alsof je een batterij uit een zaklamp haalt.

En dan heb ik die nieuwe hersens. Waah! Ik kan nu heel goed kruiswoordraadsels doen. Ik vind opeens een Dacia Logan een mooie auto. In de rij staan voor het postkantoor is best een amusante tijdsbesteding. Ik denk erover aan Nordic Walking te gaan doen, SBS6 programma's worden steeds begrijpelijker, de Story is een kwaliteitstijdschrift. Salau mijn favoriete vakantiebestemming en, en, ik wil niets liever dan producten kopen van Tell Sell. Mijn huis ga ik van top tot teen felroze schilderen. Ik loop podologisch verantwoord op Bighorn gezondheidssandalen. Reclames voor wasmiddelen en goedkope leningen komen sinds kort heel geloofwaardig over.

Eén ding is zeker: het is goed mis, en daar ga ik wat aan doen.

Reageren?
1 reactie

24 oktober 2009

duc - 2

Ik heb een trucje. Eerst denk ik nergens aan. Dan opeens denk ik aan warme chocolademelk met een dik, vet, vel erop. 'Lekker!'

Zie je, zie je nou wel?! Ik VIND een dik, vet vel op chocolademelk niet lekker. Ik word er misselijk van. Vroeger. Maar nu niet. Dat klopt toch niet?

Vorige week moet het gebeurd zijn. Dinsdagnacht. Mijn hoofd doet pijn als ik eraan probeer te denken. Ik werd wakker. Blauw licht door mijn slaapkamerraam. Schaduwen bewogen, ik was niet helemaal wakker en toch wel. Ik heb geschreeuwd, denk ik. Niemand hoorde het.

Auw, mijn hoofd zit in een bankschroef. Toch wil ik eraan denken. Grote ogen hadden ze, en geen neus. Ze pakten me op en namen me mee. Naar buiten. Naar boven. Naar ...

Reageren?
1 reactie

15 oktober 2009

Ab - 1

Geeuw - waar ben ik? In bed zo te zien, mijn eigen bed zelfs. Oho. Het klopt allemaal, ik lig onder mijn Winnie de Poeh-dekbed en onder mijn hoofd ligt mijn Teigetje-kussen. Mijn Knorretje-lampje hangt aan de muur. Jep, ik ben thuis. Maarreh…

Waarom is het mistig in mijn hoofd? Het is of er watten tussen mijn hersens zitten. Witte wollige bolletjes die mijn schedel vullen, ik kan niet goed denken. Hoewel…

Ik ben bang dat mijn hersens niet meer hetzelfde zijn. Ik durf het bijna niet te denken. En al helemaal niet te zeggen. Bang ben ik…

Ik doe het toch, ik zeg het gewoon: mijn hersens zijn weg. Wat er in mijn schedel zit is niet meer van mij. Ze hebben andere hersens in mijn hoofd gedaan! Zo, nou heb ik het gezegd.

Reageren?

3 oktober 2009

Herfststapelbrr

Kijk, zoiets bedoelde ik. Al hoefde het niet meteen ZO koud te zijn, maar okee, ik ga wel lezen.

Reageren?

24 september 2009

Herfststapel

Mario Vargas Llosa - De jonge honden van Miraflores
Michael Grant - Gone (Verlaten)
Nico Meijer - Het licht van Noneem
Rogier Hofman - Tommie Pondsteen - waar is kwantum x?
Jef Geeraerts - De derde cyclus
Nick Hornby - Smak
Philip Roth - Verontwaardiging
Isabel Allende - The Sum of Our Days
Elmore Leonard - When the women come out to dance
Marina lewycka - Two caravans
Jos Vandeloo - Vijf romans
Esther Freud - Love falls

Zo, helemaal klaar voor de herfst met een stapel boeken van 37,5 cm.

De windvlagen kunnen bulderen, bomen kreunend buigen, blaadjes vallen, temperaturen door het vriespunt zakken, regenvlagen horizontaal over de straat gieren - ik ben er klaar voor.

Eh, regen, wind, kou?

Reageren?

14 september 2009

Donald Duck met groene voeten-2

Wat is het succes van Donald Duck, dat was de vraag. Na een uitgebreide enquête (bij twee kinderen, een van 4 en een van 83) kwamen twee belangrijke factoren bovendrijven.

Ten eerste is hij vooral erg herkenbaar. Donald is getekend met allemaal dingen die in je geheugen blijven hangen. Die grote gele platvoeten. Dat matrozenpakje. Die gele snavel. Dat opvliegende karakter, steeds ruzie, als een kip zonder kop rondrennen.

Ten tweede klopt zijn karakter nog ook - met echte eenden dus. Kijk maar naar eenden in de vijver. Ze zijn ongeduldig, opvliegend, snel in paniek en - als het om stukjes brood gaat - egoïstisch. Precies zoals Donald. Goed gezien van de tekenaar. Daarom houdt onze rare eend het al zoveel jaar uit. Daarom, en omdat zijn gele platvoeten niet groen zijn.

Reageren?
1 reactie

1 september 2009

Donald Duck met groene voeten

Iedereen kent Donald Duck. De eend met het korte lontje, het matrozenpakje en de gele platvoeten.

Maar zou hij ook zo beroemd geworden zijn als hij groene voeten met hamertenen had? En geen matrozenpak aanhad maar een regenjas? En minder opvliegend was? Juist die eend deed het 'm en niet bijvoorbeeld een vriendelijke muis als Mickey Mouse. Het succes van Donald, waar komt dat vandaan?

Reageren?
1 reactie

24 augustus 2009

01001000 01100101 01110100 00100000 01100111 01110010 01100001 01100110 00100000 01101101 01100101 01110100 00100000 01101000 01100101 01110100 00100000 01101100 01101001 01100011 01101000 01110100 01101010 01100101 -10

01001000 01100101 01101100 01110000 00101110 00100000 01001001 01101011 00100000 01100010 01100101 01101110 00100000 01101110 01110101 00100000 01101000 01100101 01110100 00100000 01100111 01100101 01101000 01100101 01110101 01100111 01100101 01101110 00100000 01110110 01100001 01101110 00100000 01100101 01100101 01101110 00100000 01100011 01101111 01101101 01110000 01110101 01110100 01100101 01110010 00101110 00100000 01001000 01100001 01100001 01101100 00100000 01101101 01100101 00100000 01101000 01101001 01100101 01110010 01110101 01101001 01110100 00100001 00100001

Vertaal

Reageren?
1 reactie
1 reactie

17 augustus 2009

Het graf met het lichtje - 9

'Mm,' het mannetje pakt een apparaatje van zijn werkbank. 'Mag ik even meten? Gewoon even in uw oor. U voelt er niets van.'

Sneller dan ik kan reageren steekt hij thermometer of zoiets in mijn oor. Ik trek mijn hoofd weg, maar het ding piept al. Hij leest het af. 'Mm, wat laag. Hoe oud bent u?'

'51.'

'Mmm, ik meet een hersenslijtage van 2,4 %, dat is voor uw leeftijd extreem weinig. Mag ik vragen wat voor werk u gedaan hebt?'

'Ik heb gewerkt voor de overheid.'

Het mannetje wordt steeds enthousiaster. 'Mmmm, ambtenaar geweest, zozo, dan is er sowieso weinig versleten. Heel goed. Ik denk .. ja, laten we het maar doen. Koko!!'

Een schaduw komt uit de hoek, zie ik het goed? Vast niet. Geen gorilla?

Toch wel. 'Pak hem en bind hem aan de tafel,' zegt het mannetje. 'We hebben nieuwe hersens gevonden.'

Als een rollade lig ik op tafel, het mannetje houdt van opschieten merk ik. Hij pakt iets dat op een haakse slijpschijf lijkt en zet het aan. Dat geluid ken ik. Het klinkt als de boor van de tandarts.

Behalve dat het een cirkelzaagje is. En dat het er heus wel dreigend uitziet. Vooral als het net boven je wenkbrauwen hangt omdat iemand er je schedel mee gaat openzagen.

Reageren?

12 augustus 2009

Het graf met het lichtje - 8

Het mannetje kijkt me eerst ongelovig aan. Dan vragend. Dan ontzet. Dan boos. Dan woedend. Dan razend. En daarna springt hij tegen me op. Bons, bonk, benk, bof, knal! Zijn vuisten roffelen op mijn borst, mijn buik. Hij brult: 'Mijn yottabytegeheugen! Hij was bijna klaar! Nu heb je hem vernield. Barbaar! Filistijn! Vandaal! Hooligan! Lomperd! Niksnut!'

'Nou, niksnut…' zeg ik, terwijl ik hem van me af probeer te houden. Hij wordt alleen maar furieuzer en blijft slaan. Ik duw hem op de grond en hou zijn handen vast. 'Sorry, het was een ongelukje.' voeg ik eraan toe.

'Je bent zelf een ongelukje!' briest de kleine man. 'Weet je wat je gedaan hebt?'

'De pot is van tafel gevallen?'

Het mannetje ontploft bijna. 'En waarom??? Ik schrok ja!!! Als jij me niet had beslopen, had ik nu nog de hersens van Wodan gehad. Vijf jaar ben ik bezig om elektrodes te implanteren, verbindingen te leggen, knooppunten te maken in die hersens. Ik was bijna klaar, kon bijna proefdraaien. Maar nee, meneer hier stoot mijn pot van tafel!'

'Eh, strikt genomen deed u dat zelf,' werp ik voorzichtig tegen. 'Maar kunnen we geen andere hond zoeken?' De hersens van Wodan zijn onbruikbaar, dat zie ik wel. De inhoud van de pot is op de vloer uit elkaar gespat. Grijze slierten snot hangen aan de tafelpoten, slijmerige stukjes hersens zijn tegen de broekspijpen van het mannetje en van mij gespetterd, draderig, glibberig vocht ligt overal om ons heen.

Het mannetje sist: 'Als je nog een jaar wilt zoeken! Zolang kostte het me om Wodan te vinden. Zijn hersens hadden de goede structuur, ze waren nog niet veel gebruikt zoals dat hoort bij honden, en hij lag netjes in een grafje. Weet je hoeveel honden ze tegenwoordig nog begraven? Nul meneer. Alles gaat met het grofvuil mee. Nee, zoeken wordt moeilijk. Tenzij…' Hij kijkt me peinzend aan.

Reageren?

3 augustus 2009

Het graf met het lichtje - 7

Wat een groot gebouw. Met muren van plastic of een soort kunststof, zo glad en helder, zonder een smetje, en vooral erg WIT. Daar verderop is een deur.

"Kroeink." De deur piept een beetje. Ik kijk naar binnen en zie helemaal niets. Nou ja, een hele vierkante, enorme lege ruimte met glas aan de bovenkant zodat het wel licht is. Het lijkt op een vliegtuighangar of een sporthal maar dan dus leeg. Helemaal leeg? Nee, in dat hoekje beweegt wat.

Het is het mannetje. Hij staat in de verste hoek gebogen over een tafel.

Ik wandel erheen. Op tafel staat een grote glazen pot. Naast de tafel staat een generator en nog een paar andere machines. Hij is neuriënd bezig met een tangetje en een schroevendraaiertje, met zijn handen in de pot. Maar wat zit erin?

'Ahum', kuch ik.

Het mannetje schrikt. Hij maakt een wilde beweging, stoot tegen de pot. Die schuift een stukje opzij, wankelt, balanceert heel even op het randje van de tafel en stort dan op de betonnen vloer. Allemaal geluiden tegelijk: "Rinkel! Breek! Versplinter!" En zachter, maar veel goorder: "Spletsj!"

Uh-oh.

Reageren?

27 juli 2009

Het graf met het lichtje - 6

Iets vragen kan niet meer, het mannetje is alweer verdwenen. Ik ga op mijn buik liggen om door het deurtje te kijken. Daarachter ligt geen prachtige tuin, zoals ik verwachtte. Maar wel een gebouw in strak wit.

Wat ligt daar in het gras? Een flesje. Er staat op "drink mij". Ja, mooi niet. Het kan wel vergif wezen. Hoewel, ergens heb ik het gevoel dat ik het toch moet doen. Eigenlijk durf ik niet, maar… Voorzichtig neem ik een slokje.

'Pling!' De wereld om me heen wordt snel groter, en groter, en nog groter. Het deurtje ook. Of nee, IK ben klein geworden. Dat kan ik goed zien aan de tafel, die ook naast me staat, en die nu heel hoog is. O jee, lag de sleutel van het deurtje daar niet op?

Nou ja zeg, nu ligt er ook een cake naast me waar "eet mij" op staat. Dat is zeker om weer groot te worden, zodat ik de sleutel kan pakken. Dat lijkt me niet nodig. Dit deurtje staat namelijk gewoon open.

Dus loop ik naar binnen. Op naar het witte gebouw.

Reageren?
1 reactie

12 juli 2009

Het graf met het lichtje - 5

Ik krabbel overeind en klop me af. Allemaal wit spul op mijn broek. 'Sorry meneer, ik geloof dat ik u niet begrijp.'

Het mannetje hoort me niet. Hij pakt handenvol wit spul - watten inderdaad - en loopt ermee naar een heel laag deurtje. Ik loop hem achterna. Hij wandelt zo door het deurtje, maar door die deur pas ik met geen mogelijkheid. 'Hallo!' roep ik.

'Wat??' klinkt het ongeduldig en zijn ronde gezicht verschijnt in het deurtje.

'Ik zou graag willen weten waar ik ben?'

Het mannetje kijkt me ongelovig aan. 'In het graf van Wodan natuurlijk, de verward langharige teckel. Met zijn hersens ben ik bezig om een nieuw, groter computergeheugen te maken.'

Ik knik alsof ik er alles van snap. 'Ja, u had het over een jotageheugen.'

'Yotta-geheugen! Een opslagcapaciteit van 1 Yottabyte, oftewel 1.000.000.000.000.000.000.000.000 bytes.' Hij ziet mijn glazige blik en voegt eraan toe: 'Een gigabyte ken je vast wel. Die is 1.000.000.000 bytes. Zulk soort schijven worden te klein, dus zoeken we al een tijdje naar grotere, en dat wordt de YB. Met chips lukt dat niet meer, dus gaan we hersens gebruiken. Eerst die van een hond, van Wodan in dit geval.'

'Aha..?' Mijn hoofd tolt.

Reageren?

4 juli 2009

Het graf met het lichtje - 4

Er komt geen einde aan het vallen. Steeds harder, Wind zoeft langs mijn hoofd, mijn lijf, het voelt alsof ik uit een vliegtuig val. Hoe diep is dit graf wel niet? Ik sla te pletter, dat kan niet anders. Vaarwel, mooie wereld, het is voorbij.

Boink.

Ik land, maar niet hard. Alsof ik op een heel zacht kussen val. Ik zit rechtop en voel aan mijn hoofd. Niks te pletter gevallen, niks gebroken. Ik leef en ik ben nog heel.

'Ga eens van mijn watten af!' Een boze stem achter me.

'Sorry?' Ik kijk om. Het is lang niet zo donker hier als boven, waar ik vandaan kom. Het lijkt wel of de zon hier schijnt. Onder de grond? Het kereltje in de lange groene jas zie ik in ieder geval duidelijk. Hij is iets groter dan een tuinkabouter. Zijn hand beweegt ongeduldig. 'Kst, sta eens op. Ik moet m'n watten gebruiken.'

Ik ben nog een beetje duizelig. 'Wat zegt u?'

'Opstaan, huphup. Kst!'

'Ik begrijp u niet helemaal.'

Ongeduldig wuift hij. 'Sta nou op, hophophop. Je zit op mijn watten. Zo kom ik nooit klaar met mijn Yotta-geheugen.'

Reageren?

19 juni 2009

Het graf met het lichtje - 3

Wat betekent dat knipperen eigenlijk? Een trein zal hier niet komen, die zou je trouwens allang gehoord hebben. Alles om me heen is doodstil.

Is het een gewone lamp? Even kijken. Oh, het grafje zelf is niet van gras, zoals ik eerst dacht, maar van steen. Van die grijze steen die ze gebruiken voor graven. Staat er iets op? Ik buig me dieper over het graf.

Ja, bovenaan de steen staat iets. Een paar woorden. Met het nog steeds knipperende lampje kan ik ze niet goed lezen. Ik leun met mijn ene hand op het graf, buig nog iets verder naar voren. 'Voor mijn geliefde …'

De grijze steen waar ik op leun, klapt weg. Ik kan me niet tegenhouden en duikel voorover het gat in. Help! Ik val. En val. En val. En val.

Reageren?

9 juni 2009

Het graf met het lichtje - 2

Een ietsjepietsje nerveus ben ik wel. Ik ben tenslotte over een hek geklommen van een vreemd huis, en sluip door de tuin. Het is behoorlijk donker. Een halve maan staat ver boven me. Hij geeft net genoeg licht om te zien waar ik loop.

In die hoek moet het zijn. Heel voorzichtig zet ik mijn voeten neer. De teckels mogen me niet horen. Het is bijna middernacht. Het huis is donker en dat moet zo blijven.

Waar was het nou? Ik zie het graf nog steeds niet. En het lichtje ook niet - vreemd. Ik loop langs het hek. Aha, hier is het. Dit zijn de steentjes, ja hoor, het is een klein graf.

Het lichtje is uit. Maar als het niet 's nachts brandt, wanneer dan wel? Ho, het brandt toch. Nee, toch niet. Toch wel. Toch niet. Toch wel. Aha, het knippert. Net een spoorwegovergang als er een trein aankomt.

Reageren?

2 juni 2009

Het graf met het lichtje - 1

Ik fiets door een heuvelachtig landschap - alweer? Ja, alweer. Langzaam, want bergop, passeer ik een vrijstaand huis. En een grote tuin die evenwijdig aan de weg loopt. En een hek. En een oprit. Een vrij forse vrouw zit bewegingloos op de veranda.

Opeens: geluid. Whof, whof, whof. Twee logge teckels rennen achter het hek met me mee en blaffen schor. Jammer jongens, het maakt niet veel indruk.

Het eind van de tuin. Wat is dat? Een langwerpig stukje gras met steentjes erom. Ongeveer zo groot als een flinke hond. Er staat een klein lantaarnpaaltje bij. Het is een graf met een lichtje.

O nee. Nu kan ik niet anders dan vanavond, als het donker is, terugkomen. Hoe weet ik anders wanneer dat lichtje aangaat?

Reageren?

Archief