Nico Voskamp - Kinderboekenschrijver

Kinderboekenschrijver


	Home		Mijn boeken		Over schrijven		Mijn mening		Links		Contact

Welkom op mijn website

Beste bezoekers, kom binnen! Klik rustig rond. Neem er een glaasje appelsap bij. Neem ook gerust informatie die je kunt gebruiken voor een spreekbeurt of een boekbespreking. Voorbeelden vind je bij Mijn boeken.

Als je wilt reageren of wat weten wilt, stuur een mail. Ik hoor ook graag wat er allemaal verbeterd kan worden aan de site.

Hieronder probeer ik regelmatig iets te schrijven.

28 juli 2010

De schrijver 3-3 (slot)

"Kroeiiik!' De deur ging weer open.
Er kwam een stapel papier binnen. Zo leek het, maar het was een man die de stapel droeg. Een andere man. Hij had een smal gezicht, sluik zwart haar en felle zwarte ogen. En hij lachte naar Timor.
'Heb ik zoveel geschreven?' vroeg Timor verbaasd.
'Dit zijn kopieën en vertalingen,' zei de man vriendelijk en hij legde de stapel op het tafeltje.
Timor pakte zijn verhaal van de stapel. O juist. Dat was maar zes kantjes en aan elkaar geniet. De rest waren inderdaad gekopieerde versies van zijn verhaal. En vertalingen in het Engels, Frans, Duits, Spaans, zag hij.
'Wat gaan jullie met al die versies doen?' wilde hij weten.
'Paniek zaaien,' zei de man. Er zweefde een lachje rond zijn glad geschoren kaken terwijl hij Timor aankeek.
'Hoezo?'
'Dat is wat we doen. We zijn terroristen.'
Timor lachte. Leuk grapje.
'Wil je het nog één keer nalezen?' zei de man.
Goh, er waren hier dus ook vriendelijke mensen. 'Goed hoor,' en Timor begon te lezen.
Tien minuten later kwam de grote man ook naar het kamertje. 'Neem hem maar mee,' zei de kleinere met de zwarte ogen tegen hem.
De schrijver lag op de grond. Hij was blijkbaar van zijn stoel gevallen terwijl hij aan het lezen was. De kleine man trok het stapeltje papier tussen zijn vingers vandaan.
'Is hij dood?' zei de grote man.
'Denk je?' gromde de kleine, terwijl hij het verhaal weer op de stapel papier legde en de hele stapel optilde. 'Schiet op. We hebben veel te doen.'
De grote man knielde bij de schrijver, schoof zijn armen onder de oksels en tilde hem op. 'Dus het is gelukt. Wat gaan we nu met dat verhaal doen?'
'Rondsturen natuurlijk, naar belangrijke mensen,' zei de kleine man ongeduldig. 'Die schrijver heeft het goed gedaan, zijn dood is het bewijs. Als je dit verhaal leest, verveel je je letterlijk dood. Ik wist niet dat je zo kon schrijven. Moet je nagaan wat er gebeurt als we dit verhaal de hele wereld over sturen. Chaos. Eindelijk complete chaos! Daar doen wij terroristen het voor!! Wha ha ha!'
Zijn holle lach galmde door het kale kamertje.

Reageren?

8 juli 2010

De schrijver 2-3

Hij keek op. Was het uur al voorbij?
'En?' Het was de zware stem van de grootste man. Aan zijn pols bungelde, nonchalant als een handtasje, de zak zand.
'Klaar!' zei Timor blij, 'Ik moet alleen deze zin nog afmaken.'
'Snel dan!'
Timors vingers flitsten over de toetsen. Nog een paar woorden, zo, klaar. Hij zette de laatste punt.
De grote man stond vlak achter hem en bromde goedkeurend. 'Opslaan. En printen, juist. Nu afsluiten.'
Timor deed het. Hij wilde vragen waar de printer was maar de man duwde hem opzij, klapte de Kia laptop dicht en nam het ding mee.
Soepel liep hij naar de deur. Daar zei hij alleen: 'Ik kom terug.' Toen was het weer stil.
Timor zat met zijn hoofd nog in het verhaal. Het was best goed, dacht hij. Misschien wel het beste dat hij ooit geschreven had.
Toch had hij een vreemd gevoel onderin zijn buik. Kriebels. Kriebels van de verkeerde soort. Hij liep een paar rondjes om de wiebelige stoel om zijn stijve benen los te maken. Het onrustige gevoel bleef.
Hij ging zitten en wachtte.
Wachtte.
Wachtte.
Tot hij geluid hoorde.

Reageren?
1 reactie

11 juni 2010

De schrijver 1-3

Wat was er misgegaan?
Timor dacht daaraan en kreeg weer hoofdpijn. Hier zat hij op een wiebelige stoel in een kamer zonder ramen, met voor hem op het tafeltje één Kia laptop. Of wiebelde alles omdat hij nog duizelig was van de klappen?
Ze hadden het slim gedaan, het slaan. Niet met hun vuisten of een stok. Een zak zand hadden ze gebruikt. En een telefoonboek. Dat liet geen sporen na, behalve dus de pijn in zijn rug, schouders en hoofd. Zijn hoofd hadden ze het minst vaak geslagen trouwens, waarschijnlijk omdat hij dat nog moest gebruiken. Schrijven. Dat moest hij. Maar hoe?
Ja, op de laptop. De knipperende cursor was duidelijk genoeg: schrijven jij, schiet op! Maar hoe? De opdracht was bijna onmogelijk.
Al meer dan vier uur pijnigde Timor zijn hersens. Hij was met opzetjes begonnen, had ze weer gewist, was opnieuw begonnen, had allerlei wilde ideeën uitgewerkt, maar uiteindelijk was het allemaal niks geworden. Het lukte niet.
Maar hij moest. Als dit vierde uur afgelopen was, kwam de twee mannen voor met hun zakken zand. De grootste man keek op het beeldscherm en als daar een lege witte bladzijde stond wist Timor al wat er gebeurde. Nieuwe klappen. Steeds harder. Of leek dat maar zo omdat ze nu op de beurse plekken ramden?
Concentreren! Het moest toch lukken. Hij was schrijver, nondeju! Dan moest hij toch kunnen schrijven?
Hij legde zijn vingers op het toetsenbord van de Kia. "Het Zandkorrelmuseum" tikte hij. Dat klonk wel aardig.
Zijn vingers begonnen te bewegen en hij tikte twee, drie regels. Een nieuwe alinea, nog een paar regels. Ja ja. Langzaam kwam hij in het verhaal. Het ging over een suppoost, zo'n man of vrouw die op een stoeltje toezicht houdt, in dit geval in het zandkorrelmuseum. Deze suppoost heette Henry. Hij werkte 20 jaar in het museum en zat al die jaren op dezelfde stoel.
Timor humde terwijl hij verder schreef. Dit ging de goeie kant op. Hij verdween in het verhaal, zoals altijd wanneer hij in zijn ritme kwam. De tijd verdween.
Hij wist niet hoe lang hij bezig was met schrijven, voor zijn gevoel kon het wel drie weken zijn.

Het piepen van de deur haalde hem uit zijn concentratie.

Reageren?

31 mei 2010

De linker Ugg - 7 (slot)

'Een kind,' aarzel ik, 'wat eh… bedoelt u precies?'

Assepoester vult de gang. Ongeduldig draait ze zich om. 'Wat denk je zelf, dooie? Je komt met een Amelie. Dus krijg ik een kind van je.'

Glazig probeer ik het te volgen. 'Ik snap het niet helemaal.'

Ze zucht, handen in haar zij. 'Je komt toch voor mijn advertentie? Je weet wel: "Ik ben mijn linker Ugg kwijtgeraakt, wie heeft hem gevonden?"'

'Eh, dat zou kunnen…'

Ze knikt. 'Die advertentie betekende natuurlijk iets anders. Het was een code. Ik zoek eigenlijk een leuke man. Niet te oud, minstens 1 meter 75, blond of donker, klein gebrek geen bezwaar. Voor mijn liefste wens.'

'Een kind?' zeg ik met droge keel.

Ze glimlacht, de paar tanden in haar mond glinsteren me toe. 'Precies.' Ze glimlacht verleidelijk - vermoedelijk - en komt naar me toe. 'Je bent toch niet bang?"

'Tuurlijk niet,' bluf ik, maar als ze dichterbij komt, doe ik een stapje achteruit. En nog een.

'Kom op,' zegt ze, 'Je ziet er best goed uit.'

'Dank je,' piep ik. 'Maar ik denk dat er een misverstand in het spel is. Ik moet je wat bekennen. Ik heb je advertentie nooit gelezen. Ik heb gewoon een linker Ugg gevonden, maar ik wil geen kinderen maken. Echt niet.'

Haar gezicht verandert. Van verwachtingsvol naar ongeloof, dan naar boosheid en in één seconde door naar heel boos. 'O? Dus je staat me hier voor de gek te houden? Jij …'

De rest van haar woorden hoor ik niet. Van rechts komt namelijk de linker Ugg aanzoeven, in haar hand, en hij raakt me vol tegen mijn hoofd. Ka-pow!! Mijn hoofd knikt opzij en ik zie sterretjes, die heel snel overgaan in een diepe duisternis. Alles wordt donker.

Jammer - het verhaal begon leuk.

Reageren?

26 mei 2010

De linker Ugg - 6

Scheveningen. De rammelende tram heeft me afgezet en ik kijk naar de mengeling van nieuwe hotels en oude straatjes onder een halfbewolkte lucht. Twee straten verderop is de straat die Assepoester noemde. Ik loop erheen.

Bij nummer 13 bel ik aan. Mijn hart bonkt als de deur opengaat. Een meisje van 12, 13 met rood rechtopstaand spriethaar staart me aan. 'Eh, hallo,' zeg ik. 'Woont hier Assepoester?'

'Van het sprookje?' zegt het kind, 'of mijn moeder?'

'Ik denk je moeder,' zeg ik.

Ze draait zich om en brult de gang in: 'Maaaa! Weer iemand voor Assepoester!!'

Gerommel klinkt uit het huis, deuren slaan dicht, en er komt een vrouw aanschommelen. Ook zij heeft rood spriethaar, dat in slierten langs haar gezicht hangt. Ze weegt minstens 120 kg, kijkt niet vriendelijk en duwt het kind opzij. Langs de halfopgerookte sigaret tussen haar lippen mompelt ze: 'Jij had gebeld.'
Ik knik. Sproeten heeft ze ook, tussen de pukkels. Mijn blik dwaalt af naar haar voeten. Daar past mijn Ugg sandaal vast niet omheen.

'Heb je hem bij je?' Haar ogen liggen wat onvast in haar kassen, maar ze kijkt me er wel fel mee aan.

'Jazeker,' ik hou de Amelie omhoog.

'Mooi,' zegt ze en trekt de schoen uit mijn hand. 'Kom binnen. Dan gaan we een kind maken.'

Reageren?

19 mei 2010

De linker Ugg - 5

Hoofdschuddend staat ze voor me. 'U wilde haar nota bene onder de tram gooien. Schobbejak.'

'Hoho, ik wilde haar niet onder de tram gooien. Zij trok me mee.'

'Gha!' Schampere lach van haar. 'En dat moet ik geloven?'

'Nee, maar het is waar. Maakt niet uit, U zei iets over rijk worden?' vraag ik.

'Het staat in alle kranten vandaag. Kijk.' Ze laat een Spits zien en ik lees:

"Wie vindt mijn andere schoen? Gisteren ben ik mijn linker sandaal verloren. Een Ugg Amelie Dusty Rose. Help! Zonder mijn andere lieve sandaal ben ik geestelijk mank. Een passende beloning voor wie me helpt. Bel me onder dit nummer. 06-…. Assepoester"

'Er staat 'Een passende beloning"', zeg ik.

'Veel geld dus,' springt de vrouw naar conclusies. 'Assepoester,' snuift ze nog een keer, 'het zal wel heel iets anders wezen.'

Dat zou best kunnen. Ik bedank haar en ga op een terrasje zitten. De Amelie leg ik op het tafeltje, de zon schijnt erop. Mijn gedachten razen rond. Assepoester? Passende beloning?

Mijn Blackberry brandt in mijn zak. Nee, hij ligt al op tafel. Mijn vingers beroeren de toetsen: piep-piep-piep-piep-piep-piep-piep-piep-piep-piep. Hij gaat over.

Reageren?
1 reactie

10 mei 2010

De linker Ugg - 4

Van dichtbij ziet zo'n tram er best groot uit. Vanaf de grond nog groter.

Tingeltingeltingeltingel!!!! Ik zie de trambestuurder achter zijn raampje zitten, hij wenkt met zijn arm: wegwezen! Ja, denk je dat ik hier voor de lol op mijn knie zit? Die Ugg wil me niet loslaten!

Ik doe mijn ogen alvast dicht. De klap zal zo wel komen.

Een ruk aan mijn schouder, een hand die mijn arm pakt, me achteruit trekt. Ik hou de Ugg omklemd en trek hem los van de rails. We vallen achterover. De tram glijdt met gillende remmen voorbij.

'Wat doet u in vredesnaam?'

Een blonde vrouw dit keer, die me boos aankijkt.

'Bedankt,' zeg ik.

'Sukkel,' zegt ze en ze trekt de Ugg uit mijn handen. 'Je had bijna dit zeldzame exemplaar vernield. Wat een mooie Amelie.' Ze streelt de sandaal zachtjes.

'He lullo!' De tramchauffeur is uitgestapt.

'We moeten gaan,' zegt de vrouw en trekt me mee. In rap tempo lopen we de stad in, de trambestuurder scheldend achterlatend. Een paar straten verder zijn we veilig.

'Dank u. Hebt u misschien de rechter Amelie?' vraag ik voorzichtig.

Haar vlammende ogen boren zich in de mijne. 'Wat denk je zelf? Gek die je bent! Als je de rechterschoen van dit paar vindt, ben je rijk.'

Verbluft hou ik mijn mond. Rijk?

Reageren?

2 mei 2010

De linker Ugg - 3

'Sorry, wat zei u?' Perplex kijk ik de vrouw aan. Zei zij net dat ze een baby wilde?
'Weet u waar het Malieveld is?' vraagt de vrouw.

Bllpplppffpfp. Ik schud mijn hoofd, bij de les blijven. 'Het Malieveld ligt daar.'

'Dank u.' Ze begint te lopen.

Ik kijk naar haar schoenen - stevige stappers, sportieve schoenen om lange wandelingen mee te maken. Zal ik vragen of ze een linker Ugg mist?

In plaats daarvan richt ik me tot mijn Amelie-sandaal. 'Je kunt praten, dat weet ik. Praat tegen me.'

Amelie zwijgt in alle talen. Ik schud haar, hou haar voor mijn gezicht. 'Kom op, wat wil je van me?'

Een passerende man, krijtstreeppak, Samsonite koffertje, rode stropdas, kijkt bedenkelijk naar me. 'Heb ik wat van je aan?!?' wil ik roepen, maar ik hou me in. Die stomme sandaal. Je zou er een kort lontje van krijgen.

Boos loop ik het stationsplein af. Tenminste, dat wil ik. Maar Amelie trekt aan mijn hand.

Ik trek terug. Ze trekt harder, en nog harder. Verdikkeme, ze is sterker dan ik! Ze sleept me mee naar de tramhalte.

'Stop!' sis ik maar natuurlijk luistert ze niet. Ik zet me schrap maar het helpt niet. We komen bij de tramrails en daar trekt ze me naar beneden. Tot op de rails. Dat gaat te ver, ik laat los.

Ik laat los! Los, zeg ik!!

Tingel, tingel, tingel. O jee.

Reageren?

22 april 2010

De linker Ugg - 2

Wat heb ik nou aan m'n fiets hangen? Een pratende schoen? Sterker nog: een pratende schoen die intieme vragen stelt?
Ik bekijk haar van alle kanten. Verrek, ik noem de schoen nu al een 'haar'. Alsof het een levende vrouw is.

Het is wel een leuke slipper. Vrolijk kronkelende roze lintjes, open schoentje met een hak eronder. Een linker schoen is het. Ik breng haar omhoog bij mijn oor. Zeg nog eens wat.

Stilte. Ik draai haar om in mijn hand. Ugg, zou dat het merk zijn? Ik ga op een bankje zitten en tik 'Ugg' in mijn Blackberry. Aha. Zo, daar zijn er nog veel van. Even kijken bij afbeeldingen, scrollen, nog meer scrollen ….

Dat is 'm! Amelie Dusty Rose. Een sandaal is het, pardon.

Wel een leuke naam, past goed bij haar.

'Vind je me lief?'

Stop, wacht, ho! Ik buk me naar haar toe. 'Wat zei je?'

'DE TREIN NAAR LEIDEN VAN 12:35 VERTREKT OVER 59 MINUTEN!!!'

Ach ja, ik zat in een stationshal. Met tuitende oren van de herrie loop ik snel naar buiten. Amelie hou ik in mijn hand. Op het plein voor het station wil ik rondkijken. Maar er wordt aan mijn arm getrokken.

Een donkere, niet onaantrekkelijke vrouw naast me. Ze kijkt me hulpeloos aan en zegt: 'Ik wil zo graag een baby.'

Reageren?

12 april 2010

De linker Ugg - 1

'Ik wil een kind van je.'

Huh? Ik sta stil in de stationshal van Den Haag CS. Mensen achter me kunnen me maar net ontwijken. Boze blikken, geïrriteerd geschuifel, een rolkoffer die met een ruk langs mijn hielen getrokken wordt. Wie zei dat?

Niemand, zo te zien. Er staat geen vrouw achter me die die vreemde opmerking maakte. En toch hoorde ik het duidelijk. Nog een keer kijk ik om me heen. Alleen treinreizigers, gehaast lopend in hun eigen cocon, op weg naar hun bestemming. Niemand die tegen me praat.

'Ik wil een kind.' Wel alle… nu hoor ik het weer. Het geluid komt niet van achteren, maar gek genoeg van beneden. Ik kijk omlaag. Hm?

Een schoen. Nee, een slipper. Een damesslipper zo te zien, sierlijke vorm, met roze lintjes en stukjes leer eraan, hij ligt een beetje zielig op zijn kant. Helemaal alleen. Geen vrouwenvoet te zien.

Ik buk, raap de slipper op, bekijk hem van dichtbij. De roze stukjes leer zijn wat versleten. De hak van de slipper is ook niet helemaal recht meer. Hier is duidelijk veel op gelopen. Snif. Een vage parfumgeur hangt er ook omheen.

O kijk, er staat iets op. Ugg. Wat betekent dat nou weer?

'Laten we een kind nemen, liefste!' De schoen fluistert het me toe.

Reageren?

1 april 2010

Jonge paaseitjes

Alles kan ik verdragen
het uitdrogen van snoepgoed,
niet opgegeten speculaas, het zakje
kersenbonbons kan ik zonder tranen
zien leegeten, dat doet me
werkelijk niet veel.

Maar jonge eitjes in maart,
net gekocht, klaar voor Pasen,
in hun aangevreten zilverpapiertjes, nee.

Dus deed ik experimenteel onderzoek.
Ik kocht twee muizenvallen. Vulde er één met kaas en één met chocola, die het knaagdier in onze kast blijkbaar zo lekker vond. Netjes zette ik ze naast elkaar. Op de plank waar ook de aangevreten paaseitjes stonden.

Eén nacht. Toen zal hij erin. Een muis. Hij had de kaas gekozen.

Reageren?

22 maart 2010

Intieme foto's op internet

Hoe onmisbaarder een ding is, hoe makkelijker het verdwijnt.

Hoe intiemer je foto's zijn, hoe sneller ze op internet staan.

Koop een appel en doe hem in je rugzak. Aan het eind van de dag zit hij er nog gewoon in. Doe dat met een memory stick en dat stickie verdwijnt, absoluut. Zeker als er vertrouwelijke informatie op staat, daar kan onze eigen AIVD over meepraten. De informatie ligt dan op straat.

Met foto's werkt dat vergelijkbaar maar net anders. Hoe meer privé/smeuïger/bizarder je foto's zijn, hoe sneller ze op internet staan. Je computer wordt gehackt en hoppa, je meest intieme foto's staan op websites over de hele wereld. Zou je dit soort foto's dan wellicht beter niet maken? Hé, ieder z'n hobby.

Daar gaat het ook niet om. De vraag is hoe komt dat? Waarom verdwijnen dingen makkelijker naarmate ze onmisbaarder zijn? Hoezo worden privé-foto's supersnel publiek bezit? De wet van Murphy? De wet van de omgekeerde ellende? Vet pech? Zeg het maar.

Vanaf 1 april: de linker Ugg.

Reageren?

6 maart 2010

CO2-partijdig

In mijn wijk staat een nieuw elektronisch bordje. Het laat zien hoe snel je auto gaat als je aan komt rijden.

Ongeveer 150 meter daarvoor ligt een bobbel op de weg. Daaroverheen rijden kan met 25 km per uur. Sneller kan, maar dan valt de versnellingsbak onder je auto vandaan.

Goed, dat is uitgebreid getest, na de hobbel rijden we 25.

Dan plankgas. Meer gas. Nog meer gas!

Daar is het nieuwe bordje. Ja, in gele cijfers staat het er: 40, 41. Snel loopt het op: 42, 43, 44, 45…

Meer gas!!!

46, 49! Vroemmmm, je bent er voorbij.

Grmblknone! Zo haal ik de 100 nooit. Morgen probeer ik het weer. Alleen moet ik de laatste tijd wel vaak tanken.

Reageren?

23 februari 2010

Is het erg dat reclame liegt?

Bij de meeste reclames zie je zo dat ze liegen. Als een superslanke en fitte mevrouw vijf chocoladesnacks opeet, weet je dat ze niet elke dag een hele zak van die caloriebommen naar binnen werkt. Anders zou ze er niet zo uitzien. Maar is het erg dat de fabrikant ons laat denken dat zijn product gezond is?

Daarover wilde ik het vandaag hebben.

Toen kwam ik deze prijsvraag tegen. Met een leuke vraag:

Is het geoorloofd ons voordeel te doen met de onkunde van anderen? Zo ja, in welke gevallen en in welke mate?

Da's handig. Als je antwoord geeft op de tweede vraag, heb je ook de eerste. Nou is de tweede vraag iets breder. Misschien valt daar ook onder: moet je iemand die met een gebroken been in een steegje ligt, helpen? Of pas nadat hij al het geld in zijn portemonnee heeft gegeven?

Of iets heel anders.

Ik ben benieuwd. Leef je uit.

Reageren?

12 februari 2010

Scheve schoenen

Tot mijn grote schrik zag ik dat de hakken van mijn schoenen afgesleten zijn. Nou en, zul je zeggen, big deal. Nou, nou, nou, toevallig wel.

Mijn hakken slijten namelijk scheef af. De rechterschoen iets schever dan de linkerschoen. Dat betekent maar één ding.

Ik loop hele grote rondjes! Dat merk je in het dagelijkse leven niet, maar omdat ik met mijn rechtervoet elke stap iets meer naar rechts maak met de afgesleten hak, loop ik niet recht vooruit maar heel langzaam naar rechts. Mijn leven loopt in een cirkel, potverdorie. Wanneer zou ik in Nieuw Zeeland aankomen?

Reageren?

5 februari 2010

Quiz antwoord; Billy van IKEA dus

Onze reactizeur heeft de halve krat Grolsch gewonnen: het was de Billy inderdaad. Het meest simpele bouwpakket van IKEA, en het populairst. O jee, er komt een scène op.

Een gemiddelde dag in een gemiddeld gezin, man en vrouw. De vrouw: 'Ga je mee winkelen bij IKEA?'

'Hebben we wat nodig dan?' In gedachten gaat hij alle Joerebreu's, Boinnks en Zuts langs die ze al in huis hebben.

'Wat is dat nou voor rare vraag? We gaan gewoon vier km door die paden wandelen dan komen we misschien wel wat leuks tegen.'

'NEEEE!' denkt hij. Want hij weet ZEKER dat ze iets leuks tegenkomen in die gangpaden. Er ligt ALTIJD iets leuks daar. Leuk gedesignde kurkentrekkers of in een fijn kleurtje gespoten tafeltjes. Overbodig natuurlijk maar wel echte hebbedingetjes.

Maar een excuus kan hij ook zo snel niet verzinnen. 'Goed liefje,' zegt hij en start de Ford Mondeo.

Iets meer dan twee uur later verlaat diezelfde auto met de uitlaat over het asfalt schurend de parkeergarage van de blauwe gigant. Volgeladen met leuke dingetjes. De man staart hologig voor zich uit. Zometeen, thuis, moet hij die spullen in mekaar zetten met verkeerd gereedschap. Met een bouwtekening waar hij niets van snapt.

En het ergste: pas als hij zo'n kast driekwart in elkaar heeft, valt er een plankje uit de doos dat al helemaal in het begin onder de bodem van de kast geschroefd had moeten worden. Toen het nog kon. Nu kan het ook, alleen moet hij eerst even de kast weer demonteren.

Hij zucht. Over een kwartier zijn ze thuis. Dan neemt hij een biertje, daar is hij hard aan toe.

Reageren?
1 reactie

25 januari 2010

Quizvraag: IKEA maakte er 41 miljoen van…

…en zo'n bouwpakket hebben wij vorig weekend in elkaar gezet. Zonder schroefjes, planken of spijkers over te houden. En geen afgeklemde vingers of splinters in vreemde lichaamsdelen. Welk meubel hebben wij gemaakt?

Of het echt de 41 miljoenste was stond trouwens niet op de doos. Wel zat er de bekende IKEA-bouwtekening bij, waarmee ook onhandige mensen meubels kunnen maken. Zodat hij nu ook echt staat.

Het meest briljant aan dit ding? Het kleine inkepinkje (ja, raar woord) onderaan de achterkant. Zo zet je hem tegen de muur OVER de plinten heen in plaats van scheef TEGEN de plinten aan. Geniaal.

Spieken kan hier

Reageren?
1 reactie

16 januari 2010

Noëlla en de verdwenen konijnen - 8 (slot)

'FLPLPLPLPLPLPLFLLLPPPPP!!!'

Mooi, de Man en de Vrouw keken om. Flöppie, midden in de kamer, maakte het geluid nog een keer, met zijn oren zwieberen en met zijn pootje heel snel langs zijn konijnenbekje: 'FLLLPLPLPLFLLLPPPPP!!!'

'Wat drommel!' riep de Man en hij sprong op. De Vrouw ook, en samen renden ze op Flöppie af, hun armen uitgestoken om hem te grijpen. Die rende de deur door, naar de stal. De bonkende voetstappen van de twee Mensen volgden hem. Hij rende niet te hard, zodat ze het konden bijhouden.

In de stal wachtte Flypie bij de melktank. In de tank zat ongeveer 3000 liter melk, hij was halfvol, en Flypie zat bij het deksel. Zijn oren gingen omhoog - daar kwam Flöppie de trap opstormen, de twee Mensen achter hem aan.

Dender, dender, dender, Flöppie rende over het deksel heen, en daar kwamen de mensen. NU!!

Flypie trok het deksel open. 'Hee!' riep de Man, die voorop liep, voor hij de tank in denderde. 'Ho!' riep de Vrouw, die nog net kon remmen en op de rand van de tank stilstond. 'Yahooo!' riep Flappie en hij sprong tegen de rug van de Vrouw. Ze wankelde en viel voorover de tank in, achter haar man aan. Flypie luisterde even hoe mooi het plonsde en deed toen snel het deksel weer dicht.

Noëlla stond beneden. Met haar grote, vochtige konijnenogen keek ze naar de halfdoorzichtige tank. Daar zwommen twee Mensen.

'Kan die?' vroeg Flippie. Hij had een grote stapel stro en gesprokkelde houtjes onder de melktank gelegd om aan te steken. Dat was Noëlla's idee geweest. Als de Mensen hen wilden braden in een pannetje, dan zou zij ze koken in een grote pot. Dat was wel zo eerlijk.

Maar nu twijfelde ze.

Zou ze het vuurtje aansteken?

Ze draaide zich om. 'We gaan,' zei ze, 'ik hou niet van warme melk.'

De konijntjes liepen achter elkaar aan naar buiten, de rest van hun vrije leven tegemoet.

Reageren?

7 januari 2010

Noëlla en de verdwenen konijnen - 7

Ja, alle broertjes hobbelden achter haar aan.

Ze liep recht naar het Huis. Toen ze vlakbij waren, zei ze: 'We lopen eerst langs de kersenbomen, dan langs de perenbomen en bij de avocadobomen gaan naar naar binnen. Dat is de achterkant van het huis.'

De konijntjes wiebelden met hun staartjes. Noëlla was slim!

Met trillende oren van spanning, maar ook om te luisteren, ging Noëlla als eerste door de achterdeur naar binnen. Ze hoorde gerinkel en getinkel. Toen ze ook een harde boer hoorde, wist ze het: de Man en de Vrouw zaten te eten. 'Dit gaan we doen,' fluisterde ze, en alle konijnenhoofdjes luisterden mee.

Daarna gingen Flappie en Flypie naar de stal.

Floppie, Fluppie en Fleppie gingen naar de grote schuur.

Flöppie en Flippie liepen met Noëlla mee. Op fluwelen voetjes slopen ze het huis in.

Reageren?

2 januari 2010

Noëlla en de verdwenen konijnen - 6

Zwaar hijgend zaten de konijntjes stil onder een struik. Ze waren ongelofelijk hard naar de bosrand gerend, achter Noëlla aan. Weg van de Man en de Vrouw.

Spits, spits, spits. Alle oorpuntjes wezen omhoog. Nee, niemand volgde hen.

'Snap jij waarom ze ons hadden gevangen?'

Noëlla schudde haar hoofdje. 'Nee Fluppie.'

'Duh!' Dat was Flöppie. 'Ze wilden ons opeten. Braden op een vuurtje.'

Oh! Schrik. Neee! Wat? Dat kan niet? Echt waar? Hè? Huu! Aaah.

Noëlla hoorde die reacties en opeens voelde ze iets van binnen. Alsof er een vuurtje brandde in haar buikje, net onder haar hartje. Grr.. 'We gaan naar Het Huis!' zei ze beslist.

Ongelovig trilden de snorharen van haar zeven broertjes. 'Waarom?' vroeg Fleppie.

Noëlla ging op haar achterpootjes staan. 'Ze wilden ons opeten, braden op een vuurtje! Dat is toch niet normaal? We gaan kijken waarom.'

'Dat hoeft niet hoor,' zei Flappie zachtjes.

'Wie mee wil, kan nu meekomen,' zei Noëlla.

Parmantig stapte ze onder de struik vandaan en liep tussen de bomen door. Haar oren richtte ze onopvallend naar achteren. Kwamen ze mee?

Reageren?
1 reactie

Archief